Morze księżycowe jest to duża, ciemna, pokryta zastygłym bazaltem równina na Księżycu, powstała około 2,5 mld lat temu na skutek uderzeń meteorytów. Zostały nazwane maria, łac. morze, przez wczesnych astronomów, którzy porównali je do mórz ziemskich. Odbijają mniej światła niż obszary górskie lub góry, które są starsze i pokryte glebą albo regolitem. Morza pokrywają 16% powierzchni Księżyca, najwięcej ich znajduje się po jego widocznej stronie. Kilka mórz znajduje się na niewidocznej stronie – są one znacznie mniejsze, przeważnie są to bardzo duże kratery, gdzie następowały lokalne wylania lawy.

Promontorium (z łac. cypel) – fragment powierzchni Księżyca znacznie jaśniejszy od sąsiednich obszarów (zazwyczaj mórz lub oceanu). Określenia Promotorium dotyczy tylko najbardziej wyraźnych rejonów powierzchni Księżyca. Powszechnie uważa się że za powstanie cypli księżycowych odpowiedzialne są mikrometeoryty.

Ziemie księżycowe (łac. Terra) – jasne obszary nazywane lądami w odróżnieniu od ciemnych mórz na powierzchni Księżyca. Podobnie jak księżycowe morza zostały nazwane przez Giovanniego Battistę Riccioliego lecz ich nazwy otrzymały przeciwstawne znaczenie niż nazwy mórz. Przykładem jest Terra Sterilitatis (Ziemia Sterylności), Terra Caloris (Ziemia Ciepła) i Terra Vitae (Ziemia Żywotności). Jednak nazwy księżycowych równin nie są już obecnie stosowane i termin Terrae nie jest oficjalnie uznany jako standard księżycowej nomenklatury Międzynarodowej Unii Astronomicznej.

Dorsum jest typem formacji powszechnie obecnym na morzach księżycowych. Są to niskie, wijące się grzbiety, ukształtowane na powierzchni morza, mogące ciągnąć się do kilkuset kilometrów. Te formy tektoniczne powstały, gdy lawa bazaltowa najpierw ostygła, a następnie skurczyła się. Czasami są nazywane żyłami z powodu ich podobieństwa do żył wystających spod skóry.