Warszawski Uniwersytet Medyczny – publiczna szkoła wyższa o profilu medycznym, powstała w 1950 roku, będąca największą uczelnią medyczną w Polsce. Na 12 kierunkach kształci się w niej ponad 9 tys. studentów, w tym ponad pięciuset obcokrajowców. Uniwersytet prowadzi również studia doktoranckie i podyplomowe oraz naucza w ramach zawodowych kursów specjalizacyjnych i dokształcających. Kadra dydaktyczno-naukowa liczy ponad 1,5 tys. pracowników, w tym ponad 100 profesorów tytularnych.

Władze uczelni

Władze rektorskie

W kadencji 2008-2012 rektorem uczelni jest prof. dr hab. Marek Krawczyk.

Prorektorzy:

Władze dziekańskie

Kanclerzem uczelni jest mgr Małgorzata Kozłowska.

Wydziały

Wydział Farmaceutyczny na ul. Banacha

Collegium Anatomicum na ul. Oczki

Podstawowymi jednostkami organizacyjnymi Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego są wydziały, w których prowadzone są badania naukowe oraz działalność dydaktyczna w różnych dziedzinach nauk medycznych i farmaceutycznych. Wydziały te prowadzą studia na dwunastu kierunkach na poziomie licencjackim i magisterskim.

Wydziały Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego:

Ponadto, działalność dydaktyczną prowadzi Centrum Kształcenia Podyplomowego odpowiedzialne za nauczanie dyplomowanych lekarzy, farmaceutów i magistrów-specjalistów w różnych dziedzinach związanych z medycyną.

Zakład Stomatologii na ul. Miodowej

I Wydział Lekarski z Oddziałem Stomatologicznym prowadzi kształcenie na kierunkach:

II Wydział Lekarski z Oddziałem Nauczania w Języku Angielskim i Oddziałem Fizjoterapii prowadzi kształcenie na kierunkach:

Wydział Farmaceutyczny z Oddziałem Medycyny Laboratoryjnej prowadzi kształcenie na kierunkach:

Wydział Nauki o Zdrowiu prowadzi kształcenie na kierunkach:

Szpitale kliniczne

Szpital kliniczny przy ul. Lindleya

Warszawski Uniwersytet Medyczny jest organem założycielskim 5 szpitali klinicznych, w których prowadzi się działalność leczniczą, dydaktyczną oraz badania naukowe. Sa to:

Uniwersytet współpracuje także z 9 innymi szpitalami w Warszawie i okolicach, w których znajdują się katedry, kliniki i zakłady uczelni.

Badania naukowe

Zakres pracy naukowej Uczelni dotyczy patogenezy, diagnostyki, terapii, profilaktyki i optymalizacji postępowania terapeutycznego uwzględniającego działania prewencyjne, skuteczność i koszty leczenia we wszystkich obszarach medycyny. W ramach tych działań prowadzone są eksperymentalne badania przedkliniczne i badania kliniczne w zakresie wszystkich kierunków współczesnej medycyny, a zwłaszcza chorób cywilizacyjnych, których leczenie stanowi nie tylko istotny problem kliniczny, ale i ekonomiczny. Warszawski Uniwersytet Medyczny prowadzi bliską wymianę naukową z instytucjami z całej Europy, w szczególności z Niemiec, Francji, Szwecji, Holandii, Austrii i Wielkiej Brytanii. Obecnie rozwijana jest współpraca z kolejnymi uniwersytetami i organizacjami z Europy, USA, a także z krajów azjatyckich – Chin, Indii i Japonii.

Współpraca z zagranicą

Warszawski Uniwersytet Medyczny jest członkiem kilku organizacji międzynarodowych: UNESCO, Europejskiego Stowarzyszenia Uniwersytetów (EUA), Association for Medical Education in Europe (AMEE) i European Credit Transfer and Accumulation System – Medical Association (ECTS-MA).

W ramach programu Socrates-Erasmus uczelnia współpracuje z 48, a w ramach programu Central European Exchange Program for University Studies (CEEPUS) z 15 uczelniami zagranicznymi.

