Vladimir Minorsky (ur. 5 lutego 1877 w Korczewie, zm. 25 marca 1966 w Cambridge) - rosyjski historyk-orientalista, specjalizujący się głównie w dziejach ludów irańskich, częściowo także tureckich.

Biografia

Po ukończeniu liceum ze złotym medalem studiował w latach 1896-1900 prawo na Uniwersytecie Moskiewskim, po czym przez 3 lata uczył się jeszcze języków wschodnich i historii Bliskiego Wschodu w Łazarewskim Instytucie Języków Orientalnych, planując karierę dyplomatyczną w krajach Wschodu. Wyprawa do Persji w czasach studenckich (lato 1902) ukierunkowała jego zainteresowania na ludy irańskie. W 1903 podjął pracę w ministerstwie spraw zagranicznych i wkrótce potem, w latach 1904-1908 pełnił funkcję rosyjskiego konsula generalnego w Tebryzie. Lata 1911-1914 ponownie spędził w Persji, głównie uczestnicząc w pracach brytyjsko-turecko-rosyjsko-perskiej komisji ustalającej przebieg granicy między Turcją a Persją. W okresie tym przejechał wielkie połacie Persji, co miało istotne znaczenie dla poznania geografii tego kraju, a ponadto poznał osobiście wielu Kurdów, od których nauczył się języka kurdyjskiego. W podróżach i pracy towarzyszyła Minorskiemu poślubiona w 1913 żona, Tatiana Szczebunina.

Rewolucja Październikowa położyła kres karierze dyplomatycznej Minorskiego. Wraz z żoną osiedlił się teraz w Paryżu, gdzie opublikował szereg artykułów w gazetach i czasopismach oraz wiele ekspertyz dotyczących sytuacji politycznej na Bliskim Wschodzie i Kaukazie. W 1923 podjął wykłady z filologii perskiej i tureckiej oraz z historii tych ludów w École Nationale de Langues Orientales Vivantes. Tym samym rok 1923 stał się datą graniczną w jego życiu - dyplomata przedzierzgnął się w uczonego.

Podjęcie się funkcji sekretarza międzynarodowej wystawy sztuki perskiej w Londynie w 1930 r. rozpoczęło związki Minorskiego z Wielką Brytanią, w której przyjdzie mu spędzić pozostałe 34 lata życia. Na zaproszenie School of Oriental Languages Minorsky w 1932 r. podjął się prowadzenia tam wykładów i rzeczywiście prowadził je potem aż do emerytury, na którą przeszedł w wieku 67 lat w 1944 roku.

Ponieważ w początkach II wojny światowej Szkoła była częściowo ewakuowana do Cambridge, przeniósł się tam i Minorsky. Cambridge przypadło mu tak bardzo do gustu, że postanowił się tam osiedlić na stałe po przejściu na emeryturę i faktycznie od 1944 r. do śmierci mieszkał w Cambridge z wyjątkiem tylko jednego roku (1948-1949), kiedy to był visiting professor w Kairze. Okres pobytu w Cambridge był czasem szczególnej płodności publikacyjnej Minorskiego.

Do końca życia Minorsky pozostał patriotą rosyjskim. Po jego śmierci (1966) żona przewiozła w 1969 prochy Zmarłego do Rosji, gdzie złożono je na cmentarzu Klasztoru Nowodziewiczego w Moskwie - cmentarzu zarezerwowanym dla wybitnych uczonych, artystów, muzyków i pisarzy.