Jezioro – naturalny śródlądowy zbiornik wodny, którego występowanie uwarunkowane jest istnieniem zagłębienia (misy jeziornej), w którym mogą gromadzić się wody powierzchniowe, oraz zasilaniem przewyższającym straty wody wskutek parowania lub odpływu. Większość jezior występuje na obszarach zajmowanych niegdyś przez lodowiec. Woda z topniejącego lodowca wypełniała doliny i tworzyła jeziora. Powstanie mis jeziornych wiąże się przede wszystkim z procesami geologicznymi. Zasilanie należy natomiast przede wszystkim od warunków klimatycznych. Jezioro różni się od stawu występowaniem strefy afotycznej – światło nie dociera do dna uniemożliwiając tam rozwój roślinności.

Źródło termalne, źródło ciepłe, źródło gorące, cieplica - od średniej rocznej temperatury powietrza na danym obszarze (wg klasyfikacji hydrogeologicznej) lub wyższej niż 20 °C (wg klasyfikacji balneologicznej).

Ooid (owoid, sferoid) – mniej lub bardziej kuliste ziarno skalne, zbudowane z detrytycznego jądra (np. okruchu mineralnego lub fragmentu muszli) otoczonego koncentrycznymi powłokami (laminami), mające nie więcej niż 2 milimetry średnicy. Ooidy tworzą się zwykle w środowiskach płytkomorskich wskutek chemicznego wytrącania się lamin na powierzchni jądra w ruchliwym środowisku strefy litoralnej. Laminy najczęściej zbudowane są z węglanu wapnia (kalcytu albo aragonitu), rzadziej z szamozytu, syderytu, turyngitu, hematytu lub krzemionki. Skały zbudowane z ooidów to oolity.

Strefa przybrzeżna, litoral (od. łac. litus – brzeg), strefa litoralna – strefa zbiornika wodnego przylegająca do brzegu, lądu, charakteryzuje się najlepszymi warunkami życia w wodach (dużo światła, tlenu, mniejsze zasolenie, urozmaicona rzeźba dna). Najbardziej podatna jest na niestałość czynników środowiskowych, przede wszystkim na dobową i sezonową zmienność oświetlenia i temperatury, zlodzenie, w tej strefie powstaje największa ilość materii organicznej i zalega największa ilość detrytusu, przez co podlega największym wahaniom stężenia tlenu.