Wśród głównych partnerów zagranicznych Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego są m.in. Kuratorium für Verkehrssicherheit (Austria), University of Oulu (Finlandia), Leiden University Medical Center (Holandia), Centro Nazionale Trapianti (Włochy), Universitat de (Hiszpania), Charité – Universitätsmedizin Berlin (Niemcy), ISPAD (International Society for Pediatric and Adolescent Diabetes), University of Granada (Hiszpania), University of Michigan (USA),Columbia University (USA), University Collage London (Wielka Brytania), Universidad Politecnica De Madrid (Hiszpania),Umea University (Szwecja).

Ośrodki kliniczne Uniwersytetu uczestniczą w międzynarodowych, wieloośrodkowych badaniach sponsorowanych przez firmy zagraniczne, wśród których znajdują się m.in.: GlaxoSmithKline, Bayer, Danone, Nestle, Astellas Pharma, Novartis , Servier, Aventis Pharma, Schering AG, Quintiles GesmbH, Ergomed Clinical Research, Biogen Limited, Icon Clinical Research, Orpharm Pharmaceuticales, Milenium Ilex, Organon, Bristol Myers Squibb, PPD Poland, Accelsiors CRO, Roche, Wyeth Whitehall Export, GE Healthcare Ltd, Aspreva Pharmaceuticales Corporation, Becker& Hickl GMBH, Microphoton Devices SRL Roessingh Research and Development DV.

Historia

Katedra Dermatologii i Wenerologii na ul. Koszykowej

Klinika Położnicza

Największy polski szpital – Centralny Szpital Kliniczny przy ul. Banacha 1a w Warszawie

Warszawski Uniwersytet Medyczny jest jedną z najstarszych uczelni medycznych w Polsce. W roku 2009 przypada 200-lecie nauczania medycyny na Mazowszu. Z tej okazji okazji Senat Uczelni ogłosił rok 2009 rokiem Jubileuszowym dla Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

Korzenie uczelni sięgają 1809 roku, kiedy to z inicjatywy lekarzy – Augusta Wolffa, Hiacynta Dziarkowskiego, Józefa Czekierskiego i Franciszka Brandta – oraz asesora farmacji, Józefa Celińskiego, powstała Akademia Lekarska.

W 1816 roku Akademię Lekarską włączono jako Wydział Lekarski w skład powołanego przez władze zaborcze Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Uniwersytet funkcjonował do października 1831 r., kiedy to po powstaniu listopadowym zlikwidowano wszystkie wyższe uczelnie Królestwa Polskiego. Akademickie nauczanie medycyny w Warszawie zostało przerwane na 26 lat, a rozwój naukowy i zawodowy środowiska lekarskiego dbały w tym czasie Warszawskie Towarzystwo Lekarskie oraz Rada Lekarska Królestwa Polskiego.

Wybuchy kolejnych epidemii i brak odpowiedniej liczby lekarzy wymusiły na zaborcy podjęcie decyzji o powołaniu uczelni medycznej. Najpierw w 1857 roku powołano Akademię Medyko-Chirurgiczną, kontynuującą tradycje Wydziału Lekarskiego Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego, a następnie w 1862 roku Akademię przyłączono do Szkoły Głównej Warszawskiej jako Wydział Lekarski.

Wzmożona rusyfikacja uczelni po upadku powstania styczniowego przerwała jej działalność. W 1869 r. powstał Cesarski Uniwersytet Warszawski, w którym obowiązkowym językiem wykładowym zamiast polskiego stał się rosyjski, a miejsce utalentowanych polskich wykładowców zajęli mniej zdolni Rosjanie. Z tych powodów uczelnia była bojkotowana przez patriotyczną młodzież, która na studia medyczne wybierała się m.in. do Dorpatu lub Petersburga.

Odrodzenie warszawskiego kształcenia medycznego stało się możliwe dopiero w początkach I wojny światowej, gdy w 1915 r. do Warszawy wkroczyli Niemcy. Do najbardziej zaangażowanych organizatorów nowego Uniwersytetu Warszawskiego należał wówczas lekarz i społecznik – Józef Polikarp Brudziński, który został pierwszym rektorem odrodzonego uniwersytetu.

