Violetta Villas ("VV"), właściwie Czesława Maria Gospodarek de domo Cieślak (ur. 10 czerwca 1938 w Heusy, zm. 5 grudnia 2011 w Lewinie Kłodzkim) – polska artystka estradowa, osobowość sceniczna, śpiewaczka, piosenkarka pieśni estradowych, operowych i operetkowych, aktorka filmowa, teatralna i rewiowa, kompozytorka, autorka tekstów.

Jej głos był charakteryzowany jako sopran koloraturowy o rozszerzonej skali. Miała słuch absolutny. Grała na fortepianie, puzonie oraz skrzypcach. Przez wielu uważana za legendę polskiej muzyki, w prasie francuskiej i amerykańskiej określana jako "głos ery atomowej" oraz "biały kruk wokalistyki światowej". Przez kilka dekad polski symbol seksu. Mówiła biegle po francusku i rosyjsku, władała także językiem niemieckim i walońskim.

Honorowa obywatelka Lewina Kłodzkiego i New Britain.

Dzieciństwo i młodość

Violetta Villas urodziła się w Belgii 10 czerwca 1938 w Clinique Sainte-Elisabeth (Klinice św. Elżbiety) w Heusy, obecnie dzielnicy miasta Verviers, w prowincji Liège, w Walonii. Dzieciństwo spędziła w mieście Liège, ojciec Bolesław Cieślak (ur. 4 grudnia 1907, zm. 9 maja 1960) był górnikiem węgla kamiennego oraz kapelmistrzem w orkiestrze górniczej, a matka Janina z domu Malczyk (ur. 26 stycznia 1914, zm. 17 lutego 1985) zajmowała się domem. Dorastała w konserwatywnej rodzinie. W Belgii ochrzczono ją imionami Violetta Élisa, lecz ojciec zarejestrował ją jako Czesławę Marię.

Wychowywała się wśród rodzeństwa: siostry Wandy (1931–2006) i dwóch braci – Jerzego (1933–1987) i Ryszarda (1940–2010). Dzieci Cieślaków znały języki francuski, waloński i niemiecki. Jesienią 1946 roku rodzina Villas przyjechała do Polski, zamieszkała w Lewinie Kłodzkim, w Kotlinie Kłodzkiej. Artystka uczyła się gry na skrzypcach, pianinie, puzonie, należała do ogniska muzycznego i pobierała lekcje baletu.

W 1956 podjęła naukę śpiewu solowego w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej w Szczecinie (obecnie Zespół Szkół Muzycznych im. Feliksa Nowowiejskiego).

Po roku przeniosła się do Wrocławia gdzie była uczennicą prof. Giseli Posch, a następnie do Warszawy, gdzie pobierała lekcje śpiewu klasycznego u prof. Eugenii Klopek-Falkowskiej. Warunki głosowe zapowiadały karierę operową, z której ostatecznie zrezygnowała, przyjmując propozycję występów estradowych.

Za radą Władysława Szpilmana przyjęła pseudonim artystyczny. Twierdził on, że wokalistka zrobi światową karierę, a nazwisko Czesława Cieślak będzie ciężko wymawialne za granicą. Pseudonim powstał w wyniku połączenia pierwszych liter imienia Violetta, które wokalistka otrzymała podczas chrztu (Vi) oraz członu las (Villas wyjaśniała, że wybrała tak, gdyż mieszkała blisko lasu), a także dodaniu drugiej litery l.

Pierwsze sukcesy

W 1960 Villas zadebiutowała w Polskim Radio, dokonując pierwszych nagrań radiowych z zespołami Bogusława Klimczuka i Edwarda Czernego. Od 1960 brała również udział w audycji Polskiego Radia "Podwieczorek przy mikrofonie".

