USS Enterprise (CV-6) – lotniskowiec amerykański z okresu II wojny światowej. Był to siódmy z rzędu okręt amerykański noszący nazwę Enterprise (Przedsięwzięcie). Lotniskowiec "Enterprise", zwany popularnie Big E ("duże E"), był prawdopodobnie najbardziej aktywnym amerykańskim okrętem podczas wojny, a zdaniem niektórych, w całej historii amerykańskiej floty, obok fregaty "Constitution". Służył na Pacyfiku od początku do końca wojny z Japonią, uczestnicząc w prawie wszystkich głównych bitwach i kampaniach wojny na Pacyfiku. Został uhonorowany 20 gwiazdami za akcje bojowe – najczęściej spośród okrętów amerykańskich. Według oficjalnych statystyk, jego samoloty pokładowe i artyleria zestrzeliły 911 samolotów wroga; jego bombowce nurkujące i samoloty torpedowe zatopiły lub brały udział w zatopieniu 71 statków i okrętów, a uszkodziły dalsze 192.

Budowa

USS "Enterprise" został zamówiony jako druga jednostka typu dużych lotniskowców Yorktown, w ramach programu rozwoju floty z 1934. Jego stępkę położono 16 lipca 1934 w stoczni Newport News Shipbuilding w Newport News, a wodowano go 3 października 1936. Miał być wcielony do służby 12 maja 1938 jako szósty amerykański lotniskowiec, otrzymując znak taktyczny CV-6, jednak w wyniku awarii oddanie okrętu przedłużyło się i remont zakończono pod koniec 1938 roku (poprzez wymianę głównych przekładni redukcyjnych oraz ponad 1200 rurek kotłowych).

Modernizacje

Oprócz uzbrojenia artyleryjskiego w postaci 8 dział uniwersalnych kalibru 127 mm, które pozostało do końca służby, w toku wojny bezustannie zwiększano liczbę małokalibrowych działek przeciwlotniczych i wymieniano je na bardziej skuteczne. Początkowo okręt uzbrojony był w 16 poczwórnie sprzężonych działek przeciwlotniczych kalibru 28 mm (4xIV) przed i za nadbudówką i 24 wielkokalibrowe karabiny maszynowe 12,7 mm M2, lecz od wiosny 1942 wkm-y zastąpiono przez 32 pojedyncze działka Oerlikon 20 mm. Tuż po bitwie o Midway w czerwcu 1942 okręt otrzymał dalsze 4 sprzężone działka 28 mm na dziobie (łącznie 20), a w sierpniu liczba działek 20 mm sięgnęła 38. W listopadzie 1942 działka kalibru 28 mm zastąpiono 16 znacznie skuteczniejszymi poczwórnie sprzężonymi armatami 40 mm Boforsa (4xIV), a ogólna liczba działek 20 mm sięgnęła 46 ("Enterprise" jako jedyny z lotniskowców typu Yorktown zdążył otrzymać Boforsy). Po remoncie i modernizacji w październiku 1943 roku ponownie rozbudowano uzbrojenie do 40 działek 40 mm (6xIV, 8xII) i 50 działek 20 mm. Dodatkowe działka w większości były montowane na sponsonach poniżej brzegów pokładu lotniczego. W końcu, po remoncie po uszkodzeniu we wrześniu 1945, uzbrojenie małokalibrowe zwiększono do 54 działek 40 mm (11xIV, 5xII) i 32 działek 20 mm (16xII).

W roku 1940 "Enterprise" jako jeden z pierwszych okrętów amerykańskich został wyposażony w radar dozoru powietrznego CXAM-1. Pod koniec 1942 otrzymał ponadto radar dozoru powietrznego SC-2, a jesienią 1943 CXAM-1 został zastąpiony przez radar dozoru powietrznego SK i radiowysokościomierz SM. Wtedy też okręt otrzymał dwa nowsze dalmierze kierowania ogniem Mark 37 zamiast Mark 33, a także zamontowano na burtach "bąble" polepszające ochronę przeciwtorpedową.

Oprócz dwóch katapult głównych H Mk II na pokładzie lotniczym na dziobie, "Enterprise" i pozostałe okręty typu Yorktown posiadały rzadko spotykane rozwiązanie – trzecią katapultę, umieszczoną w hangarze, pod pokładem, poprzecznie do osi kadłuba. Była ona wykorzystywana jedynie sporadycznie i w czerwcu 1942 ją zdemontowano. Katapulty umożliwiały start samolotów o masie do 3200 kg (samolot o masie 2500 kg był rozpędzany do prędkości 75 km/h); jesienią 1943 dwie katapulty pokładowe wymieniono na lepsze H 2-1 (masa samolotów do 5 ton).