Walerij Riumin - Polski Serwis Naukowy

Walerij Wiktorowicz Riumin

Walerij Wiktorowicz Riumin ros. Валерий Викторович Рюмин (ur. 16 sierpnia 1939 w Komsomolsku nad Amurem, Kraj Chabarowski (obszar dawnego ZSRR)), inżynier, kosmonauta radziecki, Lotnik Kosmonauta ZSRR.

Wykształcenie i praca zawodowa

1954 – ukończył szkołę podstawową w jednej ze wsi obwodu moskiewskiego.

1958 – został absolwentem technikum mechanicznego w Kaliningradzie. Przez kilka miesięcy był zatrudniony jako tokarz-stażysta w jednym z zakładów biura konstrukcyjnego Korolowa.

1958–1961 – Odbył zasadniczą służbę wojskową w jednostkach wojsk pancernych. Dowodził tam czołgiem.

1961-1966 – był studentem Moskiewskiego Instytutu Techniki i Leśnictwa (МЛТИ - Московский лесотехнический институт). Po jego ukończeniu otrzymał tytuł inżyniera-elektryka.

1965–1970 – Jesienią 1965 jako stażysta rozpoczął pracę w Biurze Konstrukcyjnym Koroliowa OKB-1 (ОКБ-1). Rok później został inżynierem w Centralnym Biurze Konstrukcyjnym Eksperymentalnej Budowy Maszyn (ЦКБЭМ) – obecnie RKK Energia im. S. P. Korolowa. Uczestniczył w pracach projektowych i doświadczeniach z załogowym statkiem przewidzianym do misji wokółksiężycowej 7K-Ł1 (7К-Л1) oraz automatycznych stacji księżycowych typu Zond.

1970 – 1973 – był zastępcą Głównego Konstruktora długotrwałych stacji orbitalnych Salut.

1980 – Otrzymał stopień kandydata nauk technicznych. W tym samym roku został honorowym członkiem Międzynarodowej Akademii Astronautyki.

Kariera kosmonauty i praca w Centrum Przygotowań Kosmonautów

Riumin podczas treningu. Kwiecień 1998

1971 – po badaniach jakie przeszedł w Instytucie Problemów Medyczno-Biologicznych (ИМБП - Институте медико-биологических проблем) specjalna komisja medyczna uznała, że może być dopuszczony do specjalistycznych treningów jakim poddawani są kandydaci do lotu w kosmos.

1973 – 27 marca został przyjęty do oddziału radzieckich kosmonautów. Znalazł się w czwartej grupie cywilnych kandydatów biura konstrukcyjnego im. Koroliowa.

1975–1977 – wspólnie z Władimirem Kowalonokiem przygotowywał się w podstawowej załodze do pierwszego załogowego lotu na pokład nowej stacji orbitalnej Salut-6. W dniach 9 – 11 października 1977 wziął udział w zakończonym fiaskiem locie statku Sojuz 25. Po zakończonym powrocie z kosmosu znalazł się w załodze dowodzonej przez Władimira Lachowa. Obaj rozpoczęli szkolenie jako załogi rezerwowe Sojuza 26 i Sojuza 29 odpowiednio pierwszej i drugiej stałej załogi Saluta 6.

1978 – 15 czerwca był dublerem inżyniera pokładowego statku Sojuz 29 – Aleksandra Iwanczenkowa. Później razem z Władimirem Lachowem jako załoga podstawowa trzeciej stałej ekspedycji na Saluta rozpoczęli przygotowania do lotu Sojuza 32.

1979 – od 25 lutego do 19 sierpnia uczestniczył w długotrwałym locie na pokładzie Saluta 6. Wystartował do niej na pokładzie statku Sojuz 32.

1980 – w lutym członek czwartej ekspedycji - Walentin Lebiediew – podczas szkolenia doznał poważnej kontuzji. Na dwa miesiące przed startem na jego miejsce wyznaczono Walerija Riumina. Załoga Sojuza 35 dowodzona przez Leonida Popowa wystartowała w kosmos 9 kwietnia a powróciła 11 października 1980. Riumin jest do dzisiaj jedynym kosmonautą, który na przestrzeni 20 miesięcy odbył dwie długotrwałe misje.

1982–1989 był kierownikiem lotu obiektów konstruowanych przez zjednoczenie Energia. Były to stacje orbitalne Salut 7 i Mir, statki kosmiczne Sojuz i transportowce Progress oraz wahadłowiec Buran.

1986 – w czerwcu został zastępcą głównego konstruktora Zjednoczenia Naukowo-Przemysłowego "Energia" (НПО "Энергия").

1987 – 28 października opuścił oddział kosmonautów w związku z przejściem na emeryturę.

1997-1998 – w lipcu 1997 międzyresortowa komisja państwowa wybrała go do lotu na wahadłowcu podczas misju STS-91. 5 września 1997 rozpoczął szkolenie w Ośrodku Kosmicznym im Johnsona. 21 stycznia 1998 został oficjalnie dołączony do składu załogi misji STS-91 jako specjalista misji. Lot wahadłowca Discovery odbył się w dniach 2-12 czerwca 1998. Riumin w czasie startu miał prawie 59 lat.

Sojuz 26 (kod wywoławczy Таймыр - Tajmir) to radziecki pojazd kosmiczny, który jako pierwszy udanie połączył się ze stacją Salut 6 i rozpoczął niemalże stałą rosyjską obecność w kosmosie. Podczas lotu pobito szereg rekordów i dokonano pierwszego w historii połączenia na orbicie trzech pojazdów.
Mir (ros. Мир, po polsku pokój) – zbudowana przez Związek Radziecki załogowa stacja orbitalna, która od wystrzelenia jej pierwszego modułu w 1986, do jej kontrolowanej deorbitacji w 2001, okrążała Ziemię poruszając się po niskiej orbicie okołoziemskiej. W pierwszych latach swojego istnienia Mir był używany tylko przez Związek Radziecki i współpracujące z nim państwa w ramach programu Interkosmos. Po rozpadzie ZSRR na stację zaczęli latać również astronauci innych narodowości, w tym ze Stanów Zjednoczonych.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)