Władysław Folkierski - Polski Serwis Naukowy

Władysław Folkierski

Władysław Folkierski (ur. 6 lutego 1890 w Paryżu, zm. 3 czerwca 1961 w Londynie) – polski historyk literatury francuskiej, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek władz Stronnictwa Narodowego, działacz polityczny na emigracji, minister prac kongresowych oraz wyznań religijnych i oświecenia publicznego w rządzie RP na uchodźstwie.

Kraków – i pod względem powierzchni. Jedno z najstarszych miast Polski, o ponad tysiącletniej historii. Kraków posiada wartościowe zabytki architektury, działa w nim wiele instytucji i placówek kulturalnych.

Narodowa Demokracja lub ruch narodowy (popularna nazwa endecja od skrótu ND) – polski ruch polityczny o ideologii nacjonalistycznej, powstały pod koniec XIX wieku. Głównym ideologiem i współzałożycielem Narodowej Demokracji był Roman Dmowski.

Życiorys

Był synem Władysława (matematyka i inżyniera, kierownika budowy kolei, linii telegraficznych oraz fortyfikacji portów m.in. w Chile) i Julii z domu Leliwa. Uczęszczał do gimnazjum Św. Anny w Krakowie, w latach 1907–1912 studiował historię literatury i romanistykę na UJ. W 1913 obronił doktorat (praca L'Element historique dans le chansons de geste, przygotowana pod kierunkiem Stefana Strońskiego) i podjął pracę nauczyciela języka francuskiego w gimnazjum w Wieliczce; francuskiego uczył również w latach 1919–1920 w II gimnazjum w Krakowie. W 1920 został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Jagiellońskiego, dyrektorem Seminarium Filologii Romańskiej oraz kierownikiem I Katedry Filologii Romańskiej; od 1929 profesor zwyczajny, prowadził wykłady z historii literatury francuskiej XVI–XX wieku. W latach 1927–1929 kierował Sekcją Literatury w Institut International de Cooperation Intelectuelle w Paryżu.

Obóz Wielkiej Polski (OWP) - organizacja polityczna Obozu Narodowego, powołana podczas inaugurującego zjazdu 4 grudnia 1926 w Poznaniu z inicjatywy członków Związku Ludowo-Narodowego i przedstawicieli innych stronnictw prawicowych. Powstanie OWP miało na celu zjednoczenie prawicowych przeciwników sanacji i oddziaływanie na społeczeństwo w duchu idei narodowej.

Rząd Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie – rząd Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1939-1990 będący legalną kontynuacją władz II RP, zmuszonych opuścić Polskę po agresji III Rzeszy i ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 i okupacji całego terytorium Polski przez agresorów. Siedzibą rządu był Paryż, później Angers (na zasadzie eksterytorialności), a od końca czerwca 1940 (kapitulacji Francji) - Londyn. Władze RP na uchodźstwie zakończyły działanie po wyborze i zaprzysiężeniu Lecha Wałęsy na prezydenta Polski i przekazaniu mu insygniów prezydenckich przez Prezydenta RP Ryszarda Kaczorowskiego.

W 1939, po napaści Niemiec na Polskę, wyjechał do Anglii. Przed wojną związany z Obozem Wielkiej Polski i endecją, na emigracji wchodził w skład Rady Narodowej (1940–1941) oraz rządu RP na uchodźstwie; kierował resortem prac kongresowych (1944–1947) oraz wyznań religijnych i oświecenia publicznego (1947–1949). W latach 1949–1954 był członkiem Rady Politycznej, a od 1954 członkiem Rady Jedności Politycznej. Wygłosił szereg wykładów o polskiej muzyce i literaturze romantycznej w Londynie, Rzymie i Paryżu; od 1944 pracował na uniwersytecie w Bristolu, prowadził (od 1945 jako profesor) wykłady z historii literatury francuskiej w I Katedrze Filologii Romańskiej.

François-René, wicehrabia de Chateaubriand fr: fʀɑ̃swa ʀəne də ʃatobʀiɑ̃, (ur. 4 września 1768 w Saint-Malo, zm. 4 lipca 1848 w Paryżu) – francuski pisarz, polityk i dyplomata.

Ignacy Krasicki herbu Rogala (ur. 3 lutego 1735 w Dubiecku, zm. 14 marca 1801 w Berlinie) – biskup warmiński od 1767, arcybiskup gnieźnieński od 1795, książę sambijski, hrabia Świętego Cesarstwa Rzymskiego, prezydent Trybunału Koronnego w Lublinie w 1765 [1], poeta, prozaik i publicysta.

W 1928 został członkiem-korespondentem PAU; na emigracji pełnił funkcję prezesa Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie, brał udział w pracach Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie oraz Komitetu Opieki nad Biblioteką Polską w Paryżu. Uczestniczył w Kongresie Historii Literatury w Amsterdamie w 1935, a III Międzynarodowemu Kongresowi Historyków Literatury w Londynie w 1939 przewodniczył. Miał opinię znakomitego mówcy.