Jedna z jej pierwszych piosenek, "Dla Ciebie, miły" zwyciężyła w plebiscycie Expressu Wieczornego na najlepszy polski szlagier. Otrzymała 67 479 głosów, podczas gdy następna na liście "Jeszcze poczekajmy" w wykonaniu Reny Rolskiej otrzymała ich 33 tysiące.

Sukces ten zapewnił Villas udział w Międzynarodowym Festiwalu Sopot w 1961, na którym śpiewała piosenki "Dla Ciebie, miły" oraz "Si senior". Na sopockim festiwalu wystąpiła także w roku następnym, z kompozycjami "Ave Maria no morro" i "Spójrz prosto w oczy". Trzykrotnie wzięła udział w Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu: w 1964 z piosenką "Przyjdzie na to czas", w 1965 z piosenkami "Do ciebie, mamo" i "Jak nie to nie" oraz w 1966 z piosenką "Jedno słowo: matka". Uczestniczyła w radiowych koncertach o międzynarodowej obsadzie, m.in. w Szwajcarii, Republice Federalnej Niemiec.

W kraju, w 1966 zagrała w drugim odcinku serialu Klub profesora Tutki, wykonując piosenkę "Chica Helka".

Kariera międzynarodowa

We Francji

W dniach 5-7 listopada 1965, brała udział w III Festival International des Variétés et Music-Halls w Rennes, gdzie zdobyła Grand Prix International d'Interpretation. Sukces odniosła także na Festival International d'art Contemporain w Royan.

8 listopada 1965 wystąpiła z Czesławem Niemenem i Piotrem Szczepanikiem w Teatrze Fontaine w publicznej audycji Office de la Radiodiffusion-Télévision Française "Roue de la chance" realizowanej przez André Chanu.

Na przełomie 1965/1966 często dawała koncerty w Paryżu, m.in. w music-hallu Olympia.

W 1966 na osobistą prośbę szefa Olympii Bruno Cocquatrixa, znalazła się w gronie artystów polskiego programu rewiowego Grand Music Hall de Varsovie. Premiera programu odbyła się 26 lipca 1966, Villas śpiewała m.in. Ave Maria no morro oraz Hiroshima, mon amour. Koncert jest znany przede wszystkim z epizodu z kryształowym żyrandolem zawieszonym pod sufitem Olympii, który – według wielu źródeł – drżał podczas występu artystki. Część publiczności zareagowała nerwowo z obawy przed katastrofą wywołaną mocą głosu Violetty Villas. Ten właśnie fakt stał się inspiracją znanej recenzji mówiącej o "głosie ery atomowej".

Artystka otrzymała recenzje doceniające walor jej głosu i interpretacji pieśni.

Podobnie brzmiały recenzje w innych dziennikach.

W Paryżu poznała Frederica Apcara, na zaproszenie którego wyjechała do Las Vegas.

W USA

Od grudnia 1966 przez kilka sezonów była gwiazdą rewii Casino de Paris, gdzie śpiewała piosenki, arie operetkowe i operowe w dziewięciu językach.

20 kwietnia 1993. Piła, Violetta Villas w krynolinie od Diora

W swoim pierwszym programie wykonywała m.in. „Under Paris Skies”, „O sole mio”, „Granadę”, „Libiamo ne' lieti calici” oraz „Strangers In The Night”. Występowała m.in. z Frankiem Sinatrą, Paulem Anką, Charles'em Aznavourem, Earthą Kitt, Deanem Martinem, Sammym Davisem.

Koszt przygotowania rewii z jej udziałem wynosił 50 000 dolarów. Jej osobistym stylistą był Patrick Valette, konsultant domu mody Dior. Choreografem artystki był Hermes Pan, natomiast ruchu scenicznego uczył ją mistrz tańca Sandro Mandari. Na scenę wjeżdżała na białym koniu lub Jaguarem XK-E. Do projektowania sukni zaproszono dom mody Diora. Biżuterię dla Villas wykonywała firma Atelier Marangoni z Mediolanu, buty zaś inna włoska firma, Quinte. Występowała ze stuosobowym baletem francuskim.

