Włodzimierz Kotoński - Polski Serwis Naukowy

Włodzimierz Kotoński

Włodzimierz Kotoński (ur. 23 sierpnia 1925 w Warszawie) – polski kompozytor, pierwszy twórca muzyki elektronicznej w Polsce, profesor kompozycji muzycznej.

Studiował kompozycję w PWSM w Warszawie u Piotra Rytla, ukończył ją w 1951. Prywatnie studiował też u Tadeusza Szeligowskiego. Kształcił się również w grze fortepianowej u Marii Klimont-Jacynowej.

W latach 50-ych interesował się folklorem podhalańskim, czego wyrazem były orkiestrowe Tańce góralskie oraz opublikowane prace teoretyczne. W latach 1957-1961 brał udział w Międzynarodowych Kursach Wakacyjnych Nowej Muzyki w Darmstadcie. Jako kompozytor stale współpracuje ze Studiem Eksperymentalnym Polskiego Radia, działał także w studiach muzyki elektronicznej w Kolonii, Sztokholmie, Freiburgu, Paryżu i Bourges. Od 1967 wykłada w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej (obecnie Akademia Muzyczna im. Fryderyka Chopina) w Warszawie, gdzie prowadzi też uczelniane Studio Muzyki Elektronicznej; w 1972 otrzymał tytuł docenta, od 1983 profesor nadzwyczajny, od 1990 profesor zwyczajny. 1972-1973 był dziekanem wydziału kompozycji, dyrygentury i teorii muzyki. Prowadzi wykłady z kompozycji oraz z zakresu muzyki elektronicznej i komputerowej.

Podhale – kraina historyczno-etnograficzna w południowej Polsce u północnego podnóża Tatr, w dorzeczu górnego Dunajca z wyłączeniem obszarów leżących na prawym brzegu Białki i prawym brzegu Dunajca, poniżej ujścia Białki. Podhale zajmuje środkową część Kotliny Podhala, na południu wkracza w Tatry. W krajobrazie Podhala występują rozległe torfowiska i stożki napływowe. Najważniejsze miejscowości: Nowy Targ (historyczna stolica Podhala), Ludźmierz, Zakopane, Biały Dunajec, Szaflary, Białka Tatrzańska, Bukowina Tatrzańska, Poronin, Podczerwone, Chochołów, Witów, Koniówka i inne. Południową część Podhala nazywa się czasem "Skalnym Podhalem" – obejmuje ono obszar od Brzegów i Bukowiny po Zakopane, Kościelisko i Witów.

Nagroda Mediów Publicznych – nagroda przyznawana w dziedzinie literatury pięknej COGITO i współczesnej muzyki poważnej OPUS corocznie przez Telewizję Polską S.A. i Polskie Radio SA od 2008 r.

W latach 1970-1971 przebywał na stypendium Berliner Kunstlerprogramm w Berlinie Zachodnim, prowadził także klasę kompozycji i wykłady z muzyki na taśmę w Królewskiej Akademii Muzycznej w Sztokholmie (1971), w Stanowym Uniwersytecie w Buffalo (1978) oraz w Rubin Acad. of Music w Jerozolimie (1989). 1974-76 pełnił kolejno funkcje naczelnego redaktora muzycznego Polskiego Radia oraz naczelnego dyrektora muzycznego Polskiego Radia i Telewizji. W latach 1980-1983 był wiceprezesem, a 1983-1989 prezesem Polskiego Towarzystwa Muzyki Współczesnej (polskiej sekcji SIMC). Od 2008 r. przewodniczący jury Nagrody Mediów Publicznych w dziedzinie współczesnej muzyki poważnej OPUS.

Elżbieta Dziębowska, ps. Dewajtis (ur. 16 kwietnia 1929 w Warszawie) – polska muzykolog, w czasie II wojny światowej harcerka i łączniczka w batalionie Parasol oraz uczestniczka powstania warszawskiego

Nagroda Mediów Publicznych – nagroda przyznawana w dziedzinie literatury pięknej COGITO i współczesnej muzyki poważnej OPUS corocznie przez Telewizję Polską S.A. i Polskie Radio SA od 2008 r.

Do jego uczniów należą m.in. Stanisław Krupowicz, Paweł Szymański, Jacek Grudzień, Hanna Kulenty, Paweł Mykietyn.

Jest laureatem Nagrody Ministra Kultury i Sztuki (1973), Związku Kompozytorów Polskich (1976) oraz Nagrody Przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji (1979).

