Terminem supernowa określa się kilka rodzajów kosmicznych eksplozji, które powodują powstanie na niebie niezwykle jasnego obiektu, który już po kilku tygodniach bądź miesiącach staje się niemal niewidoczny. Istnieją dwie możliwe drogi prowadzące do takiego wybuchu: w jądrze masywnej gwiazdy przestały zachodzić reakcje termojądrowe i pozbawiona ciśnienia promieniowania zaczyna zapadać się pod własnym ciężarem, lub też biały karzeł tak długo pobierał masę z sąsiedniej gwiazdy, aż przekroczył masę Chandrasekhara, co spowodowało eksplozję termojądrową. W obydwu przypadkach, następująca eksplozja supernowej z ogromną siłą wyrzuca w przestrzeń większość lub całą materię gwiazdy. Utworzona w ten sposób mgławica jest bardzo nietrwała i ulega całkowitemu zniszczeniu już po okresie kilkudziesięciu tysięcy lat, znikając zupełnie bez śladu. Z tego powodu w naszej Galaktyce znamy obecnie zaledwie 265 pozostałości po supernowych, choć szacunkowa liczba tego rodzaju wybuchów w ciągu ostatnich kilku miliardów lat jest rzędu wielu milionów.

Gwiazdy typu W Virginis to gwiazdy zmienne podobne do cefeid (czasem zwane cefeidami typu II). Podobnie jak u cefeid, u W Virginis obserwowana jest silna zależność między jasnością absolutną a okresem zmienności, jednak przy tym samym okresie gwiazdy typu W Virginis są o około 1,5 wielkości gwiazdowej słabsze niż cefeidy. Jest to związane z niższą masą i metalicznością (zawartością pierwiastków cięższych od helu) u gwiazd typu W Virginis, które należą do tzw. II populacji gwiazd. Gwiazdy typu W Virginis wykazują zmiany jasności w zakresie 0,3 - 1,2 magnitudo z okresem od 0,8 do 35 dni. Wyróżnia się dwa podtypy:

Henry Norris Russell Lectureship jest nagrodą przyznawaną corocznie przez American Astronomical Society (AAS) w uznaniu zasług za wybitne osiągnięcia w badaniach astronomicznych.

Pozostałość po supernowej – mgławica powstała w końcowej fazie życia masywnej gwiazdy w wyniku wybuchu i odrzucenia zewnętrznej otoczki. Taką wybuchającą gwałtownie gwiazdę nazywamy supernową. W centralnej części tej mgławicy znajduje się gwiazda neutronowa lub czarna dziura - pozostałości po jądrze wybuchającej gwiazdy. Mgławice będące pozostałością po wybuchu supernowej są stosunkowo bogate w pierwiastki cięższe od żelaza, które powstają w końcowym etapie życia gwiazdy i podczas wybuchu. Wybuch umożliwia rozprzestrzenienie się tych pierwiastków w kosmosie.

Gwiazda neutronowa - to jeden z koÅ„cowych etapów ewolucji gwiazd. Jest to obiekt astronomiczny o stosunkowo niedużych rozmiarach, ale o bardzo dużej gÄ™stoÅ›ci. Przy Å›rednicy 10–15 km ma masÄ™ od 1,4 do 2,5 mas SÅ‚oÅ„ca. Tak duża gÄ™stość wynika z gÄ™stoÅ›ci upakowania neutronów i obiekt taki mógÅ‚by być nawet interpretowany jako ogromne jÄ…dro atomowe (1057 barionów) utrzymywane w równowadze przez siÅ‚y grawitacyjne.

American Astronomical Society (AAS, pol. Amerykańskie Towarzystwo Astronomiczne) – organizacja zrzeszająca zawodowych astronomów, jak również inne osoby zainteresowane jej działalnością. Mieści się w Waszyngtonie (USA). Pierwotnie (przed rokiem 1915) nosiła nazwę Astronomical and Astrophysical Society of America.

Grupa planetoidy Amor - typ planetoid, które zbliżają się ku orbicie Ziemi podczas swego biegu wokół Słońca. Typowym przedstawicielem tej grupy jest 433 Eros. Większość znanych asteroid krąży w tzw. głównym pasie planetoid pomiędzy Marsem i Jowiszem.