Piosenkarka cieszyła się uznaniem publiczności, miała wielu wielbicieli. Cytowano recenzje z prasy amerykańskiej, gdzie pojawiały się określenia "fenomenalna Polka", "głos ery atomowej", "biały kruk wokalistyki światowej".

W 1968 artystka nagrała program 20 piosenek dla amerykańskiej telewizji i wytwórni Capitol Records.

Piosenka i estrada ułatwiły jej kontakt z filmem. W marcu 1968 rozpoczęła próbne zdjęcia dla wytwórni filmowej MGM, gdzie została później zaangażowana do niewielkich ról w filmach z Lee Marvinem, Bobem Hope oraz Glennem Fordem.

W 1969 została zaproszona do gościnnych występów w Sahara Hotel & Casino, gdzie śpiewała duety z Connie Francis i Barbrą Streisand.

Violetta Villas występowała w Casino de Paris do 1971 roku. Ponownie pojawiła się w USA dopiero w 1976, występując z okazji 200-lecia niepodległości Stanów Zjednoczonych podczas światowego tournée "Podwieczorek przy mikrofonie". W tym samym roku występowała w duetach z Kaliną Jędrusik, m.in. w Filadelfii, Nowym Jorku oraz Chicago.

We wrześniu 1987 wyjechała wraz z Teatrem Syrena na światową trasę koncertową pt. Violetta. Pierwszy występ odbył się w nowojorskim Carnegie Hall. Koncertowała również m.in. w Las Vegas, Miami, Denver, Teksasie, oraz w Europie i Australii. Rewia z jej udziałem wystawiana była także na Broadwayu. Po zakończeniu trasy koncertowej z teatrem, Villas została w USA na cykl koncertów w Chicago. W 1988 roku, przed wyborami prezydenckimi, artystkę w restauracji "Orbit" odwiedził wiceprezydent USA George Bush, zapraszając ją do występu w Białym Domu, po jego ewentualnej wygranej. Villas jednak wróciła do Polski w 1989.

W 1992 wyjechała do Chicago i Nowego Jorku, gdzie dawała koncerty dla Polonii amerykańskiej, podobne koncerty miały miejsce w 1994 i 1996 roku.

Inne występy za granicą

Na początku lat 60. Violetta Villas uczestniczyła w koncertach radiowych m.in. w RFN i Szwajcarii. Jednym z nich był koncert "Musique aux Champs Elysées". Dawała także koncerty w sąsiednich stolicach, m.in. w Moskwie. Uczestniczyła w imprezach artystycznych w USA i Kanadzie.

W 1964 wyruszyła na trzy miesiące z trasą koncertową po ZSRR. Na początku lat 60. dawała także koncerty m.in. w Czechosłowacji, Bułgarii, Rumunii, Hiszpanii, Belgii, Izraelu oraz na Węgrzech. 20 lipca 1964 wystąpiła wraz z Orkiestrą Symfoniczną Radia Belgijskiego na Festiwalu Morza Północnego (Noordzeefestival) w sali kasyna w belgijskim Knokke-Heist. W 1966 występowała z recitalami m.in. w Baden-Baden, Bazylei i Brukseli.

W 1969 roku, wraz z rewią "Casino de Paris" wyjechała na kilka miesięcy na występy do Australii. Występowała w Williamson Theatre ze 140-osobowym zespołem. Podczas premiery artystka została przedstawiona jako "pieśniarka z Las Vegas, na stałe mieszkająca w Paryżu, urodzona w Polsce". Villas prostowała, że urodziła się w Belgii, ale jest Polką. Spotkało się to z protestem dyrektora Williamson Theatre, który podczas kolejnych występów kazał odłączać piosenkarce mikrofon. Artystkę poparł miejscowy związek artystów i lokalne gazety. Po trzech miesiącach występów powróciła z zespołem do USA.

