Gnaeus Domitius Annius Ulpianus (ur. II wiek n.e., zm. 223 n.e.) – rzymski jurysta i pisarz epoki cesarstwa. Fragmenty oraz wyciągi jego pism stanowią znaczną część kodyfikacji prawa rzymskiego podjętej przez cesarza Justyniana I Wielkiego w VI wieku naszej ery, znanej pod nazwą justyniańskich Digestów.

Kodeks Teodozjański (łac. Codex Theodosianus) – zwód praw z czasów Cesarstwa rzymskiego, obejmujący konstytucje cesarskie (leges) wydane za panowania cesarzy chrześcijańskich tj. z okresu od Konstantyna Wielkiego do Teodozjusza II.

Walentynian III (Valentianus III, Flavius Placidius Valentianus III, ur. 2 lipca 419, zm. 16 marca 455) – wnuk Teodozjusza Wielkiego, syn Konstancjusza III, cesarz zachodniorzymski od 425 do 455 roku. Cesarzem został w wieku 6 lat, władzę faktycznie sprawowała jego matka - Galla Placydia, a później generał Flawiusz Aecjusz. 21 lub 22 września 454 r. (zachowane źródła różnią się, co do daty) Walentynian III własnoręcznie zabił Aecjusza. Kilka miesięcy później 16 marca 454 r. cesarz zginął od ciosów miecza Optelasa - byłego żołnierza Aecjusza, gdy uczestniczył na Polu Marsowym w Rzymie w przeglądzie wojska.

Cesarstwo rzymskie – starożytne państwo obejmujące obszary basenu Morza Śródziemnego, powstałe z przekształcenia republiki rzymskiej w system monarchiczny. Przyjmuje się, że początkiem cesarstwa był rok 27 p.n.e., kiedy Gajusz Oktawiusz otrzymał od senatu tytuł augusta (wywyższony przez bogów). Potwierdzało to pozycję Oktawiana jako najważniejszej osoby w państwie i przyniosło definitywny koniec republice rzymskiej.