Władysław Dworakowski - Polski Serwis Naukowy

Grób Władysława Dworakowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Władysław Dworakowski (ur. 10 września 1908 w osiedlu Oblassy w pow. Kozienice, zm. 17 listopada 1976 w Warszawie) – ślusarz, polityk.

Życiorys

Urodził się w rodzinie dworskich fornali.

Od 21 listopada 1952 do 18 marca 1954 był wicepremierem w rządzie Bolesława Bieruta. Od 10 grudnia 1954 do 29 marca 1956 był przewodniczącym Komitetu do Spraw Bezpieczeństwa Publicznego przy RM w rządzie Józefa Cyrankiewicza.

Ślusarz – rzemieślnik zajmujący się ślusarstwem i pracujący w ślusarni. Jego zadaniem jest ręczna lub ręczno-maszynowa obróbka metalu. Robotnicy wyrabiają m.in. zamki, klucze, detale maszyn, okucia do drzwi i okien. Ślusarze zajmuje się również obróbką skrawaniem.

Polska Partia Robotnicza (PPR) – polska partia polityczna, utworzona 5 stycznia 1942 w Warszawie z inicjatywy przybyłych z ZSRR polskich komunistów z tzw. Grupy Inicjatywnej (zrzuconych przez lotnictwo radzieckie na spadochronach 28 grudnia 1941 w okolicach Wiązowny [1]), poprzez połączenie kilku spośród istniejących konspiracyjnych grup komunistycznych (m.in. Młot i Sierp, Stowarzyszenie Przyjaciół Związku Radzieckiego i Rewolucyjne Rady Robotniczo-Chłopskie) w Związek Walki Wyzwoleńczej (ZWW) i grupy Proletariusz. ZWW, utworzony we wrześniu 1941, był najsilniejszą z przedpeperowskich konspiracyjnych organizacji komunistycznych. Szkoleniem aktywistów PPR tworzących Grupę Inicjatywną m.in. w specjalnym ośrodku w miejscowości Puszkino pod Moskwą, zajmował się Ludowy Komisariat Spraw Wewnętrznych (NKWD), badania historyków przeprowadzane po 1989 wykazały, iż wielu z nich było agentami NKWD.

W latach 1943–1947 był posłem do KRN. Od 1947 do 1956 był posłem na Sejm (na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I kadencji).

Od 1934 był członkiem KPP. Od 1942 należał do PPR, gdzie od 1945 pracował w aparacie partyjnym. Od 1948 należał do PZPR. W okresie od 11 VI 1949 do III lub IV 1950 – I sekretarz Komitetu Łódzkiego i Wojewódzkiego w Łodzi. Odwołany do pracy w KC PZPR. W latach 1952–1954 był zastępcą członka Biura Politycznego KC PZPR. Od 1954 do 1956 był członkiem Biura Politycznego KC PZPR. W latach 1954–1955 był też sekretarzem KC PZPR.

Komitet Centralny Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (KC PZPR) – organ kierowniczy Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR) w latach 1948–90; najwyższa władza PZPR między zjazdami, kierująca całokształtem pracy partii.

Sejm Ustawodawczy Rzeczypospolitej Polskiej – polski Sejm wybrany dnia 19 stycznia 1947 r. w sfałszowanych przez komunistów wyborach, powołany w celu przyjęcia nowej konstytucji, działający według zasad określonych w ustawie konstytucyjnej z 19 lutego 1947 r. (patrz: tzw. Mała Konstytucja).

W 1959 powrócił do zawodu ślusarza. W późniejszym okresie był jednym z liderów założonej przez Kazimierza Mijala KPP.

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B 4 Tuje m. 20).

Bibliografia

Leksykon historii Polski z 1995

Tadeusz Mołdawa, Ludzie władzy 1944–1991, Warszawa 1991