Unia na rzecz Demokracji Francuskiej

Unia na rzecz Demokracji Francuskiej (Union pour la démocratie française, UDF) – francuska partia polityczna, działająca w latach 1978–2007.

Historia

Lata 70. i 80.

Unia na rzecz Demokracji Francuskiej została założona w 1978 jako federacja wyborcza ugrupowań centrowych i niegaullistowskiej, chadeckiej prawicy. UDF stała się zapleczem urzędującego od 1974 prezydenta Valéry'ego Giscarda d'Estaing i rządu pod przywództwem Raymonda Barre.

Unię utworzyły Partia Republikańska (Parti Républicain) i Centrum Demokratów Społecznych (Centre des démocrates sociaux). Dołączyły do nich mniejsze partie, jak Partia Radykalna (Parti radical "valoisien") i Ruch Demokratycznych Socjalistów we Francji (Mouvement démocrate socialiste de France), w 1982 przekształcony w Partię Socjaldemokratyczną (Parti social-démocrate). Uzupełniała ją Krajowa Federacja Klubów Perspektyw i Realiów (Fédération nationale des Clubs Perspectives et Réalités) oraz działacze należący bezpośrednio do UDF.

Wybory prezydenckie odbyły się na terytorium Francji, Gujany Francuskiej i innych zamorskich terytoriów francuskich w dwóch turach. Do drugiej tury przeszli lider Rassemblement pour la République Jacques Chirac oraz lider Parti Socialiste Lionel Jospin. Ostatecznie, w drugiej turze wygrał Jacques Chirac, uzyskując 52.6% wszystkich głosów.
Gaullizm to myśl polityczna i ruch polityczny, którego podstawy stworzył Charles de Gaulle (1890-1970), generał, polityk, prezydent V Republiki Francuskiej w latach 1959-1969. Doktryna gaullizmu łączyła liczne elementy nadające jej prawicowość w powojennej historii Francji.

Unia początkowo konkurowała z gaullistowskim Zgromadzeniem na rzecz Republiki. Stosunki między tymi ugrupowaniami poprawiły się po wygranej socjalisty François Mitterranda w wyborach prezydenckich w 1981. W okresie kierowania rządem przez lidera RPR, Jacques'a Chiraca, UDF wchodziła w skład jego zaplecza parlamentarnego.

François Bayrou (ur. 25 maja 1951 w Bordères) – francuski polityk, były przewodniczący UDF, założyciel Ruchu Demokratycznego, były minister i europoseł, deputowany.
Wybory parlamentarne we Francji w 2007 roku – pierwsza tura wyborów do Zgromadzenia Narodowego odbyła się 10 czerwca, druga miała miejsce 17 czerwca. Wybranych zostało 577 parlamentarzystów w ramach 13 kadencji Zgromadzenia Piątej Republiki (od 1958).

Lata 90.

W latach 90. UDF uczestniczyła w rządach Édouarda Balladura i Alaina Juppé. W 1995 wspierała pierwszego z nich w wyborach prezydenckich. Partia stała się zwolennikiem europejskiego federalizmu, aktywnie uczestnicząc w ramach Europejskiej Partii Ludowej. Poglądy poszczególnych jej działaczy pozostawały zróżnicowane, zarówno w sferze politycznej, jak i społecznej.

Front Narodowy (fr. Front National, FN) - francuska, narodowo-konserwatywna partia polityczna, działająca od 1972. Obecnie posiada 3 europalamentarzystów i 118 przedstawicieli w radach regionów. FN uzyskuje w wyborach około 13% głosów.
Partia Chrześcijańsko-Demokratyczna (fr. Parti chrétien-démocrate, PDC) – mała konserwatywna francuska partia polityczna, stowarzyszona z Unią na rzecz Ruchu Ludowego, do 2009 funkcjonująca pod nazwą Forum Socjalnych Republikanów (fr. Forum des républicains sociaux, FRS) .

