Władimir Suchomlinow - Polski Serwis Naukowy

Vladimir Sukhomlinov we własnym biurze (1912)

Władimir Aleksandrowicz Suchomlinow (ur. 16 sierpnia [4 sierpnia s.s.] 1848 w Kownie, zm. 2 lutego 1926 w Berlinie) – rosyjski generał kawalerii, generał adiutant.

Młodość

Ukończył I. Petersburski Korpus Kadetów i Nikołajewską Oficerską Szkołę Kawalerii. Od 1867 był oficerem w pułku huzarów lejb gwardii. W 1874 zakończył Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego. Od 25 października 1874 był adiutantem w I Gwardyjskiej Dywizji Kawalerii, potem starszym oficerem do zadań specjalnych w sztabie 1 Korpusu Armijnego i dowódcą eskadronu w pułku kirasierów.

Kalendarz juliański – do 1918 a w Grecji aż do 1923. Został zastąpiony przez kalendarz gregoriański, jednak niektóre kościoły wciąż jeszcze posługują się kalendarzem juliańskim.

Niemcy (Republika Federalna Niemiec, RFN; do traktatu pomiędzy RFN a Polską Rzecząpospolitą Ludową (1970) w Polsce stosowana była oficjalnie nazwa Niemiecka Republika Federalna, NRF; niem.: Deutschland lub Bundesrepublik Deutschland, BRD) – państwo federacyjne położone w Europie, będące członkiem Unii Europejskiej (UE), Unii Zachodnioeuropejskiej (UZE), G8, ONZ oraz NATO. Stolicą Niemiec jest Berlin (przed połączeniem z NRD – Bonn, obecnie noszące tytuł miasta federalnego). Językiem oficjalnym jest język niemiecki.

W czasie wojny rosyjsko tureckiej 1877-1878 był w dyspozycji naczelnego dowódcy działającej armii wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza (starszego). Za działania wojenne został nagrodzony orderem świętego Jerzego IV stopnia i złotą bronią. Od 11 kwietnia 1878 był oficerem do zadań specjalnych w sztabie 1 Korpusu Armijnego. Od 6 maja 1878 - kierującym sprawami Nikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego. Od 25 listopada 1884 - dowódcą 6 Pawłowgradzkiego pułku lejb gwardii.

Św. Mikołaj II Aleksandrowicz Romanow, ros. Николай II, Николай Александрович Романов, ur. 6 maja/18 maja 1868 w Petersburgu, zm. 16/17 lipca 1918 w Jekaterynburgu) – ostatni cesarz Rosji, panujący w latach 1894-1917. Koronowany w Moskwie 26 maja 1896; syn Aleksandra III z dynastii Romanowów i jego żony carycy Marii Fiodorowny. Święty prawosławny.

X Wojna rosyjsko-turecka – konflikt między Rosją a Wielką Portą w latach 1877-1878. Na frontach działania wojenne toczyły się od 24 kwietnia 1877 do 31 stycznia 1878.

Od 10 stycznia 1886 - komendantem Oficerskiej Szkoły Kawalerii, a od 16 kwietnia 1898 - dowódcą 10 Dywizji Kawalerii. Od 25 maja 1899 - szefem sztabu, pomocnikiem dowódcy, a od 23 października 1904 do 2 grudnia 1908 - dowódcą Kijewskiego Okręgu Wojskowego, jednocześnie generałem gubernatorem Kijowskim, Podolskim i Wołyńskim. 6 grudnia 1908 został generałem kawalerii.

Finlandia, Republika Finlandii (fiń. Suomi, Suomen Tasavalta; szw. Finland, Republiken Finland) – państwo w Europie Północnej, powstałe po odłączeniu od Rosji w 1918. Członek Unii Europejskiej. Graniczy od zachodu ze Szwecją i z Bałtykiem, od północy z Norwegią i od wschodu z Rosją.

Katorga (ros. Каторга, z greckiego κάτεργον keteirgon zmuszać) – ciężka praca fizyczna, często ponad ludzkie siły. Katorga była często karą dla osób, represjonowanych z przyczyn politycznych w Rosji. Zgodnie z rosyjskim kodeksem karnym z 1847 roku, zesłanie i katorga były karami powszechnie wymierzanymi uczestnikom zrywów narodowościowych i wyzwoleńczych. Po dojściu do władzy bolszewików zesłanie i katorgę zastąpiły zsyłki i łagry Gułag-u.

