Wacław Sporer - Polski Serwis Naukowy

Wacław Sporer, (zm. po 1429) - dominikanin, biskup lidoryceński (Lidorika) 1413, sufragan włocławski 1417?-1418/21?.

Jan XXIII (właściwie Baldassare Cossa, ur. ok. 1360/1370, zm. 22 grudnia 1419) – antypapież obediencji pizańskiej podczas wielkiej schizmy zachodniej.

Papież (Ojciec Święty) (łac. papa, -ae m, wł. papa, gr. pappas, forma funkcjonująca w języku polskim pochodzi od czeskiego papež) – biskup Rzymu, głowa Kościoła rzymskokatolickiego, katolickich Kościołów wschodnich, Stolicy Apostolskiej oraz państwa Watykan. Obecnym papieżem jest Benedykt XVI.

Nie wiadomo skąd pochodził, może z terenów przygranicznych państwa polskiego. Nie jest znana jego kariera zakonna.
Prowizję na biskupstwo lidoryceńskie uzyskał 7 VIII 1413 od (anty)papieża Jana XXIII z prawem wykonywania czynności biskupich poza diecezją.
Niejasne są okoliczności, w jakich trafił do diecezji włocławskiej, być może pozyskany w trakcie soboru w Konstancji.
6 I 1418 przewodniczył synodowi we Włocławku, natomiast 30 stycznia tego roku uczestniczył w Kwidzynie w wyświęcaniu biskupa pomezańskiego Gerharda Stolpmana. Natomiast 4 IX 1418 konsekrował kościół parafialny w Pelplinie. Z dokumentu papieskiego z 1429 można wnioskować, iż Wacław był sufrafanem jedynie za rządów biskupa włocławskiego Jana Kropidły, zmarłego w 1421.
Wacław swoją posługę na terenie diecezji włocławskiej pełnił niegodnie przez co został obłożony ekskomuniką. Wyłudzał pieniądze oraz podarki za udzielanie świeceń kapłańskich, konsekracje kościołów, udzielanie sakramentów świętych. 28 VII 1429 papież Marcin V uwolnił go od tej kary.
Dalsze losy biskupa nie są znane.

Biskup pomocniczy - wyświęcony na biskupa duchowny katolicki, którego zadaniem jest pomoc biskupowi diecezjalnemu w zarządzaniu diecezją zazwyczaj jako wikariusz generalny lub biskupi.

Zakon dominikanów to potoczna nazwa Zakonu Kaznodziejskiego (łac. Ordo Praedicatorum – OP). Składa się z trzech gałęzi: braci dominikanów, mniszek oraz świeckich zrzeszonych we fraterniach (zwanych tercjarzami). Szerszym pojęciem jest Rodzina Dominikańska , która obejmuje ponadto zgromadzenia sióstr dominikanek czynnych, członków instytutów świeckich oraz inne grupy i osoby indywidualne żyjące zgodnie z duchem św. Dominika, a nie podlegające bezpośredniej władzy generała Zakonu.

Bibliografia

Stanisław Chodyński, Biskupi sufragani włocławscy. (Z akt kapituły włocławskiej), Włocławek 1906, s. 30-31.

Paweł Czaplewski, Tytularny episkopat w Polsce średniowiecznej, "Roczniki Towarzystwa Przyjaciół Nauk Poznańskiego", t. 43, 1916, s. 116-118.

Krzysztof Rafał Prokop, Biskupi pomocniczy w diecezjach polskich w dobie przedtrydenckiej (2. poł. XIII – 1. poł XVI w.), Kraków 2002, s. 306-307.