Władymirko - Polski Serwis Naukowy

Władymirko (ur. 1104, zm. 1153) – książę dźwinogrodzki, książę halicki od 1141, syn Wołodara Rościsławowicza.

W 1124 został księciem na Dźwinogrodzie, w 1129, po śmierci brata Rościsława, księciem przemyskim.

Stopniowo zjednoczył księstwa: przemyskie, dźwinogrodzkie, halickie i trembowelskie. Dzięki temu Władymirko stał się twórcą Księstwa Halickiego.

Stolicą zjednoczonego księstwa ustanowił około roku 1144 Halicz, zajęty w po śmierci jego kuzyna Iwana Wasylowicza (1141). Władając rozległymi ziemiami zjednoczonego księstwa halickiego zamierzał zjednoczyć pod swoim berłem również wszystkie ziemie ruskie, jednak doznał porażki z rąk księcia kijowskiego Wsiewołoda II Olegowicza. W 1144 rozgromił powstanie bojarów halickich, którzy na tron chcieli powołać jego krewnego Iwana Berładnika, któremu na krótko udało się zdobyć Halicz.

Bolesław III Krzywousty (ur. 20 sierpnia 1086, zm. 28 października 1138) – książę małopolski, śląski i sandomierski w latach 1102–1107, książę Polski w latach 1107–1138. Pochodził z dynastii Piastów, był synem Władysława I Hermana i Judyty czeskiej, córki króla Czech Wratysława II, oraz ojcem książąt: Władysława II Wygnańca, Bolesława IV Kędzierzawego, Mieszka III Starego, Henryka Sandomierskiego i Kazimierza II Sprawiedliwego.

Bitwa pod Wilichowem – w roku 1124 po śmierci księcia przemyskiego Wołodara Rurykowicza upokorzonego pobytem w polskiej niewoli, tron objął jego syn Wołodymyrko, książę zwenihrodzki (późniejszy książę przemyski). Młody książę chcąc powetować straty jakie poniosła jego rodzina składając okup za uwolnienie księcia Wołodara, zorganizował udaną łupieżczą wyprawę na polski Biecz. Jednakże jeszcze tego samego roku odwetową wyprawę na Wołodymyrka zorganizował książę Polski Bolesław Krzywousty. Według kroniki Jana Długosza, Bolesław Krzywousty najechał księstwo przemyskie i zadał militarną klęskę młodemu księciu w bitwie pod Wilichowem.

Występował jako sojusznik księcia Jerzego Dołgorukiego w jego walce z księciem Izjasławem i pomógł mu zdobyć Kijów. Prowadził ciągłą walkę z Królestwem Węgier, opierając sie na sojuszu z cesarzem bizantyjskim Manuelem Komnenem. W 1152 zawarł pokój z królem węgierskim Gejzą II.

Gejza II z rodu Arpadów (ur. ok. 1130, zm. 3 maja 1161 lub 1162) – król węgierski od 1141, prowadził walki z Czechami, księstwem halickim (łac. rex Galiciae et Lodomeriae) i Bizancjum.

Wołodar Rościsławicz (zm. 1124) – książę ruski z dynastii Rurykowiczów, książę zwenigrodzki w latach 1085-1092, książę przemyski od 1092 lub 1097 roku.

Dwukrotnie walczył z księciem polskim Bolesławem Krzywoustym. W 1124 zorganizował udaną łupieżczą wyprawę na Biecz, co spowodowało odwetową wyprawę Bolesława Krzywoustego, zakończoną przegraną przez Władymirka bitwą pod Wilichowem. Do kolejnych walk z Polakami doszło w 1135, kiedy Władymirko najechał Małopolskę i zdobył Wiślicę.

Wsiewołod II Olegowicz (ros.: Всеволод II Ольгович) (?-1146) - książę czernichowski (1127–1139) i Wielki Książę Kijowa (1139-1146), syn księcia czernichowskiego Olega Światosławowicza, brat Igora II Olegowicza i Światosława Olegowicza.

Jerzy I Dołgoruki, (ros. Юрий Долгорукий), (ur. w latach 90. XI wieku, zm. 15 maja 1157) – kniaź rostowsko-suzdalski (od 1117) oraz wielki książę kijowski (1155-1157), szósty syn Włodzimierza II Monomacha. Uznawany za założyciela Moskwy.

Jego żoną była przypuszczalnie nieznana z imienia córka króla Węgier Kolomana Uczonego, którą poślubił około roku 1117. Miał z nią syna Jarosława zwanego Ośmiomysłem.

Przypisy

↑ W. Dworzaczek, Genealogia, Warszawa 1959, tabl. 31.
Encyklopedia ukrainoznawstwa podaje rok śmierci 1152
Praca zbiorowa pod redakcją naukową Macieja Salamona: Wielka Historia Świata Tom 4 Kształtowanie średniowiecza. T. 4. Oficyna Wydawnicza FOGRA, 2005, s. 524. ISBN 83-85719-85-7.

Literatura

Енциклопедія українознавства, Lwów 1993, t. 1, s. 313