29 maja 1971 dała specjalny koncert w Melbourne na rzecz Polskiego Komitetu Olimpijskiego. W 1973 wystąpiła m.in. w Tokio, Rio de Janeiro i Paryżu. W 1976 odbyła ogólnoświatową trasę koncertową "Podwieczorek przy mikrofonie", śpiewała m.in. w Japonii, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Australii.

W 1987 w ramach trasy koncertowej "Violetta", artystka oprócz tournée po USA wystąpiła także m.in. w Kanadzie, Nowej Zelandii, Australii, Szwecji oraz Wielkiej Brytanii.

W listopadzie 2000 zagrała trzy koncerty w Londynie, na jednym z nich obecny był Ryszard Kaczorowski. 20 stycznia 2001 odbył się jej recital w Wiedniu, w teatrze operowym Studio Moliére. 22 stycznia 2005 wystąpiła na scenie Opery Lwowskiej w koncercie z okazji benefisu hrabiego Wojciecha Dzieduszyckiego.

Powrót do Polski

W grudniu 1968 w Sali Kongresowej w Warszawie kilkukrotnie prezentowana była rewia "Villas Revue". Przedsięwzięcie zostało w całości sfinansowane z pieniędzy Villas. Prowadzącą była Hanka Bielicka. "Villas Revue" rozpoczynało się arią "Libiamo ne lieti calici" z opery La Traviata z towarzystwem trzydziestoosobowej orkiestry oraz sześciu par tancerzy. Artystka śpiewała także piosenki "Love, This Is My Song", "Oczy czarne", "Strangers In The Night", "My Heart Belongs To Daddy" oraz habanerę z opery "Carmen" z towarzystwem czterdziestoosobowego baletu. Finałem każdego z koncertów była piosenka "Hello Dolly". W widowisku występowały także zespół akrobatyczny Mortale oraz kwartet Beltono.

W 1970 reżyser Konstanty Ciciszwili nakręcił telewizyjny spektakl rewiowy "Śpiewa Violetta Villas". Ideą filmu była chęć przybliżenia stylu piosenkarki. Przeciwnicy Villas, m.in. recenzent Sztandaru Młodych Jerzy Eljasiak, poddali film krytyce, obwołując go kiczem nad kicze jako nieprzystający do ówczesnej rzeczywistości socjalistycznej. Zwolennicy, m.in. redaktor Janusz Gazda, podkreślali: pewność siebie, z jaką wkracza na estradę, (...) obnosi swe stroje, demonstruje swe wdzięki i śpiewa najbanalniejsze słowa o miłości (...) ujawniając ekstrawagancję, ale i indywidualność.

W tym samym roku Villas zagrała również w filmie fabularnym Dzięcioł Jerzego Gruzy, gdzie wcieliła się w rolę Barbary Tylskiej. Wystąpienie w dokumencie Ciciszwilego i filmie "Dzięcioł" ujawniło odmienność piosenkarki względem innych artystów w Polsce. Zdaniem autora książki "Tygrysica z Magdalenki" między Violettą Villas z Las Vegas, a "nadwiślańskim show-biznesem" nie było punktów stycznych.

W 1974 miała zagrać postać Lucy Zuckerowej w filmie Andrzeja Wajdy, pt. Ziemia obiecana. Ostatecznie Villas odmówiła zagrania tej roli, a w filmie zagrała Kalina Jędrusik.

W 1977 artystka nagrała nową płytę, Nie ma miłości bez zazdrości, ostatnią w swojej karierze z premierowym materiałem. Nawiązała wówczas współpracę m.in. z poetką Agnieszka Osiecką oraz kompozytorami Leszkiem Bogdanowiczem i Andrzejem Januszką. Na płycie znalazły się także autorskie kompozycje Villas. W tym samym roku artystka wystąpiła w kolejnym inscenizowanym recitalu Telewizji Polskiej, "Sentymenty", w którym śpiewała piosenki Osieckiej.

