Ulica Henryka Sienkiewicza w Łodzi - Polski Serwis Naukowy

Ulica Sienkiewicza w Łodzi – jedna z ważniejszych ulic Śródmieścia.

Pierwotnie, czyli od 1827 roku, była to ul. Dzika;

W latach 1888–1917 nazywała się ona Mikołajewska i Nikołajewska;

W latach 1917–1940 nazwę zmieniono na Henryka Sienkiewicza;

Niemcy przemianowali ulicę na Schiller-Straße i na König-Heinrich-Straße;

W 1945 roku powróciła ul. Sienkiewicza.

W 1988 roku ul. Sienkiewicza wchłonęła dawną ul. Boczną.

Łódź – miasto wojewódzkie w środkowej Polsce, położone na Wzniesieniach Łódzkich, na dziale wodnym I rzędu Wisły i Odry. Przejściowa siedziba władz państwowych w 1945 roku. Siedziba władz województwa łódzkiego oraz powiatu łódzkiego wschodniego.

Śródmiejska Dzielnica Mieszkaniowa w Łodzi (tzw. łódzki Manhattan) – zespół jednych z największych w Polsce budynków mieszkalnych (megaszaf) wykonanych w konstrukcji szkieletowej "słupowo-płytowej". Ówcześnie projektowane systemy wielkopłytowe dla budynków mieszkaniowych pozwalały na wykonanie budynków o wysokości maksymalnie 11 kondygnacji, dlatego niesłusznie uważa się, że budynki te wykonano w technologii tzw. "wielkiej płyty", nie zastosowano tutaj bowiem wielkopłytowych ścian nośnych, ale jedynie ściany osłonowe z żelbetowych płyt elewacyjnych wykończonych okładzinami azbestowo-cementowymi, które zdemontowano podczas remontu w latach 90. Ze względu na rozmiary i nowatorską jak dla budynków mieszkalnych konstrukcję budynki te posadowiono nie za pomocą ław fundamentowych, ale płyt fundamentowych. Na terenie osiedla znajdują się m.in. dwa najwyższe budynki mieszkalne w Łodzi (każdy po 78 metrów wysokości).

Prawdopodobnie jeszcze przed końcem XIX wieku ulica była wybrukowana drewnianą kostką. To nie miało nic wspólnego z oszczędzaniem na nawierzchni ulic. Drewniana kostka w nocy znakomicie wytłumiała odgłosy przejeżdżających platform konnych, powozów i dorożek. Fabrykanci chcieli w nocy wypoczywać po trudach pracy. Dopiero na przełomie lat 1916–1917 wybrukowano kostką kamienną odcinek od ul. Pustej (dziś Wigury) na południe i od ul. Nawrot do Dzielnej (dziś Narutowicza).

Park Sienkiewicza – znajduje się w Łodzi w obrębie ulic: Kilińskiego, Sienkiewicza, Tuwima. Powierzchnia 5,2 ha. Park powstał jako trzeci park publiczny w Łodzi po Parku Źródliska I oraz parku Kolejowym (obecnie Moniuszki). W gęsto zabudowanym fabrycznym mieście brakowało terenów zielonych otwartych dla wszystkich mieszkańców miasta, istniały wówczas parki przypałacowe i inne parki prywatne, jednak dostęp do nich mieli tylko nieliczni. W 1893 roku pojawił się, a w 1894 roku został przyjęty przez Magistrat pomysł utworzenia parku w centrum miasta, na terenie na którym odbywały się targi (targowisko zostało przeniesione na ul. Targową). Park miał rozciągać się między ulicami Mikołajewską (obecnie Sienkiewicza), Widzewską (Kilińskiego), Nawrot i Przejazd (Tuwima). Prace przy zagospodarowaniu terenu rozpoczęte zostały w 1896 roku, projekt parku wykonał Teodor Chrząński we współpracy z Piotrem Hoserem. Niezabrukowany plac uprzątnięto, wyznaczono alejki, posadzono ponad tysiąc drzew i blisko 5 tysięcy krzewów, a całość ogrodzono żelaznym parkanem na podmurówce. Park do dziś zachował swój pierwotny układ. Park został otwarty dla mieszkańców Łodzi w 1899 roku.

Dorożka to lekki pojazd konny. Pojawiła się w połowie XIX wieku, używana była jako środek transportu miejskiego. Obecnie używana jako atrakcja turystyczna.

W 1937 roku mieszkańcy Sienkiewicza doczekali podłączenia do kanalizacji miejskiej.