Georgetown Visitation Preparatory School, szkoła średnia dla dziewcząt założona w 1799

Siecią 167 państwowych szkół oraz centrów edukacyjnych Dystryktu zarządza wydział szkolnictwa Dystryktu Kolumbii (DCPS). Liczba uczniów pod jego nadzorem zmniejsza się stopniowo z roku na rok począwszy od 1999. W roku szkolnym 2008/09 do szkół publicznych zapisano 46208 uczniów. Waszyngton posiada jeden z najdroższych w utrzymaniu, a przy tym najmniej wydajnych systemów kształcenia w kraju, zarówno jeśli wziąć pod uwagę infrastrukturę, jak i osiągnięcia podopiecznych. Mianowana przez burmistrza Adriana Fenty'ego kierownik DCPS, kanclerz Michelle Rhee, dokonała w nim daleko idących reform, zamykając część szkół, rotując kadrę nauczycielską, zwalniając dyrektorów oraz posiłkując się pomocą prywatnych firm edukacyjnych, aby wspomóc rozwój programów nauczania.

Z uwagi na kłopoty publicznego systemu oświaty, zapisy do szkół społecznych rosły od 2001 co roku o 13%. Komisja Publicznych Szkół Społecznych Dystryktu Kolumbii monitoruje działalność 60 takich placówek w mieście, na jesieni 2008 trafiło do nich 26494 uczniów. W Waszyngtonie znajdują się także 83 szkoły prywatne, w tym niektóre zaliczane do najlepszych w kraju, w 2006 przyjęły one około 18000 chętnych.

Biblioteka Założycieli Uniwersytetu Howarda, szkoły przed 1964 przeznaczonej dla Afroamerykanów

W obrębie terytorium założono wiele cieszących się wysokim autorytetem prywatnych uniwersytetów, między innymi: George Washington University (GW), Georgetown University (GU), American University (AU), Catholic University of America (CUA), Howard University, Gallaudet University oraz wydział Johns Hopkins University – School of Advanced International Studies (SAIS), a także zapewniający wykształcenie w dziedzinach z zakresu sztuk pięknych Corcoran College of Art and Design. Szereg innych instytucji szkolnictwa wyższego umożliwia także kształcenie ustawiczne, d-learning i edukację dorosłych. University of the District of Columbia (UDC) to państwowa uczelnia umożliwiająca studia licencjackie oraz magisterskie.

Szesnaście centrów medycznych i szpitali Dystryktu czyni zeń narodowe centrum opieki zdrowotnej oraz badań medycznych. Siedziba agencji National Institutes of Health znajduje się w pobliskiej Bethsedzie. Washington Hospital Center (WHC), największy zespół szpitali na terytorium federalnym, to zarazem największa prywatna, lecz działająca w sektorze non-profit placówka służby zdrowia w regionie. Do kompleksu WHC przylega Children's National Medical Center, według U.S. News & World Report, jeden z najwyżej ocenianych szpitali pediatrycznych w kraju. Czołowe uniwersytety, w tym George'a Washingtona, Georgetown, i Howarda, posiadają wydziały medyczne oraz stowarzyszone z nimi szpitale dydaktyczne. Ulokowany w Północno-Zachodnim Kwadrancie miasta Walter Reed Army Medical Center zapewnia opiekę medyczną żołnierzom, zarówno służby czynnej, jak i weteranom oraz ich rodzinom.

Według raportu z 2009, przynajmniej 3% populacji Dystryktu to nosiciele wirusa HIV lub chorzy na AIDS, co Centrum Zwalczania i Zapobiegania Chorobom zaklasyfikowało jako "powszechną i ciężką" epidemię. Przedstawiciele lokalnych władz twierdzą, że współczynnik zakażeń HIV jest w Waszyngtonie wyższy niż w niektórych państwach Afryki Zachodniej.

Komunikacja

Metro Center to stacja przesiadkowa dla czerwonej, pomarańczowej oraz niebieskiej linii waszyngtońskiego metra

Obszar Metropolitalny Waszyngtonu służy często za przykład jednego z najbardziej zakorkowanych i przeludnionych regionów Stanów Zjednoczonych. W 2007 mieszkańcy przedmieść spędzali w zatorach drogowych średnio sześćdziesiąt godzin w roku, najwięcej w kraju po Los Angeles. Jednakże 37,7% dojeżdżających korzysta ze środków transportu publicznego, co również stanowi drugi rezultat w kraju, po Nowym Jorku.

Miejską siecią kolei podziemnej, Metrorailem (najczęściej nazywaną po prostu "Metrem") oraz liniami autobusami Metrobus, kieruje Washington Metropolitan Area Transit Authority (WMATA). Komunikacja miejska służy zarówno Dystryktowi, jak i znajdującym się w Maryland i Wirginii przedmieściom. Metro rozpoczęło działalność 27 marca 1976, obecnie posiada 86 stacji i tory o łącznej długości 171,1 km. Z liczbą przejazdów na poziomie miliona dziennie w 2009, Metrorail jest, po metrze nowojorskim, najbardziej ruchliwą siecią tego rodzaju w Stanach Zjednoczonych.

