Wacław Hieronim Sierakowski - Polski Serwis Naukowy

Ten artykuł dotyczy arcybiskupa. Zapoznaj się również z: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Wacław Hieronim de Bogusławice Sierakowski herbu Ogończyk, łac. Venceslaus Hieronymus de Bogusławice Sierakowski (ur. w wrześniu 1700 w Rabie Wyżnej, zm. 28 listopada 1780 w Obroszynie koło Lwowa) – biskup przemyski (1742-1760), następnie arcybiskup lwowski (1760-1780), w 1754 odznaczony Orderem Orła Białego, konfederat barski. Urodzony w Rabie Wyżnej na Podhalu jako syn Jana Sierakowskiego (stolnika zakroczymskiego, starosty mszańskiego i olszowskiego) oraz kasztelanki inowrocławskiej Marianny z Ruszkowskich herbu Pobóg.

Biskup koadiutor – w Kościele katolickim prawnie ustanowiony przez papieża biskup, który po śmierci lub awansie biskupa diecezjalnego posiada po nim prawo następstwa na urzędzie biskupa diecezji zgodnie z kanonem 403 § 3 kodeksu prawa kanonicznego z 1983.

Arcybiskup (gr. αρχή, arché - pierwszeństwo, gr. επίσκοπος, epískopos - nadzorca, biskup) – tytuł honorowy lub urząd nadawany biskupom ważniejszych diecezji (archidiecezja), a także jako wyróżnienie samej osoby biskupa ("ad personam").

Uczęszczał do Szkół Nowodworskich w Krakowie oraz na Wydział Teologiczny Akademii Krakowskiej. Studia kontynuował także w Łowiczu i w Rzymie, gdzie uzyskał stopień doktora obojga praw (łac. Iuris Utriusque Doctor). Święcenia kapłańskie otrzymał w 1726 r. w Krakowie z rąk bpa Franciszka Szaniawskiego. Dnia 4 maja 1738 został w Kielcach konsekrowany na biskupa przez kard. Jana Aleksandra Lipskiego. Został biskupem tytularnym Cestrus i koadiutorem inflanckim, w 1738 biskupem inflanckim, 16 listopada 1739 kamienieckim, 25 maja 1742 przemyskim, 21 lipca 1760 arcybiskupem lwowskim. Pobożny i ofiarny na cele kościelne, na sejmach występował jako zwolennik reformy skarbowo-wojskowej. Gorący katolik i patriota, należał do twórców i najgorętszych wśród biskupów zwolenników konfederacji barskiej. Zwalczał prądy oświecenia. Napisał kilka dzieł o treści religijnej. Za lojalność wobec Austrii otrzymał tytuł hrabiowski. Dnia 8 września 1752 dokonał koronacji cudownego obrazu Matka Boża Pocieszenia|Matki Bożej Pocieszenia w Leżajsku koronami papieża. 8 września 1755 koronował cudowną figurę Matki Bożej Bolesnej w Jarosławiu koronami papieża, w maju 1776 – cudowny obraz Matki Bożej Łaskawej we Lwowie. Dokonał gruntownej przebudowy i renowacji katedry łacińskiej (m.in. gotycki, ceglany gmach został wówczas otynkowany).

Archidiecezja przemyska - jedna z 14 archidiecezji obrządku łacińskiego w polskim Kościele katolickim ustanowiona diecezją ok. 1340, archidiecezją 25 marca 1992 przez papieża Jana Pawła II bullą Totus Tuus Poloniae Populus.

Biskup tytularny (łac. episcopus titularis) to biskup mający tytuł dawnej, już nieistniejącej diecezji. Tytuł nadawany jest przez papieża głównie wybranym biskupom pomocniczym ordynariuszy, a także wyższym urzędnikom Kurii Rzymskiej, nuncjuszom, delegatom apostolskim lub innym duchownym pełniącym specjalne zadania zlecane im przez papieża lub narodowe konferencje biskupów.

