Władysław Bieńkowski - Polski Serwis Naukowy

Władysław Bieńkowski, pseudonim Kwiek, Nartowski (ur. 17 marca 1906 w Łodzi, zm. 15 kwietnia 1991 w Warszawie) – polski publicysta, socjolog, polityk, w latach 1956–1959 minister oświaty.

Działalność

Od 1928 mieszkał w Warszawie. Ukończył Uniwersytet Warszawski. Od 1930 do 1936 był działaczem organizacji młodzieżowych: Organizacji Młodzieży Socjalistycznej "Życie" i Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej. W czasie II wojny światowej był redaktorem pism konspiracyjnych: "Głosu Warszawy" i "Trybuny Wolności".

Realny socjalizm – termin wprowadzony przez oficjalną propagandę radziecką w latach 70. XX wieku, określający ustroje polityczne ukształtowane w krajach rządzonych przez partie komunistyczne i robotnicze (tzw. kraje demokracji ludowej), następnie przejęty przez krytyków systemu realnego socjalizmu. Zastosowany pierwotnie w celu przeciwstawienia się krytyce stosunków panujących w tych krajach, prowadzonej przez opozycję odwołującą się do tradycji socjalistycznych (rewizjonizm, dysydenci w ZSRR) i dowodzącą, że system typu radzieckiego nie jest w stanie zrealizować idei socjalistycznej.

Łódź – miasto wojewódzkie w środkowej Polsce, położone na Wzniesieniach Łódzkich, na dziale wodnym I rzędu Wisły i Odry. Przejściowa siedziba władz państwowych w 1945 roku. Siedziba władz województwa łódzkiego oraz powiatu łódzkiego wschodniego.

W latach 1945–1946 był związany z resortem oświaty. Od 13 listopada 1956 do 27 października 1959 był ministrem oświaty w rządach Józefa Cyrankiewicza. W latach 1949–1959 był dyrektorem Biblioteki Narodowej.

Od 1942 należał do PPR, gdzie od 1945 do 1948 był w KC PPR. Następnie – do 1970 – należał do PZPR. Od 1943 do 1947 był posłem do Krajowej Rady Narodowej. W latach 1947–1952 był posłem na Sejm Ustawodawczy, a w latach 1961–1969 posłem na Sejm PRL III i IV kadencji.

Poglądy

Władysław Bieńkowski podczas II wojny światowej był jednym z ideologów i organizatorów PPR i KRN. Był redaktorem prasy komunistycznej. Od 1946 do 1947 był kierownikiem propagandy KC PPR.

II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci).

Rząd Bolesława Bieruta – rząd pod kierownictwem premiera Bolesława Bieruta (dotychczasowego Prezydenta RP i przewodniczącego KC PZPR), desygnowanego na Prezesa Rady Ministrów 20 listopada 1952 r. przez Sejm PRL I kadencji, po ustąpieniu dotychczasowego rządu Józefa Cyrankiewicza. 21 listopada 1952 r. Sejm powołał rząd w składzie zaproponowanym przez Bieruta. W skład Rady Ministrów weszło 39 członków: premier, 8 wicepremierów i 30 ministrów. Cztery ministerstwa pozostały nieobsadzone.

W 1959 odszedł z Ministerstwa Oświaty w proteście przeciwko usunięciu religii ze szkół.

W latach 60. XX wieku stał się krytykiem realnego socjalizmu. Zaczął publikować w wydawnictwach emigracyjnych, za co w 1970 został usunięty z PZPR. Po 1976 stał się współpracownikiem Komitetu Obrony Robotników i Towarzystwa Kursów Naukowych.

Publikacje

Nauka o Polsce współczesnej (1948)

Rewolucji ciąg dalszy (1957)

Motory i hamulce socjalizmu (1969)

Socjologia klęski. Dramat gomułkowskiego czternastolecia (1971)

Zrozumieć społeczeństwo (1988)

Źródła

Leksykon historii Polski (1995)

Kronika 1991 (1992)

Encyklopedia Warszawy (1994)