VII Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego w Warszawie

VII Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego w Warszawie – publiczna szkoła średnia o wieloletniej tradycji. Mieści się w dzielnicy Ochota. W szkole prowadzone są obecnie klasy o następujących profilach:

wiedza o stosunkach międzynarodowych i języki obce

wiedza o finansach i bankowości oraz języki obce

informatyka, matematyka, fizyka i języki obce

przedmioty humanistyczne i języki obce

język polski, języki obce, historia i wiedza o mediach

biologia, chemia, matematyka, fizyka, języki obce (do wyboru w blokach przedmiotowych)

Historia

lata 70. XIX w. – powstaje pensja żeńska Henryki Czarnockiej przy ul. Brackiej 18.

1917 – po zmianach właścicielek pensji i adresów Marta Łojkówna przeniosła szkołę do bardzo małego lokalu przy ul. Nowowiejskiej 21.

1920/21 – przekształcenie szkoły w ośmioklasowe gimnazjum; przełożoną zostaje Helena Kasperowiczowa (1887 – 1981)

1922 – upaństwowienie gimnazjum i nadanie patrona. Pełna nazwa brzmi: Żeńskie Gimnazjum Państwowe im. Juliusza Słowackiego w Warszawie.

1923 – pierwsza matura w upaństwowionym gimnazjum.

1931/33 – budowa gmachu przy ul. Wawelskiej 46 według projektu inż. architekta Tadeusza Nowakowskiego.

1933/34 – rozpoczęcie roku szkolnego w nowym budynku.

1939/44 – liceum zostało oficjalnie zamknięte przez władze niemieckie. Funkcjonowało jako szkoła zawodowa i tajne komplety w różnych punktach Warszawy. Przyznano konspiracyjnie 244 świadectwa dojrzałości. W wyniku działań wojennych zginęło 5 nauczycieli, 6 członków Zarządu Tow. Przyjaciół Gimnazjum i 74 uczennice.

1945 – w pierwszym po wyzwoleniu roku szkolnym naukę rozpoczyna 800 uczniów.

1948 – szkoła funkcjonuje jako jedna z pierwszych w Warszawie jedenastolatek i nosi nazwę: Państwowa Szkoła Ogólnokształcąca Stopnia Podstawowego i Licealnego im. Juliusza Słowackiego w Warszawie.

1949 – Naczelna Rada Odbudowy m.st. Warszawy przyznaje szkole srebrną odznakę za wybitne zasługi w dziele odbudowy stolicy.

1950 – szkołę przejmuje Towarzystwo Przyjaciół Dzieci i następuje zmiana nazwy na 7-ma Szkoła T.P.D. w Warszawie.

1955 – po 33 latach kierowania gimnazjum władze szkolne zdymisjonowały dyrektor Helenę Kasperowiczową. Funkcję dyrektora objęła Bronisława Turcewiczowa.

1958 – przywrócono nazwę: Szkoła Podstawowa i Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego

1973 – w 200-lecie utworzenia Komisji Edukacji Narodowej szkoła bierze udział w spotkaniu najstarszych szkół w Polsce.

1975 – w 30-lecie pracy w warunkach powojennych szkoła wzbogaca się o wyposażenie pracowni audiowizualnych. Zaczyna się prowadzić klasy o profilu sportowym w lekkoatletyce i piłce ręcznej.

1981 – funkcję dyrektora szkoły obejmuje Eugenia Piekarska. Powołanie Szkoły Mistrzostwa Sportowego o specjalności lekkoatletycznej.

1983 – szkoła otrzymuje nazwę: Zespół Szkół Ogólnokształcących nr 11 w Warszawie.

1986 – nakładem Państwowego Instytutu Wydawniczego ukazuje się praca zbiorowa pt. "Szkoła im. Juliusza Słowackiego w Warszawie" z tekstem Heleny Kasperowiczowej oraz wspomnieniami i opracowaniami byłych wychowanek.

1988 – funkcję dyrektora szkoły obejmuje Karol Bałan. Otwarcie internatu dla uczniów Szkoły Mistrzostwa Sportowego. Utworzenie ciągu klas humanistycznych i wprowadzenie eksperymentu pedagogicznego w tych klasach. Po czterech latach nauki 80% pierwszych absolwentów tych klas uzyskało indeksy w szkołach wyższych.

1990 – powołanie Stowarzyszenia Wychowanków Gimnazjum i Liceum im. Juliusza Słowackiego w Warszawie.

2004 – Szkoła na I miejscu w rankingu liceów tygodnika Newsweek.

2006 – zmiana nazwy z Zespołu Szkół nr 11 na VII Liceum Ogólnokształcące. Funkcję dyrektora szkoły obejmuje Agata Dowgird.

Towarzystwo Przyjaciół Dzieci skrót: TPD jest ogólnopolskim, pozarządowym stowarzyszeniem prowadzącym działalność pożytku publicznego na rzecz dzieci.
Pensja – dawna nazwa szkół dla dziewcząt, prywatnych lub prowadzonych przez organizacje kościelne, często z internatem. W Polsce pensje funkcjonowały od XVIII do XIX wieku. Uczęszczały do nich dziewczęta z wyższych wartw społecznych (szlachty, zamożnego mieszczaństwa, później także urzędników), uzupełniając podstawową edukację domową; nie chodziły do nich na ogół córki arystokracji, uczone w domu przez wynajętych nauczycieli. Początkowo nauka na pensji trwała 2–3 lata, pod koniec XIX wieku 6–7 lat.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)