W 1978 wystąpiła w Teatrze Wielkim w Łodzi w widowisku estradowym "Kochajmy się", wykonując w towarzystwie męskiego baletu piosenkę "My Heart Belongs To Daddy".

Jesienią 1979 nawiązała współpracę z warszawskim Teatrem Syrena. Wystąpiła w widowisku rewiowym pt. "Trzeci program", reżyserowanym przez Stefana Wentę. Po kilku miesiącach występów Villas, z powodu konfliktu z reżyserem, przestała występować w Syrenie. Po rozwiązaniu umowy z Teatrem Syrena na występy w rewii "Trzeci program", rolę Violetty Villas przejęła Lidia Stanisławska. Villas wycofała się z życia publicznego na okres kilku lat.

Lata 80.

W 1983 Villas powróciła do aktywnej pracy zawodowej. Zagrała wówczas w filmie Sny i marzenia w reżyserii Pawła Pitery, gdzie wcieliła się w rolę samej siebie. Premiera filmu odbyła się 11 marca 1985. W listopadzie 1985 powróciła do Teatru Syrena. 28 lutego 1986 odbyła się premiera widowiska rewiowego "Violetta", które stało się popularne w całym kraju. Oprócz Villas występował w nim także balet oraz aktorzy (m.in. Zofia Czerwińska i Bohdan Łazuka). Odbyło się ponad 250 przedstawień w Polsce i za granicą. Wraz z Teatrem Villas wyjechała na tournée m.in. po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Jeden ze spektakli został zarejestrowany przez Telewizję Polską.

W 1986 artystka nagrała nowe piosenki, wydała także singiel "Mundial'86". Powtórnie zaczęła koncertować – wystąpiła m.in. na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu, a także w Krakowie jako gwiazda gali Miss Polonia 1986. W tym samym roku za namową Bogusława Kaczyńskiego artystka postanowiła zadebiutować na scenie operowej, w tytułowej roli w operze "Carmen" wystawianej w Teatrze Wielkim w Łodzi.

W 1987 Villas wyjechała do USA. Do Polski powróciła w 1988 (patrz: W USA).

W 1988 powstał krótkometrażowy fabularyzowany film dokumentalny Sen o kopciuszku reżyserowany przez Zbigniewa Kowalewskiego i Jerzego Kołata. W filmie zaprezentowano biografię artystki, ze szczególnym uwzględnieniem kontrowersyjnych wątków z jej życia. Na bazie filmu fabularnego miał powstać film Rok z Violettą Villas, produkcja nie doszła jednak do skutku.

Lata 90.

Działka w podwarszawskiej Magdalence, gdzie do 1999 stał dom Violetty Villas. Dom został wyburzony, a teren jest pusty.

Na przełomie lat 80. i 90. piosenkarka występowała na scenie Operetki Warszawskiej, występy cieszyły się popularnością, co m.in. skutkowało organizowaniem dodatkowych terminów. W 1990 miała być gwiazdą wyborów Mistera Polski w Teatrze Wielkim w Łodzi. Z powodu niedotrzymania umowy przez organizatorów Villas zdecydowała się nie wystąpić.

W 1991 dała koncert w Teatrze Wielkim w Łodzi, w 1992 wystąpiła na Festiwalu Arii i Pieśni im. Jana Kiepury w Krynicy Zdroju. W tym samym roku dała koncert w Ciechocinku. 30 listopada 1992 wystąpiła w Łodzi. Zaśpiewała m.in. "Do ciebie, mamo", "Przyjdzie na to czas", "Oczy czarne", a także "Habanerę" i "Toast Torreadora" z opery "Carmen".

W 1992 Jerzy Gruza chciał zaangażować Villas do udziału w musicalu Hello, Dolly! wystawianego w Operetce w Krakowie.