W 1995 doszło do istotnych zmian w ramach federacji. Na bazie Krajowej Federacji Klubów Perspektyw i Realiów Hervé'a de Charette powołano Partię Ludowa na rzecz Demokracji Francuskiej (Parti populaire pour la démocratie française). Centrum Demokratów Społecznych i Partia Socjaldemokratyczna w tym samym roku połączyły się w jednolitą Siłę Demokratyczną (Force démocrate). W czerwcu 1997 Partia Republikańska przekształciła się w Demokrację Liberalną z Alainem Madelinem na czele. Już w maju 1998 DL zasilona grupą działaczy PPDF (m.in. Dominique Bussereau, Jean-Pierre Raffarin i inni) opuściła Unię na rzecz Demokracji Francuskiej. Zwolennicy pozostania w ramach UDF (Alain Lamassoure, Renaud Donnedieu de Vabres) utworzyli wówczas Biegun Republikanów, Niezależnych i Liberałów (Pôle républicain indépendant et libéral). W 1998 z UDF usunięto kilku posłów (wśród nich Charles'a Millona), którzy w regionach weszli w nieformalne porozumienia z Frontem Narodowym.

Język Québec oraz Ontario, Nouveau-Brunswick, – ok. 8 mln osób. Ok. 201 milionów używa francuskiego na całym świecie jako języka głównego (oszacowanie z r. 2009 wg Organisation mondiale de la Francophonie) a 72 miliony jako drugiego języka codziennego (w tym krajach Maghrebu). Wiele z tych osób mieszka w krajach, gdzie francuski jest jednym z języków urzędowych bądź powszechnie używanych (54 kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku, i Tunezji, gdzie nie ma statusu języka urzędowego jest bardziej rozpowszechniony niż w wielu krajach Czarnej Afryki, gdzie jest jedynym językiem urzędowym i używa go 96 milionów ludzi.
Raymond Barre (ur. 12 kwietnia 1924 w Saint-Denis – zm. 25 sierpnia 2007 w Paryżu) – centroprawicowy polityk francuski i ekonomista (profesor ekonomii).

29 listopada 1998 w ramach partii doszło do fuzji pomiędzy Siłą Demokratyczną, Biegunem Republikanów, Niezależnych i Liberałów oraz frakcją "bezpośrednich członków UDF" (Adhérents directs de l'UDF). Grupy te formalnie przestały istnieć, a Unia została ugrupowaniem jednolitym, określanym jako Nowa UDF (Nouvelle UDF). Wciąż współpracujące z nią Partia Ludowa na rzecz Demokracji Francuskiej i Partia Radykalna uzyskały status autonomicznych ugrupowań stowarzyszonych.
Partia Radykalna (fr. Parti radical, PR) – francuska centrowa, liberalna partia polityczna, stowarzyszona z Unią na rzecz Ruchu Ludowego. Zwana także od swojej paryskiej siedziby Parti radical "valoisen".
Philippe Douste-Blazy (ur. 1 stycznia 1953 w Tuluzie) – francuski kardiolog i polityk, były minister w kilku rządach, były parlamentarzysta, eurodeputowany i mer francuskich miast.

Lata 2002–2007

W wyborach prezydenckich w 2002 UDF formalnie poparła swojego lidera François Bayrou, który w pierwszej turze uzyskał 6,84%. Wcześniej partię opuściła Christine Boutin i jej Forum Socjalnych Republikanów. Jednocześnie wielu liderów partii (m.in. Philippe Douste-Blazy, Jacques Barrot, François Loos), a także około 1/3 posłów do Zgromadzenia Narodowego od początku wspierało kandydaturę ubiegającego się o reelekcję Jacques'a Chiraca, przystępując następnie przystąpiło do tworzenia Unii na rzecz Większości Prezydenckiej. Z UDF wystąpiły także obie partie afiliowane (Partia Radykalna i PPDF) oraz współpracująca organizacja niebieskich ekologów (Écologie bleue), również przechodząc do nowej centroprawicowej formacji.
Zgromadzenie na Rzecz Republiki (fr. Rassemblement pour la République, RPR) – francuska partia polityczna, działająca w latach 1976–2002, reprezentująca nurt gaullistowski. W 2002 rozwiązana w związku z utworzeniem Unii na rzecz Ruchu Ludowego.
Partia Ludowa na rzecz Demokracji Francuskiej (fr. Parti populaire pour la démocratie française, PPDF) – francuska liberalna partia polityczna działająca w latach 1995-2002.

W wyborach parlamentarnych działacze UDF startowali częściowo pod własnym szyldem (w tym około 20 kandydatów z oficjalnym poparciem UMP), częściowo w ramach Unii na rzecz Większości Prezydenckiej. Ostatecznie w Zgromadzeniu Narodowym XII kadencji centryści utworzyli własną 30-osobową grupę poselską. Pozostali deputowani dotąd należący do Unii opuścili to ugrupowanie, wstępując do Unii na rzecz Ruchu Ludowego.
Europejska Partia Ludowa – Europejscy Demokraci – frakcja w Parlamencie Europejskim istniejąca pomiędzy 20 lipca 1999 a 22 czerwca 2009, tj. w okresie VI i VII kadencji.
Alain Juppé (ur. 15 sierpnia 1945 w Mont-de-Marsan) – francuski polityk, premier dwóch gabinetów, mer Bordeaux, parlamentarzysta i minister w różnych resortach (od 2011 minister spraw zagranicznych).

