Walka klasyków z romantykami - Polski Serwis Naukowy

Ten artykuł dotyczy walki klasyków z romantykami we Francji w 1830 roku. Zapoznaj się również z: walka romantyków z klasykami we wczesnym romantyzmie polskim w latach 1822-1830.

Walka klasyków z romantykami – literackie zjawisko francuskie odnoszące się do bitwy artystycznej z roku 1830 jaka towarzyszyła końcowi jednej epoki w historii sztuki we Francji i narodzinom nowej: klasycyzm i ideały oświeceniowe odchodziły w cień, na plan pierwszy wysuwał się romantyzm.

Język Québec oraz Ontario, Nouveau-Brunswick, – ok. 8 mln osób. Ok. 201 milionów używa francuskiego na całym świecie jako języka głównego (oszacowanie z r. 2009 wg Organisation mondiale de la Francophonie) a 72 miliony jako drugiego języka codziennego (w tym krajach Maghrebu). Wiele z tych osób mieszka w krajach, gdzie francuski jest jednym z języków urzędowych bądź powszechnie używanych (54 kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku, i Tunezji, gdzie nie ma statusu języka urzędowego jest bardziej rozpowszechniony niż w wielu krajach Czarnej Afryki, gdzie jest jedynym językiem urzędowym i używa go 96 milionów ludzi.

Klasycyzm (z łac. classicus – doskonały, pierwszorzędny, wzorowy, wyuczony) – styl w muzyce, sztuce, literaturze oraz architekturze odwołujący się do kultury starożytnych Rzymian, Greków oraz Żydów. Styl ten nawiązywał głównie do antyku. W Europie tzw. "powrót do źródeł" (klasycznych) pojawił się już w renesansie - jako odrodzeniu kultury wielkiego Rzymu. Jako styl dominujący epoki wpływał na kształt innych nurtów kulturowych okresu jak Barok, Rokoko, Manieryzm. Trwał do końca wieku XVIII, w niektórych krajach do lat 30. następnego stulecia, a nawet dłużej. Zmodyfikowany klasycyzm przeradzał się czasem w eklektyzm końca XIX wieku. Klasycyzm jako styl panował w epoce oświecenia. Najpełniejszy rozkwit klasycyzmu nastąpił w I poł. XVIII wieku. W dziedzinie literatury swoisty kres klasycyzmu przyniosła walka klasyków z romantykami.

Bezpośrednim powodem do wybuchu, jakbyśmy dziś powiedzieli – medialnej – bitwy, była prapremiera dramatu Victora Hugo pod tytułem "Hernani", ponieważ najwyraźniej eksponowała nowe podejście do pisarstwa.
Już wcześniej Francja, a z nią właściwie cała Europa poznała inne, wcześniejsze dzieła romantyzmu, gdyż aż do końca XIX wieku wykształceni ludzie posługiwali się językiem francuskim, a więc twórczość francuska emanowała na cały obszar kultury europejskiej i amerykańskiej. Inne dzieła nie były jednak tak rewolucyjne w formie, skupiały się bardziej na ekspresji emocji. Dopiero "Hernani" wywołał burzę:
Metafora (gr. μεταφορά), inaczej przenośnia – językowy środek stylistyczny, w którym obce znaczeniowo wyrazy są ze sobą składniowo zestawione, tworząc związek frazeologiczny o innym znaczeniu niż dosłowny sens wyrazów np. "od ust sobie odejmę", lub "podzielę się z wami wiadomością".

Romantyzm (z fr. romantisme, od roman – powieść, opowieść) – epoka w historii sztuki i literatury, trwająca od lat 90. XVIII wieku do lat 40. XIX wieku. Romantyzm był ruchem ideowym, literackim i artystycznym, który rozwinął się początkowo w Europie i wyrażał się w poezji, malarstwie i muzyce.

Hernani

"Hernani", sztuka Victora Hugo napisana w roku 1829, stał się pretekstem do gwałtownej polemiki między zwolennikami Oświecenia (klasycyzmu) a romantykami. Głównym powodem "walki o Hernaniego" były nowatorskie i niekonformistyczne zmiany języka sztuki dramatycznej jakie Hugo zastosował z całą świadomością, że wywoła burzę. Hugo dokonał zamachu na zasady dotychczasowej estetyki: zniósł sztywne reguły wersyfikacji, wprowadził zwykły język mówiony, dotąd zakazany w "prawdziwej sztuce", zastosował zwroty popularne, wręcz pospolite oraz wyzywające metafory. Sztuka opowiada historię rewolty przeciw królowi ze strony pewnego Hiszpana, arystokraty. Premiera sztuki wywołała głośny skandal, jednak ideały romantyzmu były już na tyle zakorzenione w umysłach, że został on uznany we Francji za prawdziwy styl. Po czym został stylem oficjalnym...

Oświecenie, określane często jako wiek rozumu – nurt kulturalny oraz okres w historii Europy przypadający na lata 1688-1789. W rozumieniu szerszym: epoka w dziejach kultury europejskiej między barokiem a romantyzmem.