Jest m.in. bohaterką książki Witolda Fillera Tygrysica z Magdalenki wydanej w 1993, w której autor podejmuje istotne wątki biograficzne na temat Villas. Piosenkarka nigdy nie zaakceptowała książki Fillera, uważając wiele opisów za niezgodne z prawdą.

23 stycznia 1993 odbył się transmitowany przez telewizję koncert Violetty Villas w Teatrze Roma (dawna Operetka Warszawska). Koncert rozpoczął się pieśnią "Warszawo, ty moja Warszawo". Artystka wykonała także arie operowe – "Habanerę" i "Toast Torreadora" z opery Carmen, a także inne piosenki takie jak np. "If You Go Away", "Granada", "Oczy czarne" czy "Szczęście". Łącznie ponad dwugodzinny recital składał się z dwudziestu piosenek, do których Villas ośmiokrotnie zmieniała sukienki. Wybrane nagrania z tego recitalu zremasterowano i w 1994 wydano na koncertowym albumie Laleczka.

W 1996 Villas nagrała wraz z Kazikiem Staszewskim piosenkę "Kochaj mnie, a będę Twoją", która została wydana na płycie "Tata 2", zespołu Kult. Duet Staszewskiego z Violettą Villas był połączeniem muzyki rewiowej z punk rockową. Piosenka dotarła m.in. do 14 miejsca Listy Przebojów Trójki.

Zapraszano Violettę Villas do programów telewizyjnych, w których przeprowadzano z nią wywiady bądź śpiewano jej piosenki. Wystąpiła m.in. w "Ibisekcji" Krzysztofa Ibisza, "Wieczorze z wampirem" Wojciecha Jagielskiego , "Szansie na sukces" Elżbiety Skrętkowskiej, "Od przedszkola do Opola" Michała Juszczakiewicza, "Na każdy temat" Mariusza Szczygła, "Wideotece dorosłego człowieka" Marii Szabłowskiej i Krzysztofa Szewczyka.

Rodzinny dom V. VIllas w Lewinie Kłodzkim

Otrzymała kryształowy klucz jako symbol honorowego obywatela Lewina Kłodzkiego, a w 1998 przeniosła się do niego z podwarszawskiej Magdalenki. Zamieszkała w domu, w którym się wychowała. Założyła schronisko dla zwierząt, otrzymała w wieczystą dzierżawę wzgórza wokół domu. Wraz z powrotem piosenkarki wiązano wiele oczekiwań, m.in. planowano przebudowę miejscowego kina na rewię. Projekt jednak nie doszedł do skutku, zaś fakt zamieszkania Violetty Villas stał się okazją do promocji regionu.

W 1998 otworzyła galę 5-lecia programu "Szansa na sukces" w Sali Kongresowej w Warszawie, wykonując razem z Justyną Steczkowską, Katarzyną Cerekwicką i Violą Brzezińską piosenkę "Śpiewać każdy może". W 1998 dała recital w Pałacu Myśliwskim Książąt Radziwiłłów w Antoninie. 29 marca 1998 wystąpiła w widowisku charytatywnym w reżyserii Janusza Józefowicza, w Teatrze Buffo. Dochód z koncertu został przeznaczony na pomoc dzieciom specjalnej troski z ośrodków szkolno-wychowawczych warszawskiej Pragi.

W listopadzie 1999 wystąpiła z koncertem swych największych przebojów "Violetta – taka jestem", reżyserowanym przez Elżbietę Skrętkowską w Teatrze Wielkim w Łodzi, transmitowanym przez program 2 TVP. Podczas koncertu wykonywała swoje przeboje w nowych aranżacjach, z udziałem laureatów programu "Szansa na sukces". Artystka zaprezentowała się w czterech sukniach, w tym dwóch nowych według projektu Xymeny Zaniewskiej.

