|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Naukowcy z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Wrocławskiego znaleźli nieznany neolityczny rondel w Pietrowicach Wielkich koło Raciborza. To trzecie znane założenie tego typu na obszarze Polski.Historia znaleziska sięga przełomu 2010 i 2011 roku,... Kolejny, nieznany dotąd fragment umocnień zwanych "Wałami Śląskimi" o długości ok. 100 metrów odkryto w lesie pomiędzy wsiami Borowina i Witków w gminie Szprotawa (Lubuskie). Jak poinformował Maciej Boryna z Muzeum Ziemi Szpr... Ok. 275 tys. skanów historycznych dokumentów dotyczących m.in. organizacyjno-administracyjnej strony Powstań Śląskich, otrzymają 19 sierpnia od Centralnego Archiwum Wojskowego przedstawiciele Archiwum Państwowego w Katowicach. Uroczystość przekazania tej... Ekipa z Muzeum Ziemi Szprotawskiej odkryła kolejne fragmenty Wałów Śląskich - średniowiecznych umocnień wzniesionych na zachodniej granicy Księstwa Głogowskiego. Na nieznane dotąd fragmenty natrafiono w lesie w pobliżu wsi Lipno w powiecie zielonogórskim.O znalezisk... Skamieniałości roślinne pochodzące najprawdopodobniej z epoki przedlodowcowej odkryli członkowie Towarzystwa Borów Dolnośląskich podczas badań przeprowadzonych na terenie poligonu wojskowego Żagań-Świętoszów. Jak powiedział Maciej Boryna z Muzeum Ziemi ...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Układ stroficznyCzy wiesz że...? Rondo – układ stroficzny, który narodził się w średniowiecznej poezji francuskiej. Posiada od 8 do 15 wersów, dwa rymy i refren, powtarzający pierwsze słowa utworu dwu- lub trzykrotnie na końcu każdej zwrotki, lecz nierymujący się z resztą wersów. Najczęściej stosowano ronda 13- i 15-wersowe, których wersy rozciągały się na 8 lub 10 sylab. Wiersz (także: mowa wiązana, oratio vincta) – sposób organizacji tekstu, polegający na powtarzaniu się w nim odcinków o takich samych właściwościach strukturalnych; przeciwieństwo prozy; utwór o swoistej językowej kompozycji, w której wers (linijka wiersza wyodrębniona intonacyjnie i graficznie) pełni funkcję wierszotwórczą, wykorzystuje środki stylistyczne w funkcji poetyckiej, impresywnej lub ekspresywnej. Układ stroficzny – ogólny schemat utworu wierszowanego. Na schemat ten składają się następujące elementy kompozycyjne: W poezji wykształciło się wiele tradycyjnych układów stroficznych. Niektóre z nich stanowią bardzo rygorystycznie powielany wzór, inne mają formę bardziej otwartą i dopuszczają pewną dowolność. Zakład Narodowy im. Ossolińskich – zasłużony dla polskiej nauki i kultury Instytut (do 1939 r. – łączył w sobie Bibliotekę, Wydawnictwo i Muzeum im. Lubomirskich), ufundowany dla Narodu Polskiego w 1817 roku przez Józefa Maksymiliana Ossolińskiego, otwarty w 1827 roku we Lwowie.
Rym – powtórzenie jednakowych lub podobnych układów brzmieniowych w zakończeniach wyrazów zajmujących ustaloną pozycję w obrębie wersu (w poezji) lub zdania. W wielu przypadkach określony układ stroficzny stosowany był zawsze do prezentowania ściśle określonych treści. Wówczas układ ten stawał się równocześnie odmianą wiersza, jak to miało miejsce np. w przypadku sonetu. Przykłady układów stroficznychŹródłaStanisław Sierotwiński, Słownik terminów literackich, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1970, wyd. III, bez ISBN Stornel (lub stornello) – sześciowersowa strofa o złożonej budowie, w której występują dwa rymy A i B. Układ rymów w niej przedstawia następujący schemat
Vilanella (fr. villanelle) - utwór wierszowany wywodzący się z włoskiego folkloru, ale rozwijany od XV do XVII wieku we Francji. Tam też został skodyfikowany przez poetę Jeana Passerata (1534-1602). Po dwustu latach rozwoju gatunek ten został zarzucony, aby się odrodzić w XIX wieku w poezji angielskiej. Rozwijana przez takich autorów jak Austin Dobson czy Oscar Wilde vilanella nabrała cech filozoficzno-refleksyjnych. W XX wieku vilanelle pisali min. W.H. Auden, Dylan Thomas czy Elizabeth Bishop. W polskiej literaturze ten gatunek uprawia min. Stanisław Barańczak.
Czy wiesz że...? beta Metrum (miara, wzorzec rytmiczny) – w nauce o wierszu obok pojęcia rymu wprowadza się również pojęcie metrum najczęściej dla oznaczenia rymu najzupełniej regularnego, bądź też wzorcowej miary rytmicznej, która każdorazowo aktualizuje się w materiale fonicznym konkretnego utworu. Termin "metrum" albo "wiersz metryczny" bywa używany również w węższym zakresie w odniesieniu do wiersza antycznego, a w poezji nowożytnej jako określenie wiersza sylabotonicznego (stopowego), zwanego również miarowym.
Rondel – utwór wywodzący się z poezji starofrancuskiej. Składa się z ośmiowersowych strof, a jego charakterystyczną cechą jest układ rymów (abaAabaB) i powtarzanie określonych wersów. Istnieją też późniejsze modyfikacje – trzy strofy złożone zwykle z 12–15 wersów o 2 rymach; dwa pierwsze wersy powtarzają się w środku i na końcu układu, a zawierają najczęściej refleksję.
Sonet – kunsztowna kompozycja poetyckiego utworu literackiego, która złożona jest z 14 wersów zgrupowanych w dwóch czterowierszach (tetrastychach), rymowanych zwykle abba abba i dwóch trójwierszach (tercynach). Pierwsza zwrotka zwykle opisuje temat, druga odnosi go do podmiotu wiersza, a tercyny zawierają refleksję na jego temat.
Virelai – jeden z typów poezji i muzyki fracuskiej charakterystyczny dla okresu średniowiecza. Wywodzą się one z rondeau truwerów. Występują dwa rodzaje virelai:
Strofa (z łac. stropha, pot. zwrotka) – zestaw pewnej liczby wersów (wyodrębnionych w całość i oddzielonych przerwą graficzną od innej całości), który jest elementem wierszotwórczym. Strofa występuje tylko w utworze lirycznym, pełni istotną funkcję w rytmice i intonacji. Strofy mogą występować w wierszach każdego rodzaju: białym, wolnym, sylabicznym, tonicznym, sylabotonicznym, ale w wierszu wolnym mogą nie mieć charakteru regularnego. Ze względu na liczbę wersów, które wchodzą w skład strofy, dzielimy je na:
Stanisław Sierotwiński (ur. 6 lutego 1909 w Krakowie, zm. 23 lipca 1975 w Krakowie), historyk literatury, profesor krakowskiej Wyższej Szkoły Pedagogicznej, specjalizował się w rozprawach na temat poezji ludowej Podhala i związków pisarzy polskich z Podhalem, autor Słownika terminów literackich. Przez wiele lat pracował jako bibliotekarz, opublikował szereg haseł w Słowniku pracowników książki polskiej (1972) oraz wcześniejszym zeszycie próbnym tego wydawnictwa (1958). Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
