Vinko Globokar - Polski Serwis Naukowy

Vinko Globokar (ur. 7 lipca 1934 w Anderny, Francja) – słoweński kompozytor i puzonista.

Jest synem górnika – imigranta ze Słowenii zamieszkałego w lotaryńskim zagłębiu górniczym. Jego ojciec uczestniczył w słoweńskim chórze wiejskim. Vinko uczył się gry na fortepianie u słoweńskiego nauczyciela. W szkole zapoznał się z językiem i kulturą Francji.

Od trzynastego do dwudziestego pierwszego roku życia mieszkał Globokar w stolicy Słowenii – Lublanie, grając w zespole jazzowym Bojana Adamicia. Od roku 1949 studiował w lublańskim konserwatorium grę na puzonie. W roku 1950 został członkiem radiowej orkiestry jazzowej.

Puzon — instrument dęty blaszany z grupy aerofonów ustnikowych, lub językowy głos organowy (najczęściej szesnastostopowy) umieszczany w sekcji puzonu, o silnie korzennej barwie. Do grupy areofonów ustnikowych należą także: róg (waltornia), trąbka, tuba i wiele innych.

Jean-Paul Charles Aymard Sartre (ur. 21 czerwca 1905 w Paryżu, zm. 15 kwietnia 1980 w Paryżu) – powieściopisarz, dramaturg, eseista i filozof francuski. Przedstawiciel nurtu filozoficznego – egzystencjalizmu. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1964 (odmówił jej przyjęcia).

W latach 1955-1959 kontynuował naukę gry na puzonie w Konserwatorium Paryskim u André Lafosse’a.

W latach 1960-1963 studiował prywatnie kompozycję i dyrygenturę u René Leibowitza. Za jego pośrednictwem zetknął się z Claude Lévi-Straussem, Jean-Paul Sartrem i innymi francuskimi intelektualistami.

Na zaproszenie Luciano Berio przeniósł się 1964 do Berlina, by kontynuować u niego studia. W latach 1965-1966 uczestniczył w Center for Creative and Performing Arts w Buffalo (USA). Następnie dzielił czas na komponowanie i działalność koncertową.

Kolonia (niem. Köln posłuchaj ?/i do 1919 Cöln, łac. za Rzymian najpierw: oppidum ubiorum, potem CCAA, Colonia Claudia Ara Agrippinensium, w średniowieczu: Coellen, w dialekcie kolońskim Kölle) – czwarte co do wielkości miasto niemieckie i największe w Nadrenii Północnej-Westfalii, stolica Rejencji Kolonia. Jedno z najważniejszych historycznych ośrodków kultu religijnego w Europie. Leży na zachodzie Niemiec nad rzeką Ren. Wizytówką miasta i historyczną dominantą jest gotycka katedra (Kölner Dom), siedziba arcybiskupstwa kolońskiego. Uniwersytet w Kolonii (Universität zu Köln) jest jedną z najstarszych wszechnic w Niemczech, w którym kształci się ok. 44 tys. studentów. Kolonia jest najważniejszym gospodarczym, kulturalnym i historycznym miastem Nadrenii. Położona jest na wysokości od 38 do 118 m n.p.m.

Florencja (wł. Firenze, MAF: [fiˈrɛnʦe]) – miasto w środkowych Włoszech, nad Arno, u stóp Apenin, stolica Toskanii i prowincji Florencja, 366 tys. mieszkańców (2006).

1968 zamieszkał w Kolonii i na tamtejszej Hochschule für Musik Köln uczył gry na puzonie.

Założył wraz z muzykami Michelem Portalem, Carlosem Roqué Alsina i Jean-Pierre Drouetem zespół improwizacyjny New Phonic Art. 1976 został powołany na wykładowcę w Institut de Recherche et Coordination Acoustique/Musique (IRCAM) w Paryżu. Od roku 1979 działał w Paryżu jako niezależny kompozytor i wirtuoz puzonu.

Stany Zjednoczone, Stany Zjednoczone Ameryki (ang.: United States, United States of America, US, USA) – państwo w Ameryce Północnej graniczące z Kanadą od północy, Meksykiem od południa, Oceanem Spokojnym od zachodu, Oceanem Arktycznym od północnego zachodu, Oceanem Atlantyckim od wschodu.

W latach 1983-1999 był Globokar profesorem kameralistyki w Scuola di musica di Fiesole (koło Florencji).

Globokar komponuje głównie utwory kameralne i chóralne. Zajmuje się teorią muzyki awangardowej. Występuje jako puzonista, stosując nowatorskie techniki gry.

Dzieła (wybór)

Vendre le Vent na fortepian, perkusję, pięć instrumentów dętych drewnianych i cztery blaszane

Ausstrahlungen dla solisty i dwudziestu muzyków

Discours II na pięć puzonów

Discours III na pięć obojów

Discours IV na trzy klarnety

Fluide na instrumenty dęte blaszane i perkusję

Etude I na dziewiętnastu solistów

Etude II na orkiestrę

La ronde na instrumenty

Drama na fortepian i perkusję

Atemstudie na obój solo

Vioe na chóry i trzy orkiestry

Accord na sopran, puzon, wiolonczelę, flet, organy i perkusję

Traumdeutung na cztery chóry, czelestę, harfę, wibrafon i gitarę

Airs na osiem głosów, puzon, klarnet i dwóch asystentów

Standpunkte na sopran, chór i orkiestrę z prezentacją multimedialną

Caroussel na czterech śpiewaków i szesnaście instrumentów

Miserere na głosy z orkiestrą

Dialog über Luft na akordeon

Toucher na perkusję solo

Dialog über Erde na perkusję solo

Notes na fortepian

Les Emigrés na zespół z prezentacją multimedialną

La Prison na osiem instrumentów

Radiographie d'un roman, 39 „rozdziałów“ w pięciu językach z chórem, solistami i perkusją

Publikacje

Einatmen, Ausatmen , 1994, ISBN 3-923997-60-4

Laboratorium (teksty do muzyki 1967-1997), 1998, ISBN 3-930735-23-7