Władcy Brandenburgii - Polski Serwis Naukowy

Zygmunt Luksemburski

Jodok z Moraw

Joachim I Nestor

Albrecht III Achilles

Jan Zygmunt Hohenzollern

Fryderyk III

Margrabiowie Marchii Północnej

965-978 Thietmar

965-985 Dietrich

978-993 Hodo

993-1003 Lotar

1003-1009 Werner

1009-1018 Bernard I

1018-1045 Bernard II

1045-1056 Wilhelm

1056-1057 Lotar Udo I

1057-1082 Lotar Udo II

1082-1087 Henryk I

1087-1106 Lotar Udo III

1106-1114 Rudolf I

1114-1128 Henryk II

1128-1130 Lotar Udo IV

1130-1144 Rudolf II

1130-1134 Konrad I Plötzkau

1134-1157 Albrecht I Niedźwiedź

Margrabiowie Brandenburgii

Askańczycy (1134-1320)

1157-1170 Albrecht I Niedźwiedź

1170-1184 Otto I (syn)

1184-1205 Otto II Szczodry (syn)

1205-1220 Albrecht II (brat) - podział Marchii między synów

Linia na Salzwedel

Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego , (niem.) Heiliges Römisches Reich Deutscher Nation, łac. Sacrum Romanum Imperium Nationis Germanicæ ,Sacrum Imperium 1157 , Sacrum Romanum Imperium - pierwsza wzmianka 1254, do 1512 Święte Cesarstwo Rzymskie, niem. Heiliges Römisches Reich , (łac.) Sacrum Romanum Imperium , nazwa odwołująca się do idei jak i tworu politycznego średniowiecznej i wczesnonowożytnej Europy.

Zygmunt Luksemburski (Luksemburczyk), (ur. 14 lub 15 lutego 1368 w Norymberdze, zm. 9 grudnia 1437 w Znojmie) – elektor (margrabia) brandenburski od 1378, król węgierski od 1387, niemiecki od 1411, książę Luksemburga od 1419, król włoski od 1431, cesarz rzymsko-niemiecki od 1433, król czeski od 1419 (objął władzę w 1436).

1220-1267 Otto III (syn, 1258 podział, Salzwedel)

1267-1268 Jan III (syn)

1267-1298 Otto V Długi (brat)

1267-1300 Albrecht III (Brandenburgia) (brat)

1280-1286 Otto VI Mały (brat, abdykował, zm. 1303)

1298-1308 Herman (syn Ottona V)

1308-1317 Jan V (syn)

Linia na Stendal

1220-1266 Jan I Askańczyk (syn Albrechta II, Stendal od 1258)

1266-1281 Jan II (syn)

1266-1304 Konrad (brat)

1266-1308 Otto IV ze Strzałą (brat)

1291-1297 Otto VII (syn Konrada)

1294-1318 Henryk I bez Ziemi (syn Jana I)

1304-1305 Jan IV (syn Konrada)

1304-1319 Waldemar Wielki (brat, od 1317 Salzwedel)

1318-1320 Henryk II Dziecię (syn Henryka bez Ziemi)

Wittelsbachowie (1320-1356)

1320-1351 Ludwik I (syn cesarza Ludwika IV)

1351-1356 Ludwik VI Rzymianin (brat)

W 1356, na mocy Złotej Bulli, Brandenburgia została jednym z elektoratów, a jej władcy zaczęli nosić tytuł elektora i arcykomornika Świętego Cesarstwa Rzymskiego.

Marchia Północna (niem. Nordmark) powstała po podziale Marchii Wschodniej dokonanym w 966 przez cesarza Ottona I i obejmowała północną jej część. W 1134 cesarz Lotar III nadał ją w lenno Albrechtowi Niedźwiedziowi, który około 1157 roku z ziem Marchii Północnej i podbitych ziem słowiańskich utworzył Marchię Brandenburską. W jej granicach pierwotne terytorium Marchii Północnej nazwano Starą Marchią.

Karol IV Luksemburski (ur. 14 maja 1316 w Pradze, zm. 29 listopada 1378 tamże) – syn i następca Jana Luksemburskiego oraz Elżbiety, córki króla Wacława II, siostry króla Wacława III - z dynastii Przemyślidów. Margrabia Moraw od 1334, hrabia Luksemburga 1346–1353, król rzymski od 1346, król czeski od 1347, cesarz rzymski od 1355, margrabia Brandenburgii 1373-1378. Na chrzcie otrzymał zwyczajowe u Przemyślidów imię Wacław, ale przy bierzmowaniu przyjął imię Karol.

Elektorzy Brandenburgii

1440–1463 Fryderyk Gruby (syn, tylko margrabia, w Starej Marchii i Prignitz)

1440-1470 Fryderyk II Żelazny (brat, Średnia i Nowa Marchia, abdykował zm. 1471)

1470-1486 Albrecht III Achilles (brat)

1486-1499 Jan Cycero (syn)

1499-1535 Joachim I Nestor (syn)

1535–1571 Jan Hohenzollern (syn, tylko margrabia, Nowa Marchia)

1535-1571 Joachim II Hektor (brat, Stara i Średnia Marchia, Prignitz)

1571-1598 Jan Jerzy Hohenzollern (syn)

1598-1608 Joachim Fryderyk Hohenzollern (syn)

1608-1619 Jan Zygmunt Hohenzollern (syn, od 1618 książę pruski)

1619-1640 Jerzy Wilhelm Hohenzollern (syn)

1640-1688 Fryderyk Wilhelm "Wielki Elektor" (syn)

1688-1701 Fryderyk III (syn, w latach 1701-1713 król pruski)

W 1701 r. Fryderyk III został królem Prus i włączył Brandenburgię do Królestwa. Po dalszą listę, zobacz: Władcy Prus.

Wittelsbachowie - jedna z najstarszych dynastii niemieckich. Jej przedstawiciele panowali w krajach niemieckich: Bawarii, Palatynacie Reńskim oraz przejściowo w Brandenburgii. Trzykrotnie zdobywali tron władców Niemiec, jednak nie zdołali go utrzymać w swej rodzinie. Zasiadali także przejściowo na tronach kilku państw europejskich: Szwecji, Danii, Węgier, Czech, Holandii, Grecji. Współcześnie, od 1919 roku uznawani przez jakobitów za prawowitych królów Anglii, Szkocji i Irlandii.

Ludwik VI Rzymianin (ur. 7 maja 1328 w Rzymie - zm. między 11 listopada 1364 i 27 lutego 1365 w Berlinie). Jako Ludwik VI był księciem Górnej Bawarii, a jako Ludwik II margrabią i pierwszym elektorem Brandeburgii.

Nadprezydenci Brandenburgii (1815-1945)

Przypisy

Barbara Szymczak, Fryderyk Wilhelm, 2006,s. 8, 40.