Grób Włodzimierz Oliwa i jego żony Stanisławy na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Włodzimierz Oliwa (ur. 17 listopada 1924 w Sułkowicach, zm. 5 czerwca 1989 w Warszawie) – polski dowódca wojskowy, generał broni Wojska Polskiego, członek Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego (1981–1983), poseł na Sejm PRL VII i VIII kadencji.

Życiorys

W marcu 1945 został przyjęty do Wojska Polskiego i skierowany do Oficerskiej Szkoły Piechoty i Kawalerii. W latach 1950-1953 był sekretarzem Komitetu Partyjnego Oficerskiej Szkoły Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych w Poznaniu. W 1953 roku został wyznaczony na stanowisko szefa Wydziału Politycznego - zastępcy dowódcy 11 Dywizji Zmechanizowanej do spraw politycznych w Żaganiu. W 1955 roku, po ukończeniu Kursu Doskonalenia Oficerów przy Akademii Wojskowo-Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego w Warszawie, objął stanowisko zastępcy dowódcy 1 Korpusu Armijnego do spraw politycznych w Wałczu. W 1959 roku został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 3 Korpusu OPL OK do spraw politycznych we Wrocławiu, a w następnym roku szefa Zarządu I Organizacyjnego Głównego Zarządu Politycznego WP w Warszawie. Na tym stanowisku w 1963 roku został mianowany generałem brygady. W latach 1963-1965 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. marszałka Klimenta Woroszyłowa w Moskwie. Po powrocie do kraju został szefem Zarządu II Sztabu Generalnego WP, czyli szefem wywiadu wojskowego. Z funkcji szefa Zarządu II został usunięty w 1971 w związku z ucieczką na zachód oficera Zarządu II podpułkownika Kazimierza Stefańskiego. Na stanowisku szefa Zarządu II Oliwę zastąpił gen. Czesław Kiszczak.

Od lipca 1971 do października 1972 był dowódcą 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej im. Tadeusza Kościuszki. Od października 1972 do 1983 dowodził Warszawskim Okręgiem Wojskowym. W latach 1981–1983 był członkiem Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego.

Od 23 marca 1983 do 28 lipca 1983 był ministrem administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska, a od lipca 1983 do listopada 1985 ministrem administracji i gospodarki przestrzennej w rządzie Wojciecha Jaruzelskiego. W latach 1985–1989 był wiceministrem obrony narodowej – głównym kwatermistrzem WP. Był także przewodniczącym Komisji MON ds. Ochrony Środowiska i Ekologii Człowieka.

Od 25 kwietnia 1989 do 5 czerwca 1989 pełnił funkcję prezesa CWKS "Legia" Warszawa.

Od 1976 do 1985 był posłem na Sejm PRL z ramienia Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

czytaj dalej: [2], [3]