Stronnictwo Narodowe – polska partia polityczna, utworzona w październiku 1928 w wyniku przekształcenia Związku Ludowo-Narodowego, której zadaniem było prowadzenie bieżącej działalności politycznej obozu narodowego (Narodowa Demokracja).

Władysław Folkierski (ur. 24 października 1841 w Warszawie, zm. 24 kwietnia 1904 w Zakopanem) - matematyk, inżynier, uczestnik Powstania Styczniowego, ojciec Władysława. Był współzałożycielem polskiego Towarzystwa Nauk Ścisłych w Paryżu, redaktorem "Pamiętnika Towarzystwa Nauk Ścisłych". W 1873 roku wyjechał do Peru, gdzie pracował jako inżynier rządowy. Zajmował się m.in. budową linii telegraficznych. Podczas wojny z Chile fortyfikował porty La Punta i Callao. Po wojnie rozbudowywał sieć kolejową w południowym Peru, zarządzał też żeglugą parową na jeziorze Titicaca. W latach 1876-1885 wykładał na uniwersytecie w Limie, gdzie unowocześnił nauczanie przedmiotów ścisłych. W 1889 powrócił do Paryża, a później na ziemie polskie, pracując m.in. przy budowie kolei Stanisławów-Woronienka i Chabówka-Zakopane.

W pracy naukowej interesował się wpływami twórców francuskich (m.in. Nicolasa Boileau, Moliera, Pierre Ronsarda, Chateaubrianda) na literaturę polską. Badał twórczość Słowackiego i Fredry, związki między literaturą i malarstwem XVIII-wiecznym, wpływem myśli Diderota i Lessinga na literaturę i estetykę europejską XIX wieku. Analizował również pierwiastki filozoficzne i ideologiczne w dziełach Anatole France'a. Przygotował antologię Sonet polski (1925), a także ogłosił szereg prac naukowych, m.in.:

Język Québec oraz Ontario, Nouveau-Brunswick, – ok. 8 mln osób. Ok. 201 milionów używa francuskiego na całym świecie jako języka głównego (oszacowanie z r. 2009 wg Organisation mondiale de la Francophonie) a 72 miliony jako drugiego języka codziennego (w tym krajach Maghrebu). Wiele z tych osób mieszka w krajach, gdzie francuski jest jednym z języków urzędowych bądź powszechnie używanych (54 kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku, i Tunezji, gdzie nie ma statusu języka urzędowego jest bardziej rozpowszechniony niż w wielu krajach Czarnej Afryki, gdzie jest jedynym językiem urzędowym i używa go 96 milionów ludzi.

Pierre de Ronsard (ur. 11 września 1524, zm. 27 grudnia 1585) - poeta francuski, główny przedstawiciel renesansowej poezji francuskiej, przywódca Plejady, nazywany księciem poetów.

Krasicki a La Fontaine (1911)

Ślady Boileau'a w "Monachomachii" i satyrach Krasickiego (1914)

"Cyd" Kornela w Polsce (1917)

Ze studjów nad XVIII wiekiem. Estetyka Shaftesbury'ego. Diderot a Shaftesbury (1920)

Fredro a Francja (1925)

Z wywczasów bibliofila. Źródło francuskie ślubów lwowskich Jana Kazimierza (1927)

Słowacki i Francja (1932)

Sonet polski

Norwid w Ameryce

Od Chauteaubrianda do "Anhellego" (1934)

Ignacy Chrzanowski (1947, z Janem Hulewiczem, w: Straty kultury polskiej)

Od Boskiej do Nieboskiej Komedii. Szkice z zakresu europejskiej psychologii religijnej (1962)

Źródła

Biogramy uczonych polskich, Część I: Nauki społeczne, zeszyt 1: A-J, Wrocław 1983

Juliusz Słowacki herbu Leliwa (ur. 4 września 1809 w Krzemieńcu, zm. 3 kwietnia 1849 w Paryżu na gruźlicę) – jeden z najwybitniejszych poetów polskich doby romantyzmu, dramaturg i epistolograf. Obok Mickiewicza i Krasińskiego określany jako jeden z Wieszczów Narodowych. Twórca filozofii genezyjskiej (pneumatycznej), epizodycznie związany także z mesjanizmem polskim. Był też mistykiem. Obok Mickiewicza uznawany powszechnie za najwiekszego przedstawiciela polskiego romantyzmu.

Rada Narodowa Rzeczypospolitej Polskiej – organ konsultacyjny i opiniodawczy prezydenta i rządu RP na uchodźstwie. Ustanowiona dekretem prezydenta RP Władysława Raczkiewicza 9 grudnia 1939 we Francji.