Od 2 lutego 1908 był szefem Sztabu Generalnego. 11 marca 1909 został ministrem wojny i jednocześnie od 6 grudnia 1911 - członkiem Rady Państwa. W 1912 został generałem adiutantem.

Dalsze życie

Był faworytem cara Mikołaja II i carycy Aleksandry Fiodorowny. Ignorował Dumę (parlament rosyjski), czym powodował niezadowolenie posłów. Car popierał go w tych działaniach m.in. mówiąc: "Po co z nimi się pan kłóci – pan jest moim ministrem".

Walczył z przewodniczącym Rady Ministrów W. M. Kowcowem i Mikołajem Mikołajewiczem (młodszym). Był skłócony z rządem, jednak w zaistniałej sytuacji car radził mu nie zwracać uwagi na to co o nim mówią. W czasie wojny, kiedy wiosną 1915, na froncie nastąpił brak pocisków artyleryjskich i innego uzbrojenia, stan się zmienił. Jako główny oskarżający wystąpił Mikołaj Mikołajewicz (młodszy) – naczelny dowódca Armii Rosyjskiej. 13 czerwca 1915 został zdjęty ze stanowiska ministra wojny i pozostawiony jako członek Rady Państwa. 15 lipca 1915 pod wpływem opinii publicznej rozpoczęto śledztwo przeciwko niemu zarzucając zaniechanie, wykorzystywanie stanowiska służbowego, fałszerstwo i łapownictwo oraz zdradę państwa.

Mikołaj Mikołajewicz Romanow (młodszy) (ur. 6 listopada 1856 w Sankt Petersburgu, zm. 5 stycznia 1929 w Antibes) – wielki książę, generał kawalerii, generał adiutant, głównodowodzący armii rosyjskiej podczas I wojny światowej.

Mikołaj Mikołajewicz Romanow (starszy) (ur. 8 września/27 lipca 1831, w Carskim Siele, obecnie Puszkin - zm. 13 lub 25 kwietnia 1891, w Ałupka na Krymie) – wielki książę, generał adiutant - 1856, generał feldmarszałek - 1878. Trzeci syn cara Mikołaja I i carycy Aleksandry Fiodorowny, urodzonej jako Charlotta - księżniczka pruska. Jego starszymi braćmi byli: car Aleksander II i wielki książę Rosji Konstanty Mikołajewicz.

29 kwietnia 1916 aresztowany i osadzony w twierdzy Pietropawłowskiej w Piotrogradzie. Mikołaj II próbował mu pomóc. 11 października 1916 został zwolniony z więzienia w twierdzy i osadzony w areszcie domowym. Po rewolucji lutowej 1917 wznowiono śledztwo. Przedstawiono zarzuty zdrady, braku działania i korupcji. Obwiniono go także o nieprzygotowanie sił zbrojnych Rosji do wojny. Został uznany za winnego nieprzygotowania armii do wojny i 20 września skazany na dożywotnią katorgę, zamienioną na karę więzienia i pozbawienie wszystkich praw. Po amnestii w związku z ukończeniem 70 lat, 1 maja 1918 zwolniony z więzienia wyjechał do Finlandii, a potem do Niemiec.

Twierdza Pietropawłowska (ros.Pietropawłowskaja kriepost) - twierdza w Petersburgu, najstarsza budowla w mieście, założona przez Piotra I w roku 1703 na Wyspie Zajęczej, miała służyć do obrony przed Szwedami. Twierdza składała się z 6 bastionów, dwóch rawelinów oraz baszty.

Aleksandra Fiodorowna Romanowa, ros. Aлексaндpa Фëдopoвнa Poманова (ur. 6 czerwca 1872 w Darmstadt, Niemcy, zm. 17 lipca 1918 w Jekaterynburgu, Rosja) - ostatnia cesarzowa Imperium rosyjskiego, żona cara Mikołaja II.

Źródła

K.A Zalesskij, Pierwaja mirowaja wojna. Prawitieli i wojennaczalniki. Wyd;"WECZE" Moskwa 2000.