Vincent Richards

Vincent Richards (ur. 20 marca 1903 w Yonkers, Nowy Jork, zm. 28 września 1959 w Nowym Jorku) - tenisista amerykański, zwycięzca dziewięciu turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej i mieszanej, zdobywca Pucharu Davisa, mistrz olimpijski, pionier tenisa zawodowego.

Richards, na korcie znany przede wszystkim jako błyskotliwy woleista, rozpoczął karierę sportową wcześnie i od razu z wielkimi sukcesami. W 1918 do wspólnej gry w mistrzostwach USA zaprosił go William Tilden i współpraca ta zakończyła się triumfem w mistrzostwach, po finałowym zwycięstwie nad Fredem Alexandrem i Bealsem Wrightem 6:3, 6:4, 3:6, 2:6, 6:2. Richards zdecydowanie odstawał od pozostałych uczestników finału wiekiem - zaledwie 15-latek, przy 25-letnim Tildenie i 38-letnich Alexandrze i Wrighcie, okazał się najmłodszym triumfatorem jednej z najważniejszych imprez (wówczas nie określanej jeszcze mianem wielkoszlemowej) wśród mężczyzn. Richards i Tilden nie zakończyli na tym występie wspólnej gry. Rok później w finale mistrzostw USA przegrali z Australijczykami Geraldem Pattersonem i Patem O'Harą Woodem. Tej samej parze zrewanżowali się w finale w 1922, natomiast w 1921 wygrali mistrzostwa USA po finale z Richardem Williamsem i Watsonem Washburnem. Z kolei w parze z Williamsem Richards sięgnął po dwa kolejne tytuły mistrza USA w deblu w 1925 i 1926. W finale w 1926 przeciwnikami pary Richards-Williams byli Al Chapin i William Tilden.

Dwa razy zdobył także mistrzostwo USA w grze mieszanej, mając za partnerki Marion Zinderstein (1919) i Helen Wills (1924). Mniej szczęśliwie startował w singlu. W 1918 ustanowił rekordy najmłodszego uczestnika i zwycięzcy meczu w mistrzostwach USA, ale w kolejnych latach ani razu nie udało mu się dotrzeć do finału. W 1922 w półfinale przegrał z Williamem Johnstonem 6:8, 2:6, 1:6. W 1924 i 1925 jego półfinałowym pogromcą był Tilden, odpowiednio 4:6, 6:2, 8:6, 4:6, 6:4 i 6:8, 6:4, 6:4, 6:1. Walka o finał nie powiodła się Richardsowi także w 1926, kiedy był wprawdzie najlepszy z Amerykanów - Tilden odpadł w ćwierćfinale z Henri Cochetem - ale w półfinale musiał uznać wyższość Jeana Borotry 6:3, 4:6, 6:4, 6:8, 2:6.

Przeciwko francuskim "muszkieterom tenisa" rywalizował ze zmiennym szczęściem. W 1923 pokonał na Wimbledonie Jacques'a Brugnona, ale odpadł w ćwierćfinale z Williamem Johnstonem. Rok później przegrał w tym turnieju z Borotrą, by zrewanżować się ekipie francuskiej w drodze po mistrzostwo w grze podwójnej z Frankiem Hunterem (Amerykanie pokonali m.in. Borotrę i Lacoste'a, a w finale rodaków Williamsa i Washburna). W 1926 Richards i Howard Kinsey ulegli w finale Wimbledonu Brugnonowi i Cochetowi 5:7, 6:4, 3:6, 2:6, ale w tymże roku sięgnęli po mistrzostwo Francji kosztem tych samych rywali 6:4, 6:1, 4:6, 6:4.

Rywalizacja amerykańsko-francuska toczyła się także na polu reprezentacyjnym w Pucharze Davisa. Richards był w składzie ekipy amerykańskiej w latach 1922, 1924, 1925 i 1926. We wszystkich tych latach trofeum przypadało Amerykanom, ale sam zawodnik miał problemy z przebiciem się na pozycję singlisty wobec dominacji Tildena i Johnstona. Jedynie w 1924 Richards wystąpił w grze pojedynczej, pokonując Geralda Pattersona i Pata O'Harę Wooda. Partnerując Tildenowi pokonał tych samych zawodników w deblu, rewanżując się tym samym za porażkę deblową w finale Pucharu Davisa w 1922. Podobnie jak w 1922, w finałach 1925 i 1926 udział Richardsa ograniczył się do debla, tym razem w parze z Richardem Williamsem, i oba mecze przyniosły zwycięstwa Amerykanom - w 1925 nad Lacoste'em i Borotrą 6:4, 6:4, 6:3, w 1926 nad Cochetem i Brugnonem 6:4, 6:4, 6:2. Łączny bilans występów Vincenta Richardsa w Pucharze Davisa to dwie wygrane singlowe (bez porażek) i dwie deblowe (jedna porażka). Na stosunkowo skromną liczbę gier miał wpływ ówczesny regulamin - Amerykanie, jako obrońcy tytułu, występowali jedynie w meczach finałowych (challenge round).