Stanowiąc zaplecze premiera Jeana-Pierre'a Raffarina, UDF zaczęła wkrótce krytykować politykę jego gabinetu. Ostatecznie opuściła większość prezydencką, chociaż jeden z jej liderów, Gilles de Robien, zdecydował się pozostać w rządzie.
Odejście z partii polityków i środowisk chadeckich czy centroprawicowych skutkowało przesunięciem się partii w kierunku politycznego centrum. Po relatywnie dobrym wyniku w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 (11 mandatów) UDF przeszła z EPP-ED do nowej centrowej i liberalnej grupy w europarlamencie pod nazwą Porozumienie Liberałów i Demokratów na rzecz Europy.
Wybory prezydenckie we Francji w 2007 roku zostały przeprowadzone w dwóch turach; pierwsza odbyła się 22 kwietnia (niedziela), druga zaś miała miejsce dwa tygodnie później, 6 maja 2007. Mandat urzędującego prezydenta wygasa 16 maja 2007 o północy.
Jean-Pierre Raffarin [ʒɑ̃ˈpjɛːʀ ʀafaˈʀɛ̃] (ur. 3 sierpnia 1948 w Poitiers) – francuski prawnik i polityk, premier trzech gabinetów w okresie 2002–2005, były eurodeputowany, senator.

Po zajęciu w następnych wyborach prezydenckich w 2007 trzeciego miejsca (z wynikiem 18,57%) François Bayrou odmówił poparcia w drugiej turze któregokolwiek z kandydatów oraz zapowiedział powołanie na bazie UDF nowej partii centrowej pod nazwą Ruch Demokratyczny (MoDem). Decyzja ta wspierana przez partyjne zaplecze, spotkała się ze sprzeciwem znacznej części działaczy zajmujących stanowiska wybieralne z Hervé Morinem na czele (którego poparło ponad 2/3 deputowanych). Grupa ta opowiedziała się za Nicolasem Sarkozy'm i powrotem do koalicji rządowej, a następnie powołała proprezydencką partię Nowe Centrum, blisko współpracującą z UMP.
Jaques Barrot (ur. 3 lutego 1937 w Yssingeaux) – francuski polityk, były minister w kilku rządach i wieloletni parlamentarzysta, od 2004 do 2010 wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej.
Nowe Centrum (fr. Nouveau Centre, NC) – centrowa partia polityczna we Francji, znana również pod nazwą Europejska Socjal-Liberalna Partia (Parti Social Libéral Européen, PSLE), działająca od 2007.

W wyborach parlamentarnych w tym samym roku do nowego parlamentu weszło tylko 5 kandydatów związanych z UDF (startujących głównie pod szyldem EDF-MoDem), z których dwóch przystąpiło wkrótce do frakcji Hervé'a Morina.
16 kwietnia 2008 władze Unii na rzecz Demokracji Francuskiej 19 głosami za przy 6 głosach przeciw zadecydowały o rozwiązaniu UDF i przystąpieniu do Ruchu Demokratycznego.
Chrześcijańska demokracja (potocznie chadecja od skrótu ChD) – nurt w myśli politycznej i społecznej, który pojawił się pod koniec XIX wieku jako odpowiedź myśli katolickiej na rosnące wpływy socjalizmu, świeckiego w swym charakterze, a skrytykowanego w papieskiej encyklice Rerum novarum (papież Leon XIII). Przed tą encykliką już jednak rodziły się ruchy społeczne w Leuven i Mechelen, publikował swoje prace biskup Ketteler, w 1860 zatwierdzono formalnie prawną strukturę frakcji katolickiej w pruskim parlamencie tworząc partię Centrum-Frakcja Katolicka.
Centrum – określenie stronnictw politycznych, których poglądy można określić jako pośrednie pomiędzy lewicowymi a prawicowymi, odgrywających pewną rolę szczególnie w systemach wielopartyjnych. W szerszym znaczeniu nazwą tę określa się także partie centrolewicowe i centroprawicowe.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)