Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina w Warszawie

Widok od strony skarpy

Rzeźba Warszawska jesień usytuowana na skwerze na terenie uczelni (proj. Karol Tchorek, 1975)

Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina w Warszawie (daw. Akademia Muzyczna im. Fryderyka Chopina w Warszawie, jeszcze wcześniej Konserwatorium Muzyczne w Warszawie) - najstarsza i największa uczelnia muzyczna w Polsce, a także jedna z najstarszych w Europie. Mieści się w Warszawie.

Powstanie warszawskie () – wystąpienie zbrojne przeciwko okupującym Warszawę wojskom niemieckim, zorganizowane przez Armię Krajową w ramach akcji "Burza", połączone z ujawnieniem się i oficjalną działalnością najwyższych struktur Polskiego Państwa Podziemnego.
II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci).

Historia

Uniwersytet swoją tradycję wywodzi ze Szkoły Głównej Muzyki założonej w 1810 przez Józefa Elsnera i Wojciecha Bogusławskiego. Od maja 1811 roku działała powołana przez Bogusławskiego przy Teatrze Narodowym Szkoła Dramatyczna dla aktorów i śpiewaków tego teatru, gdzie uczono m.in. muzyki instrumentalnej, śpiewu i tańca. Przemiany tej szkoły w uczelnię muzyczną dokonał Józef Elsner.

Henryk Melcer-Szczawiński (ur. 25 lipca 1869 w Marcelinie, zm. 28 kwietnia 1928 w Warszawie), polski kompozytor neoromantyczny, pianista, dyrygent i pedagog muzyczny, dyrektor Filharmonii Warszawskiej i Konserwatorium Muzycznego w Warszawie; ojciec Wandy.
Wojciech Romuald Bogusławski herbu Świnka (ur. 9 kwietnia 1757 w Glinnie, zm. 23 lipca 1829 w Warszawie), polski aktor, śpiewak operowy, reżyser, pisarz, dramatopisarz, tłumacz; propagator ideologii oświecenia, mason; dyrektor Teatru Narodowego w Warszawie i założyciel teatru w Kaliszu; ojciec teatru polskiego; ojciec Stanisława.

Od 1821 szkoła działała jako Instytutu Muzyki i Deklamacji (część Oddziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Warszawskiego), w 1826 podzielony na dwie instytucje: Szkołę Główną Muzyki (w ramach UW) i Szkołę Dramatyczną i Śpiewu (kształcenie podstawowe i średnie). Szkoła Główna Muzyki przestała istnieć wraz z zamknięciem przez władze rosyjskie Uniwersytetu Warszawskiego w 1831 (była to jedna z represją po powstaniu listopadowym).

Powstanie listopadowe – polskie powstanie narodowe przeciw Rosji, które wybuchło w nocy z 29 listopada na 30 listopada 1830, a zakończyło się 21 października 1831 [5]. Zasięgiem swoim objęło Królestwo Polskie i część prowincji zabranych (Litwę, Żmudź i Wołyń).
Aleksander Zarzycki (ur. 26 lutego 1834 we Lwowie, zm. 1 listopada 1895 w Warszawie) – polski pianista, kompozytor, dyrygent i pedagog. Współzałożyciel i pierwszy dyrektor Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego w Warszawie (1871-1875). Dyrektor Instytutu Muzycznego w Warszawie (1879-1888).

Kontynuacją działalności szkoły był założony w 1861 przez Apolinarego Kątskiego Instytut Muzyczny, który działał do 1918, następnie przemieniając się w Konserwatorium Państwowe. Ono z kolei po 1 września 1939 przyjęło nazwę Staatliche Musikschule in Warschau. Podczas powstania warszawskiego w 1944 został zburzony główny budynek uczelni przy mieszczący się przy ul. Okólnik 2.

Polska, oficjalnie Rzeczpospolita Polska – państwo położone w Europie Środkowej nad Morzem Bałtyckim. Graniczy z Niemcami (na zachodzie), Czechami i Słowacją (na południu), Ukrainą i Białorusią (na wschodzie), na północnym wschodzie z Litwą oraz na północy z Rosją (obwód kaliningradzki). Ponadto polska granica wyłącznej strefy ekonomicznej na Bałtyku graniczy ze strefami Danii i Szwecji.
Ryszard Zimak (ur. 11 lutego 1947, Gdańsk) - polski dyrygent i pedagog, profesor sztuk muzycznych, rektor Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie.