Dzieła

Poemat na orkiestrę (1949)

Tańce góralskie na orkiestrę (1950)

Quartettino na 4 rogi (1950)

Preludium i passacaglia na orkiestrę (1953)

Sześć miniatur na klarnet i fortepian (1957)

Muzyka kameralna na 21 instrumentów i perkusję (1958)

Musique en relief, cykl 5 miniatur na 6 grup orkiestrowych (1959)

Etiuda na jedno uderzenie w talerz, muzyka konkretna (1959)

Trio na flet, gitarę i perkusję (1960)

Concerto per quattro (wersja I) na harfę, klawesyn, gitarę, fortepian i orkiestrę kameralną (1960)

Canto per complesso da camera (1961)

Selection I dla 4 wykonawców jazzowych (1962)

Pezzo per flauto e pianoforte (1962)

Musica per fiati e timpani (1963)

Mikrostruktury na taśmę (1963)

Monochromia na obój solo (1964)

Kwintet na instrumenty dęte (1964)

Concerto per quattro (wersja II) na harfę, klawesyn, gitarę, fortepian i orkiestrę kameralną (1965)

A battere na gitarę, altówkę, wiolonczelę, klawesyn i perkusję (1966)

Pour quatre na klarnet, puzon, wiolonczelę i fortepian (1968)

Muzyka na 16 talerzy i smyczki (1969)

Aela czyli gra struktur aleatorycznych na jednym dźwięku harmonicznym, muzyka elektroniczna (1970)

Multiplay, teatr instrumentalny na sześć instrumentów dętych blaszanych (1971)

Concerto per oboe na obój (także obój miłosny), 6 instrumentów dętych i orkiestrę (1972)

Promenada I, teatr instrumentalny na 4 wykonawców (1973)

Promenada II, teatr instrumentalny na 3 syntezatory, klarnet, puzon i wiolonczelę (1973)

Harfa Eola na sopran i 4 instrumentalistów (1973)

Musical games na kwintet dęty (teatr instrumentalny) (1973)

Róża wiatrów na orkiestrę (1976)

Muzyka wiosenna na flet, obój, skrzypce i syntezator (ew. taśmę) (1978)

Pełnia lata na klarnet, fortepian, wiolonczelę i dźwięki elektroniczne (1979)

Bora na orkiestrę (1979)

Sirocco na orkiestrę (1980)

Pieśń jesienna na klawesyn i taśmę (1981)

Terra incognita na orkiestrę (1984)

Sceny liryczne na 9 instrumentów (1986)

Tlaloc na klawesyn i perkusję (1986)

Ptaki, 8 krótkich utworów na klarnet, wiolonczelę i fortepian (1988)

Cadenze e arie na gitarę solo (1988)

Antiphonae na taśmę (1989)

Bucolica (Morton Feldman in memoriam) na flet solo (1989)

Trzy etiudy rytmiczne na fortepian (1990)

La gioia na orkiestrę smyczkową lub 9 instrumentów smyczkowych (1991)

Tierra caliente na taśmę (1992)

Motu proprio na fagot i fortepian (1992)

Sonant na kwartet puzonowy (1992)

7 haiku na głos żeński i 5 instrumentów (1993)

Koncert na gitarę elektryczną i zespół instrumentalny (1993)

Podróż zimowa na flet, obój, klarnet, klawesyn, skrzypce, wiolonczelę i taśmę (1995)

Symfonia nr 1 (1995)

Mijkayo na zespół instrumentów japońskich (1996)

Speculum vitae na taśmę i orkiestrę (1996)

Koncert na skrzypce i orkiestrę (1996)

Trzy pieśni niemieckie do słów Josepha von Eichendorffa i Dursa Grünbeina na baryton i gitarę (1997)

Trzy pieśni do słów Dursa Grünbeina na baryton i gitarę (1997)

Northern lights (Aurora Borealis) na klawesyn amplifikowany i taśmę (1998)

Sekstet na kwintet dęty i fortepian (1998)

Zmienne struktury na klarnet, puzon, fortepian i wiolonczelę (2000)

Symfonia nr 2 (2001)

Kwartet smyczkowy nr 1 (2002)

Wilanowskie pejzaże na kwartet smyczkowy i flet (2002)

Concerto per clarinetto e orchestra (2002-2003)

Madrygały polskie na sopran i zespół instrumentów dawnych do wierszy staropolskich poetów (2004)

Symfonia nr 3 „Góry” na chór i orkiestrę (2005-2006)

Źródła

Ludwik Erhardt: Żeglarz spod znaku róży wiatrów, Studio nr 3/1994, Prószyński i S-ka, ISSN 1230-0799

Krzysztof Baculewski: Kotoński Włodzimierz. W: Elżbieta Dziębowska: Encyklopedia muzyczna PWM. T. 5: klł część biograficzna. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1997, s. 174-178. ISBN 978-83-224-3303-4. OCLC 164821167. (pol.)

Linki zewnętrzne

Biografia na stronie Instytutu Adama Mickiewicza

Filmografia na stronie www.filmpolski.pl

Włodzimierz Kotoński w Stopklatka