Ultrasi - stronnictwo polityczne - Polski Serwis Naukowy

Ultrasi – reakcyjna frakcja polityczna zasiadająca we francuskim parlamencie w latach 1815-1830 istniejąca podczas restauracji Burbonów. W skład Ultrasów wchodzili głównie politycy o poglądach prawicowych. Ultrasi zniknęli ze sceny politycznej po rewolucji lipcowej oraz przejęcia tronu przez bardziej liberalnego króla Ludwika Filipa I.

Czynne prawo wyborcze (prawo wybierania) – prawo przysługujące obywatelom, które zapewnia im możliwość udziału w głosowaniu i oddania głosu na swojego kandydata do organów przedstawicielskich państwa, do organów samorządu terytorialnego bądź w referendum.

Front Narodowy (fr. Front National, FN) - francuska, narodowo-konserwatywna partia polityczna, działająca od 1972. Obecnie posiada 3 europalamentarzystów i 118 przedstawicieli w radach regionów. FN uzyskuje w wyborach około 13% głosów.

Restauracja Burbonów

Powrót w 1814 roku na tron Francji dynastii Burbonów doprowadził do ograniczenia czynnego prawa wyborczego. Z tego powodu w latach 1815-1817 oraz 1824-1827 do parlamentu dostała się ultra rojalistyczna większość. Ultrasi, głoszący że są "bardziej królewscy niż król" stanowili główną siłę polityczną podczas panowania króla Ludwika XVIII oraz Karola X. Ultrasi sprzeciwiali się monarchii konstytucyjnej, utraty suwerenności państwa oraz wierzyli w powrót ancien régime. Frakcja ultrasów sprzeciwiała się ideom liberalizmu, republikanizmu oraz demokracji. Podczas gdy Ludwik XVIII próbował doprowadzić do restauracji starego porządku wraz poparciem społecznym, frakcja Ultrasów takiego pomysłu nawet sobie nie wyobrażała nawet kiedy po rewolucji lipcowej do władzy doszli zwolennicy orleanizmu wraz królem Ludwikiem Filipem. Fakt ten doprowadził do utracenia znaczenia politycznego przez Ultrasów który zmusił ich do powrotu na wieś i prowadzenia życia które pełnili przed wejściem do polityki.

Ancien régime (fr. stare rządy) – nazwa absolutystycznego systemu społeczno-politycznego, który istniał we Francji za panowania dynastii Walezjuszów i Burbonów (XIV-XVIII wiek).

Restauracja Burbonów – okres w historii Francji wyznaczony datami 1814-1830 (przerwany przez 100 dni Napoleona 20 marca - 22 czerwca 1815), od powrotu na tron dynastii Burbonów po upadku Napoleona I do rewolucji lipcowej. Okres formalnej monarchii parlamentarnej, z Kartą konstytucyjną jako podstawowym dokumentem państwowym, w czasie którego o wpływy rywalizowali liberałowie i ultrasi, zaś ambicje królów Ludwika XVIII i Karola X ścierały się ze zmieniającym się układem sił społecznych, w którym na czoło wysuwała się burżuazja. Jest to również okres szybkiego rozwoju kapitalizmu we Francji.

Spadek po Ultrasach

Po rewolucji lipcowej Ultrasi stracili na znaczeniu politycznym choć całkowicie zniknęli ze sceny politycznej w 1879 roku. Spuścizną po frakcji byli Legitymiści którzy przez niektórych historyków są nazywani jako pierwszą prawicową "rodzinę" we Francji, za Orleanistami oraz Bonapartystami. Odwołując się do tego stwierdzenia, obecne skrajnie prawicowe ruchy takie jak Front Narodowy przewodzony przez Jean-Marie Le Pena oraz Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X są w pełni uznawane za członków "rodziny" Legitymistów.

Liberalizm (z łac. liberalis – wolnościowy, od łac. liber – wolny) – ideologia i kierunek polityczny według którego wolność jest nadrzędną wartością. Liberalizm odwołuje się do indywidualizmu, stawia wyżej prawa jednostki niż znaczenie wspólnoty, głosi nieskrępowaną (aczkolwiek w ramach prawa) działalność poszczególnych obywateli we wszystkich sferach życia zbiorowego.

Legitymizm - koncepcja polityczna z początku XIX wieku, głosząca nienaruszalność praw dynastii panujących. Według tej koncepcji, władza królewska pochodzi od Boga, a nie od ludu. Sformułowana po raz pierwszy w 1814 roku przez Talleyranda, stanowiła nadrzędny cel obrad kongresu wiedeńskiego. W myśl tej doktryny wszyscy monarchowie obaleni przez Napoleona lub Rewolucję mieli powrócić na trony, jako że władcy nie mogą być usunięci przez poddanych. Na mocy tej zasady doszło między innymi do restauracji Burbonów: we Francji, Hiszpanii i Królestwie Obojga Sycylii.

Zobacz też

Legitymizm

Restauracja Burbonów

Bibliografia

Serge Bernstein, Pierre Milza, Histoire du XIXe siècle, Paris, Hatier, 1996, 538 p.

Guillaume de Bertier de Sauvigny, La Restauration, (2e édition), Paris, Flammarion, 1974, 505 p.

Florence Braunstein, Jean-François Pépin, Histoire des grandes idéologies, Paris, coll. Vuibert, 1998, 185 p.

Jean-Claude Caron, La France de 1815 à 1848, (2e édition), Paris, Armand Colin, 2004, 193 p.

Jean-Pierre Chaline, La Restauration, (1re édition), Paris, PUF, coll. "Que sais-je?", 1998, 127 P.

Jean Guarrigues, Philippe Lacombrade, La France au XIXe siècle, 1814-1914, Paris, Armand Colin, 2004, 191 p.