Zmarł w Obroszynie koło Lwowa 25 października 1780. Wykonawcą testamentu uczynił swego siostrzeńca, profesora filozofii i teologii Akademii Lwowskiej, jezuitę Dominika Sendzimira (1728-1782). Był on synem Andrzeja Sendzimira herbu Ostoja i Anny z Sierakowskich Sendzimirowej, którzy w latach 40. XVIII wieku ufundowali drewniany kościół św. Antoniego w Sieniawie. Wacław Hieronim Sierakowski zgodnie z życzeniem został pochowany w Katedrze Łacińskiej pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Lwowie, gdzie znajduje się jego nagrobek. Serce zaś spoczęło 15 grudnia 1780 r. w lwowskim Kościele Matki Boskiej Śnieżnej na Przedmieściu Halickim. Następcą Wacława Hieronima Sierakowskiego na stolicy biskupstwa łacińskiego we Lwowie został Ferdynand Onufry Kicki, który swoją posługę sprawował w latach 1780-1798.

Kościół św. Antoniego Padewskiego w Sieniawie - zabytkowy kościół drewniany z XVIII wieku, położony w Sieniawie, w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie Raba Wyżna.

Order Orła Białego – najstarsze i najwyższe odznaczenie państwowe Rzeczypospolitej Polskiej, nadawane za znamienite zasługi cywilne i wojskowe dla pożytku Rzeczypospolitej Polskiej, położone zarówno w czasie pokoju jak i w czasie wojny. Nie dzieli się na klasy. Nadawany jest najwybitniejszym Polakom oraz najwyższym rangą przedstawicielom państw obcych.

Przypisy

↑ Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. VI, Patavii 1958, s. 435. (łac.)
Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. VI, Patavii 1958, s. 161. (łac.)
Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J., t. I, Lipsk 1846, s. 30.
Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 184.
E. Burda, Sierakowski Wacław Hieronim z Bogusławic h. Ogończyk (1799-1780) [w:] Polski Słownik Biograficzny, T. XXXVII, Warszawa-Kraków 1996-1997, s. 306-317.
Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. VI, Patavii 1958, s. 142. (łac.)
Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. VI, Patavii 1958, s. 348. (łac.)
Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. VI, Patavii 1958, s. 259. (łac.)

Bibliografia

Arcybiskup Wacław Hieronim Sierakowski (ang.)

E. Burda, Sierakowski Wacław Hieronim z Bogusławic h. Ogończyk (1799-1780) [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. XXXVII, Warszawa-Kraków 1996-1997, s. 306-317.

M. Dzieduszycki, Żywot Wacława Hieronima Sierakowskiego arcybiskupa lwowskiego, Kraków 1868.

A. Falniowska-Gradowska, Wacław Hieronim Sierakowski h. Ogończyk [w:] Słownik biograficzny historii Polski, t. 2, L-Ż, Wrocław-Warszawa-Kraków 2005, s. 1380.

Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. VI, Patavii 1958.

Ilustrowana Encyklopedia Trzaski, Everta i Michalskiego, 1924-1927.

Kronika Parafii Raba Wyżna T. I, 1835 - 1993, oprac. M. Pietrzak, Kraków - Raba Wyżna 2011.

L. Łętowski, Katalog biskupów, prałatów i kanoników krakowskich. Prałaci i kanonicy krakowscy, t. IV, Kraków 1853, s. 41-44.

B. Przybyszewski, Katalog kanoników Krakowskiej Kapituły Katedralnej w XVIII wieku, Kraków 2009, s. 192-194.

W. Sarna, Biskupi przemyscy obrządku łacińskiego, cz. II: 1624-1900, Przemyśl 1910, s. 425-461.

Wielka Ilustrowana Encyklopedia Gutenberga, 1934-1939.

Wielka Encyklopedia Powszechna PWN, 1962-1969.

F. X. Zachariasiewicz, Vitae Episcoporum Premilsliensium ritus latini […], Viennae 1844, s. 159-165.

Diecezja inflancka, do 1677 wendeńska, od 1685 inflancka i piltyńska – diecezja Kościoła katolickiego ze stolicą w Wenden, istniejąca w latach 1583-1798, początkowo bezpośrednio zależna od Stolicy Apostolskiej, od 1621 sufragania metropolii gnieźnieńskiej.

Jarosław – miasto i gmina w Polsce w województwie podkarpackim, w powiecie jarosławskim, położone nad Sanem, na pograniczu dwóch krain geograficznych: Doliny Dolnego Sanu i Podgórza Rzeszowskiego. Niegdyś także miasto styku trzech wyznań i trzech kultur: polskiej, ukraińskiej i żydowskiej. Miasto o bogatej tradycji i licznych zabytkach, ważny węzeł szlaków komunikacyjnych i centrum handlowe. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa przemyskiego.