Pod koniec lat 90. w Sali Kongresowej odbył się specjalny koncert w ramach przeglądu laureatów programu "Szansa na sukces" sezonu 1998/1999, w którym obok Violetty Villas wystąpili wskazani przez nią młodzi artyści, m.in. Weronika Korthals, Małgorzata Markiewicz i Marcin Ziółkowski. Ponadto organizowano recitale piosenkarki w mniejszych miejscowościach.

Lata 2000–2007

Poznań, 20 stycznia 2006

W 2000 Violetta Villas wyleciała do Londynu, gdzie dawała cykliczne koncerty zarówno dla polskich, jak i angielskich fanów. Po powrocie do Polski zagrała m.in. na Jasnej Górze i we Wrocławiu. W tym samym roku wydano dwie składanki z jej przebojami – Złote przeboje oraz Złota kolekcja: Pocałunek ognia. Artystka często pojawiała się publicznie.

1 grudnia 2000 roku wzięła udział w transmitowanym przez Program II Telewizji Polskiej benefisie Wojciecha Dzieduszyckiego w Teatrze Muzycznym Operetka Wrocławska we Wrocławiu.

W 2001 nagrała nowy album świąteczny Gdy się Chrystus rodzi. Polskie Nagrania wydały ponadto kompaktowe reedycje jej trzech najpopularniejszych albumów: Violetta Villas, Dla ciebie miły oraz Nie ma miłości bez zazdrości. Na każdej z nich znalazły się także piosenki dodatkowe. 19 listopada 2001, w magazynie "Viva" ukazał się obszerny wywiad z artystką, opatrzony sesją zdjęciową. Violetta Villas była także gościem wielu programów telewizyjnych (m.in. "Wieczór z Jagielskim", "Jestem jaki jestem" oraz "Bigosowa – kontrwywiady"). W 2001 roku wystąpiła wraz z zespołem De Mono na X Yach Film Festiwalu. Zagrała też m.in. w Krakowie, Warszawie, a także we Wrocławiu. 12 lipca 2002 była gwiazdą Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Uzdrowiskowej w Polanicy-Zdroju.

W 2003 ukazała się kolejna płyta z przebojami, Do Ciebie mamo, wydana przez Polskie Nagrania w ramach serii "Polskie perły". Artystka nagrała także minialbum z tangami, wspólnie z ówczesnym idolem młodzieżowym, Michałem Wiśniewskim z zespołu Ich Troje. Wydawnictwo zatytułowane Walentynkowe hity, wydane jako dodatek do jednej z gazet, osiągnęło nakład ćwierć miliona egzemplarzy. W tym samym roku jako gwiazda wystąpiła z koncertem na XL Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu.

W 2004 wystąpiła w programie "Wideoteka dorosłego człowieka". W tym samym roku wraz z ojcem Bogusławem Palecznym nagrała album świąteczny Kolędy serca. Zagrała również na zamkniętym koncercie w kasynie Hotelu Grand w Warszawie.

8 września 2005 pojawiła się na Bulwarze Czerwieńskim w Krakowie, gdzie złożyła kwiaty pod pomnikiem psa Dżoka. W tym samym dniu wystąpiła także w sali Florianka krakowskiej Akademii Muzycznej. W jej recitalu gościnnie wziął udział artysta Piwnicy pod Baranami, Mieczysław Święcicki. Po koncercie odbyła się konferencja prasowa. 14 września wystąpiła z okazji XII Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Wiedeńskiej w Auli Leopoldyńskiej Uniwersytetu Wrocławskiego.

Rok później dała kilkanaście recitali – m.in. w Poznaniu, Kłodzku i Jeleniej Górze. W 2006 Agencja Artystyczna MTJ wydała płytę Ja jestem już taka, będącą reedycją albumu koncertowego Laleczka z 1994 roku.