Po II wojnie światowej w 1946 szkoła otrzymała nazwę Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej, a zajęcia prowadzone były w pałacykach przy Alejach Ujazdowskich. W 1962 szkoła otrzymała statut akademicki, co dało jej możliwość wydawania dyplomów magistra sztuki na wszystkich kierunkach studiów i specjalności muzycznych.

Europa – część świata (określana zwykle tradycyjnym, acz nieścisłym mianem kontynentu), leżąca na półkuli północnej, na pograniczu półkuli wschodniej i zachodniej, stanowiąca wraz z Azją kontynent Eurazję.
Zbigniew Drzewiecki (ur. 8 kwietnia 1890 w Warszawie, zm. 11 kwietnia 1971 Warszawie) — polski pianista i pedagog. Profesor i rektor Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Krakowie, profesor Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie.

W latach 1960-1966 nastąpiła budowa obecnego gmachu uczelni przy ul. Okólnik 2 wg projektu zespołu w składzie: Witold Benedek, Stanisław Niewiadomski i Władysław Strumiłło. W 1974 została powołana filia szkoły w Białymstoku mieszcząca się przy ul. Kawaleryjskiej 5, którą w 2007 przekształcono w Wydział Zamiejscowy. W 1979 szkoła przyjęła imię jednego z pierwszych jej uczniów – Fryderyka Chopina, stając się oficjalnie Akademią Muzyczną. Ustawą z dnia 25 kwietnia 2008 roku uczelnia otrzymała aktualną nazwę.

Stanisław Kazuro (ur. 1 sierpnia 1881 w Teklinapolu na Wileńszczyźnie, zm. 30 listopada 1961 w Warszawie) – kompozytor, dyrygent i pedagog, małżonek Margerity Trombini-Kazuro.
Karol Tchorek (ur. 30 października 1904 w Serocku, zm. 10 kwietnia 1985 w Warszawie) - polski rzeźbiarz, marszand i kolekcjoner sztuki. Projektant pomników, działacz ZPAP, odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Dyrektorzy i rektorzy

Wojciech Bogusławski (1810-1814)

Ludwik Osiński (1814-1816)

Józef Elsner (1816-1830)

Apolinary Kątski (1861-1879)

Aleksander Zarzycki (1879-1888)

Rudolf Strobl (1888-1891)

Gustaw Roguski (1891-1903)

Emil Młynarski (1903-1907)

Stanisław Barcewicz (1910-1918)

Emil Młynarski (1919-1922)

Henryk Melcer-Szczawiński (1922-1927)

Karol Szymanowski (1927-1929)

Zbigniew Drzewiecki (1929-1930)

Karol Szymanowski (1930-1931)

Zbigniew Drzewiecki (1931-1932)

Eugeniusz Morawski (1932-1939)

Kazimierz Sikorski (1940-44 Dyrektor Staatliche Musikschule w Warszawie)

Stanisław Kazuro (1945-1951)

Stanisław Szpinalski (1951-1957)

Kazimierz Sikorski (1957-1966)

Teodor Zalewski (1966–1969)

Tadeusz Paciorkiewicz (1969-71)

Regina Smendzianka (1972-73)

Tadeusz Wroński (1973-1975)

Tadeusz Maklakiewicz (1975-1978)

Bogusław Madey (1978-1981)

Andrzej Rakowski (1981-1987)

Kazimierz Gierżod (1987-94)

Andrzej Chorosiński (1993-99)

Ryszard Zimak (1999-2005)

Stanisław Moryto (2005-2012)

Ryszard Zimak (2012-nadal)

Sankcja (funktor normotwórczy) - jest to społeczna reakcja na określone działanie jednostki w postaci kary lub nagrody w danej zbiorowości w zależności od tego, czy jednostka ta działa zgodnie lub niezgodnie z ustalonymi w tej zbiorowości regułami. Karane są działania, które są niezgodne z imperatywami, a nagradzane te, które są zgodne z preferencjami.
Bogusław Madey (ur. 31 maja 1932 w Sosnowcu, zm. 9 sierpnia 2004 w Warszawie) – polski kompozytor współczesnej muzyki poważnej, dyrygent, pianista i pedagog.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)