Zanim w 1916 roku powołano samodzielny Wydział Lekarski, przez pierwsze 10 miesięcy działalności uniwersytetu nauczanie medycyny odbywało się w Oddziale Przygotowawczo-Lekarskim przy Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym. Pierwszym dziekanem Wydziału Lekarskiego został prof. Leon Kryński. Kadrę stanowili profesorowie praktykujący od lat w Warszawie oraz osoby które przenosiły się z innych ośrodków akademickich, najczęściej z Krakowa i ze Lwowa. Niektórzy z nich porzucali dotychczasową karierę akademicką i znaczne osiągnięcia, by budować od podstaw warszawską uczelnię. Wśród nich był wybitny polski internista – prof. Antoni Gluziński, przed I wojną światową rektor i dziekan Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu we Lwowie.

Odrodzony Uniwersytet powołał w swojej strukturze osobny wydział dla kształcenia farmaceutów. Najpierw w 1915 r. utworzono kursy farmaceutyczne, które od roku akademickiego 1917/18 przemianowano na Studium Farmaceutyczne. W 1920 r. Studium to przekształcono w Oddział Farmaceutyczny przy Wydziale Lekarskim. Następnie rozporządzeniem Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego z dnia 29 stycznia 1926 roku przy Uniwersytecie Warszawskim został utworzony pierwszy w Polsce samodzielny Wydział Farmaceutyczny. Jego dziekanem został prof. Władysław Mazurkiewicz.

W 1920 r. powołano w Warszawie Państwowy Instytut Dentystyczny kształcący dentystów na poziomie wyższym. Instytutowi, który nie posiadał pełnych praw akademickich, patronował Wydział Lekarski UW. Kadra naukowa wydziału uzupełniała obsadę nauczycieli akademickich instytutu i była gwarancją wysokiego poziomu nauczania. W 1933 przemianowano tę uczelnię na Akademię Stomatologiczną. Działała ona do 1949 roku, kiedy została włączona jako Oddział Stomatologiczny do Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego.

W latach II wojny światowej w ramach uniwersyteckiego podziemnego nauczania medycyny działała m.in. Szkoła Docenta Zaorskiego, której studenci i lekarze nieśli pomoc rannym i brali udział w walkach podczas powstania warszawskiego. Warszawska medycyna w latach wojny poniosła ogromne straty – z 23 profesorów ocalało tylko jedenastu, poległa także wielka liczba lekarzy, pielęgniarek i studentów.

W 1950 roku, z połączenia wydzielonych z Uniwersytetu Warszawskiego wydziałów lekarskiego i farmaceutycznego oraz Akademii Stomatologicznej, powstała samodzielna Akademia Medyczna w Warszawie. W jej murach kształcili się lub pracowali lekarze, którzy stali się legendami polskiej medycyny: profesorowie Ludwik Hirszfeld, Tytus Chałubiński, a współcześnie: Jan Nielubowicz, Tadeusz Orłowski, Zbigniew Religa.

22 marca 2008 roku uczelnia stała się uniwersytetem na mocy Ustawy z dnia 23 stycznia 2008 r.

Poczet rektorów

Kampusy

Warszawski Uniwersytet Medyczny posiada dwa kampusy:

Najczęściej utożsamiany z Warszawskim Uniwersytetem Medycznym Kampus Banacha zlokalizowany jest na obszarze między ulicami Banacha, Żwirki i Wigury, księcia Trojdena i Pawińskiego. Tutaj znajduje się budynek Rektoratu, mieszczący m.in. dziekanaty I i II Wydziału Lekarskiego oraz Wydziału Nauki o Zdrowiu. Rektorat połączony jest z budynkiem Centrum Dydaktycznego, gdzie w aulach i salach odbywają się zajęcia dydaktyczne. W Centrum Dydaktycznym znajdują się też: Studium Języków Obcych i Sekcja Obsługi Studentów. Kampus Banacha obejmuje również gmach Wydziału Farmaceutycznego i Centralny Szpital Kliniczny – oba budynki znajdują się przy ulicy Banacha. Kampus Banacha to także kilka mniejszych budynków, w których mają siedzibę liczne jednostki administracyjne.