Po opuszczeniu szpitala psychiatrycznego piosenkarka poddała się opiece mecenasa i menedżera. Zorganizowano konferencję prasową, na której Villas zapowiedziała powrót na scenę m.in. poprzez nagranie nowej płyty, organizację koncertów w największych polskich miastach. Media żywotnie interesowały się zarówno stanem zdrowia piosenkarki jak i jej dalszą przyszłością, co zapoczątkowało pojawianiem się artystki w różnych programach telewizyjnych i tytułach prasowych.

Podczas nagrania programu Szansa na sukces, marzec 2007

W połowie marca 2007 Violetta Villas wystąpiła po raz drugi na nagraniu programu "Szansa na sukces", podczas którego wykonywano jej piosenki. Eliminacje do programu odbyły się we Wrocławiu, uczestniczyło w nich 909 osób. Emisja programu odbyła się 22 kwietnia 2007, zgromadziła przed telewizorami ponad 4 mln widzów. Na zakończenie programu wspólnie z laureatem Violetta Villas zaśpiewała piosenkę "Całuj gorąco".

W maju 2007 podpisała umowę z wytwórnią płytową, a także studiem nagraniowym MM Studio. Wydawca planował organizację trasy koncertowej po Polsce, Stanach Zjednoczonych oraz Kanadzie, a także zamawiał kreacje dla piosenkarki w Mediolanie. Z powodu złego stanu zdrowia Violetty Villas plany nie zostały zrealizowane.

1 czerwca 2007 Violetta Villas wystąpiła też w finale programu "Szansa na sukces", który odbył się w Sali Kongresowej Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie. Przy akompaniamencie fortepianu i orkiestry zaśpiewała piosenkę "Pocałunek ognia" oraz na zakończenie programu, w czasie pozaantenowym "Ja jestem już taka".

Zainteresowanie piosenkarką skłoniło ją do wydania zapowiadanych kilka lat wcześniej pamiętników, które ukazywały się od 28 kwietnia 2007 przez dwa tygodnie w odcinkach, w dzienniku "Fakt".

10 czerwca 2007 obchodzono 69. urodziny piosenkarki w pałacu w Jastrowcu. Piosenkarka zaśpiewała z okazji urodzin i 45-lecia pracy na estradzie. W grudniu 2007 artystka wystąpiła jako gość specjalny w programie "Wideoteka dorosłego człowieka", w którym wykonała piosenkę W Lewinie koło Kudowy. W programie ukazywano również starsze nagrania z udziałem piosenkarki.

Śledztwo dziennikarskie

24 czerwca 2007 w programie "Superwizjer" ukazał się materiał pt. "Zarobić na gwieździe" poświęcony Violetcie Villas. W programie zasugerowano, że piosenkarka była zniewolona przez własnego menadżera Andrzeja Sikorę i adwokata Andrzeja Świta. Dziennikarka prowadząca śledztwo próbowała odnaleźć aktualne miejsce pobytu piosenkarki, które zostało okryte tajemnicą. Jak ustalono Villas przebywała w jednym z domów, we wsi Grzędy.

Jak cytowano w reportażu, piosenkarka jest okupowana przez adwokata i menedżera. Przywołano konferencję prasową po wyjściu ze szpitala piosenkarki, zwrócono uwagę, że podczas konferencji prasowej wypowiedzi artystki były kontrolowane i sterowane. Jak wynika z dociekań dziennikarskich, menedżer Andrzej Sikora nie ma doświadczenia w show-biznesie, wcześniej zajmował się skupem złomu. Od dziennikarki, która pod pretekstem wręczenia prezentu poszukiwała Villas, menedżer miał rzekomo zażądać 8500 złotych za możliwość przekazania prezentu artystce. W reportażu wskazano, że dom piosenkarki w Lewinie Kłodzkim nadal pozostaje w stanie ruiny, a zapowiadane remonty wcale nie doszły do skutku. Na początku sierpnia 2007 piosenkarka powróciła do Lewina Kłodzkiego, zrywając współpracę z menedżerem i adwokatem.