Władysław Ludwig Ślewiński (ur. 1 czerwca 1856, zm. 24 marca 1918 w Paryżu) – polski malarz, jeden z przedstawicieli Młodej Polski i secesji.

Urodził się 1 czerwca 1856 roku we wsi Białynin nad rzeczka Pisią, a ochrzczony został w kościele w Mikołajewie dnia 19 czerwca 1856 roku o godzinie 9 rano. Władysław był synem Kajetana Ślewińskiego, dziedzica wsi Białynin oraz Heleny z Mysyrowiczów, która zmarła przy porodzie, a jej zwłoki spoczywają do dnia dzisiejszego na cmentarzu blisko kościoła w Mikołajewie. Był on kuzynem malarza Józefa Chełmońskiego, za jego to namową Władysław Ślewiński rozpoczął naukę w Szkole Rysunkowej Wojciecha Gersona i z niej zrezygnował. Zmarł 24 marca 1918 roku w Paryżu.

W 1928 r. malarz Tytus Czyżewski, uczeń Ślewińskiego, napisał o nim książkę, w której podał, iż jego mistrz urodził się w 1854 w Białyninie nad Pilicą. Od tego czasu autorzy międzywojennych i powojennych haseł encyklopedycznych, oraz prac i artykułów poświęconym Ślewińskiemu, bezkrytycznie powielali ten błąd Czyżewskiego. Trwało to do końca lat 80-tych XX w., kiedy to profesor Władysława Jaworska, znany historyk sztuki, za radą proboszcza parafii Mikołajewie Antoniego Szyrwińskiego (1979-1988) i po wglądzie do akt poprawiła ten błąd w swojej książce o Władysławie Ślewińskim.

Życiorys

W 1886 przejął odziedziczony po matce majątek Pilaszkowice, co w krótkim czasie doprowadza go do ruiny. W 1888 musiał uciekać przed podatkami do Paryża. W latach 1888-1890 studiował w paryskiej Académie Colarossi. Był związany ze Szkołą z Pont-Aven Paula Gauguina. W latach 1908-1910 był profesorem warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych. W 1910 powrócił do Francji. Umarł w Paryżu w szpitalu Cochin 24 marca 1918 roku, został pochowany trzy dni później na cmentarzu w Bagneux pod Paryżem.

Twórczość

Malować rozpoczął późno i prawie wszystkie lata okresu twórczego spędził we Francji. Częstym tematem jego prac było morze. Malował liczne martwe natury, pejzaże. Fale malowane wielokrotnie – pejzaże skromne, surowe, spokojne. Z Gauguinem i secesją łączyły go środki wyrazowe: uproszczenia i spłaszczenie plamy barwnej oraz linearyzm.

W malarstwie posługiwał się delikatną linią, bardziej wyczuwalną niż widzianą, co widoczne jest m.in. w obrazie Czesząca się, gdzie zarówno motyw długich, jak fale lejących się włosów, miękkość oraz płynność form, nasuwają myśl o ulubionych przez styl kształtach i układach. Z okresu, gdy przebywał w Krakowie pochodzi Sierota z Poronina – w ciemnej, zgaszonej gamie syntetycznie ujętych, szerokich plam barwnych.

Dzieła

Bibliografia

Przypisy