Kampus Lindleya to zespół budynków Uczelni znajdujący się w centrum Warszawy – między ulicami: Lindleya, Koszykową, Chałubińskiego i Nowogrodzką. To tutaj mieści się Centrum Biostruktury, Dom Medyków i historyczny gmach Biblioteki Głównej wraz z Zakładem Medycyny Sądowej. Przy ul. Lindleya znajduje się podległy Uczelni Szpital Kliniczny Dzieciątka Jezus – Centrum Leczenia Obrażeń.

Część budynków Uczelni rozsiana jest poza kampusami w różnych częściach Warszawy. Tak jest w przypadku Instytutu Chorób Zakaźnych i Pasożytniczych przy ulicy Wolskiej czy Katedry i Kliniki Psychiatrycznej przy ulicy Nowowiejskiej. Jeden z gmachów Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego znajduje się na terenie kampusu Uniwersytetu Warszawskiego przy Krakowskim Przedmieściu.

Biblioteka

Biblioteka Główna Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, która ma swoją siedzibę w historycznym budynku przy ul. Oczki 1, gromadzi różnorodne materiały biblioteczne i udostępnia je wszystkim zainteresowanym, przede wszystkim studentom i pracownikom Uczelni.

Kolekcja książek z medycyny i nauk pokrewnych liczy ponad 311 tys. tomów. Są wśród nich podręczniki i monografie, wydawnictwa encyklopedyczne, słowniki, informatory.

Zbiór czasopism, liczący 132 tys. woluminów, to ponad 3,5 tys. tytułów – głównie w języku polskim i angielskim. Biblioteka prenumeruje 298 tytułów czasopism polskich i 126 zagranicznych.

Tzw. zbiory specjalne to kolekcja starych druków, prac doktorskich obronionych w Warszawskim Uniwersytecie Medycznym oraz zbiór kaset video i płyt CD.

Serwis internetowy Biblioteki umożliwia dostęp do katalogu księgozbioru oraz do wielu katalogów bibliotek medycznych w Polsce i na świecie. Poprzez stronę internetową Biblioteki studenci i pracownicy uczelni mają dostęp do medycznych baz – bibliograficznych, abstraktowych i pełnotekstowych obejmujących większość obszarów naukowego piśmiennictwa świata. Są to m.in. bazy danych Medline, Science Direct, Scopus, Proquest, Bibliografia Piśmiennictwa Pracowników Naukowych WUM i Polska Bibliografia Lekarska.

Biblioteka udostępnia online pełnotekstowe bazy, w których znajduje się ponad 3,8 tys. tytułów czasopism z całego świata.

Internautom oddano do dyspozycji „Lekarski Poradnik Językowy”, w którym jest prowadzona m.in. skrzynka porad – szczególnie przydatna dla wszystkich piszących prace dyplomowe.

W budynku Biblioteki mieszczą się również czytelnia główna, czytelnia czasopism i multimedialna czytelnia internetowa z dostępem do internetu i sieci lokalnej. Kolejne stanowiska z dostępem do internetu znajdują się w bibliotekach sieci uczelnianej (m.in. w Bibliotece Centrum Biostruktury, Bibliotece Wydziału Farmaceutycznego). W czytelni głównej studenci przygotowujący się do egzaminu z histologii mogą skorzystać również z mikroskopów.

W 2012 roku Biblioteka Główna zmieni siedzibę. Wtedy właśnie pierwsi użytkownicy będą mogli skorzystać z Centrum Dydaktyczno-Informacyjno-Bibliotecznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Budowa nowej biblioteki rozpoczęła się przy ulicy Żwirki i Wigury w Warszawie. W nowym budynku studenci i pracownicy naukowi będą mieli do dyspozycji nowoczesne, przestronne, w pełni skomputeryzowane czytelnie i wypożyczalnie.

czytaj dalej: [2], [3]