Richards był gwiazdą amerykańskiej ekipy tenisowej na igrzyskach olimpijskich w Paryżu w 1924. Wygrał grę pojedynczą, pokonując w finale Henri Cocheta 6:4, 6:4, 5:7, 4:6, 6:2 oraz grę podwójną, w parze z Frankiem Hunterem, po finale z Brugnonem i Cochetem 4:6, 6:2, 6:3, 2:6, 6:3. Jedynie w grze mieszanej Richards nie został mistrzem, ale zdobył srebrny medal w parze z Marion Zinderstein, a złoto także powędrowało na konto USA (Hazel Wightman i Richard N. Williams). Należy dodać, że po igrzyskach paryskich tenis zniknął z rodziny sportów olimpijskich na 64 lata.

Poza głównym turniejem mistrzowskim Richards zdobył także szereg tytułów mistrza USA na różnych nawierzchniach. W 1919, 1923 i 1924 był najlepszy w mistrzostwach halowych w grze pojedynczej, ten sam turniej wygrywał pięć razy w deblu (1919 i 1920 z Tildenem, 1921 z Howardem Voshellem, 1923 i 1924 z Frankiem Hunterem). Ponadto w 1920 wygrał deblowe mistrzostwa na kortach ziemnych w parze z Rolandem Robertsem. Od 1921 Richards przez pięć kolejnych sezonów figurował w czołowej dziesiątce nieoficjalnego rankingu światowego, w tym w 1924 jako wicelider (za Tildenem). Był również w czołówce rankingu amerykańskiego, a zdaniem wielu obserwatorów w 1926, wobec nieco słabszej postawy Tildena, zasługiwał w krajowej klasyfikacji na pierwsze miejsce. Krajowa federacja pominęła jednak w ogóle jego nazwisko, ponieważ zdecydował się rozpocząć karierę zawodową.

Podpisując profesjonalny kontrakt z promotorem C.C. Pyle'em w 1926 Richards stał się jednym z pionierów tenisa zawodowego. Utracił prawo rywalizacji z amatorami, a więc m.in. w imprezach wielkoszlemowych i w Pucharze Davisa, ale mógł liczyć na oficjalne zarobki z tenisa. Zimą 1926 i 1927 odbył serię pokazowych pojedynków w ramach ekipy Pyle'a, w skład której wchodzili także Howard Kinsey, Harvey Snodgrass, Francuz Paul Feret, a przede wszystkim gwiazdy kobiece - Suzanne Lenglen i Mary K. Browne. Po zakończeniu występów w tym zespole Richards przystąpił do organizacji pierwszych turniejów zawodowych. W 1927 wygrał w Nowym Jorku pierwsze zawodowe mistrzostwa USA, pokonując w finale Kinseya 11:9, 6:4, 6:3 i inkasując nagrodę w wysokości tysiąca dolarów. W latach 1927-1931 Richards występował nieprzerwanie w finałach tej imprezy, w 1928 pokonując Karela Koželuha 8:6, 6:3, 0:6, 6:2, rok później przegrywając z Koželuhem 4:6, 4:6, 6:4, 6:4, 5:7, w 1930 w kolejnym spotkaniu z Koželuhem wygrywając 2:6, 10:8, 6:3, 6:4, wreszcie przegrywając w 1931 z Williamem Tildenem 5:7, 2:6, 1:6. Po raz czwarty został zawodowym mistrzem USA w 1933, po łatwym finałowym zwycięstwie nad Frankiem Hunterem 6:3, 6:0, 6:2.

Jeszcze skuteczniej Richards radził sobie w zawodowych mistrzostwach USA w deblu, sięgając po siedem tytułów. W 1929 triumfował w parze z Koželuhem, w 1930 i 1931 z Kinseyem, w 1933 z Charlesem Woodem, w 1937 z George Lottem, w 1938 z Fredem Perrym. Po raz ostatni triumfował w 1945. Sukces ten miał zarazem wymiar symboliczny - partnerem Richardsa był William Tilden, ten sam, z którym odniósł pierwszy wielki sukces przeszło ćwierć wieku wcześniej. W finale Richards i Tilden pokonali Welby'ego Van Horna i Dicka Skeena 7:5, 6:4, 6:2, a Tilden liczył sobie wówczas już 52 lata.

Przyjeżdżając na Wimbledon w 1923 Richards zadziwił światek tenisowy towarzyszącą mu zawodową ekipą - osobistym lekarzem, sekretarką, maszynistką. Był uważany za jednego z pierwszych tenisowych gwiazdorów. W 1959 został wpisany do Międzynarodowej Tenisowej Hall of Fame, w tym samym roku zmarł.

Osiągnięcia w najważniejszych turniejach

Źródła

Linki zewnętrzne