WMATA przewiduje, że w 2030 z metra korzystać będzie przeciętnie milion pasażerów dziennie. Potrzeba zwiększenia przepustowości odświeżyła plany dodania 220 wagonów do systemu oraz zmiany tras niektórych pociągów w celu odciążenia najbardziej zatłoczonych stacji. Wzrost populacji w regionie wskrzesił także koncepcję budowy dodatkowych dwóch linii obsługujących przedmieścia i tras tramwajowych łączących niektóre dzielnice – pierwsza z nich ma zacząć funkcjonować pod koniec 2009. Otaczające Waszyngton jednostki administracyjne też posiadają własne sieci autobusowe, na przykład Ride On w Hrabstwie Montgomery w Maryland, które uzupełniają usługi świadczone przez WMATA. W Metrorail, Metrobus oraz wszystkich lokalnych sieciach autobusowych, za bilety służą karty pre-paid SmarTrip.

Wnętrze terminali B oraz C Narodowego Lotniska imienia Reagana, najbliższego śródmieściu Waszyngtonu komercjalnego portu lotniczego

Union Station to drugi najbardziej obciążony po Pensylvania Station w Nowym Jorku dworzec kolejowy w Stanach Zjednoczonych. Służy on jako stacja końcowa linii Northeast Corridor, eksploatowanej w większości przez Amtrak, w tym pociągi wysokich prędkości Acela Express. Przystanek ten użytkują również prywatne pociągi MARC (ze stanu Maryland) i wirgińskie VRE oraz czerwona linia Metrorail. Międzymiastowe przewozy autobusowe zapewniają linie Greyhound, Peter Pan, BoltBus, Megabus, oraz wiele innych tak zwanych "Chinatown lines".

Waszyngton obsługują trzy większe lotniska, jedno znajduje się w Maryland, dwa w Wirginii. Ronald Reagan Washington National Airport, położone tuż obok śródmieścia Dystryktu, na drugim brzegu Potomak, w Hrabstwie Arlington, to jedyny port lotniczy regionu połączony z miastem za pomocą metra. Z uwagi na bliskość zabudowań, w jego obrębie obowiązują dodatkowe protokoły bezpieczeństwa, wymagane w Strefie Identyfikacji Obrony Przeciwlotniczej Waszyngtonu, jak i również ścisłe normy emisji hałasu. Lotnisko Narodowe nie posiada placówki U.S. Customs and Border Protection, z tego względu może obsługiwać połączenia zagraniczne jedynie z portów lotniczych przeprowadzających United States border preclearance, czyli niektórych kanadyjskich oraz karaibskich.

Większość lotów międzynarodowych przyjmuje Washington Dulles International Airport, położone 42 kilometry na zachód od miasta, w Hrabstwach Fairfax oraz Loudoun w Wirginii. Lotnisko to służy jako główny węzeł przesiadkowy na wschodnim wybrzeżu dla pasażerów samolotów linii United Airlines. Baltimore-Washington International Thurgood Marshall Airport, leżące 51 kilometrów na północny wschód od Dystryktu, w Hrabstwie Anne Arundel w Maryland, to z kolei ważny węzeł linii lotniczych Southwest i AirTran.

Miasta siostrzane

Waszyngton ma dziesięć oficjalnych umów z miastami partnerskimi. Paryż jest "miastem partnerskim" z uwagi na politykę posiadania jednego "miasta siostrzanego" przez tę metropolię.

Adnotacje

 Do 1790 stany południowe w większości spłaciły długi zaciągnięte na potrzeby wojny o niepodległość. Północne nie zdołały tego uczynić i leżało w ich interesie, aby nowy rząd federalny przejął te gigantyczne należności. Oznaczałoby to w praktyce, że stany południowe dopłaciłyby do długów północy, lobbowały one zatem, by w zamian umieszczono stolicę bliżej ich rolniczych terenów, w obrębie których popierano niewolnictwo.
 Residence Act pozwalał prezydentowi wybrać lokalizację w stanie Maryland tak daleko na wschód, jak sięga rzeka Anacostia. Jednakże Waszyngton przeniósł granice terytorium federalnego na południowy wschód, aby miasto Alexandria znalazło się w jego południowym narożniku.
 Określeń "terytorium" i "dystrykt" używano w XIX wieku zamiennie aż do czasu oficjalnej zmiany nazwy Terytorium na "Dystrykt Kolumbii" w 1871.
 L'Enfant używał angielskiej wersji swojego imienia Pierre – Peter przez większą część swojego życia, gdy mieszkał w Stanach Zjednoczonych. Zapoznaj się również z: Kenneth R. Bowling: Peter Charles L'Enfant: Vision, Honor, and Male Friendship in the Early American Republic. Washington, D.C.: The George Washington University, 2002. 
 Dane podano na stronie District of Columbia – Race and Hispanic Origin: 1800 to 1990. United States Census Bureau, 2002-09-13. [dostęp 2008-07-29]. Przed 1890 Bureau of the Census traktowało miasta Waszyngton i Georgetown oraz nieposiadające przydziału tereny Hrabstwa Waszyngtonu jako trzy oddzielne obszary. Umieszczone w artykule liczby ludności pochodzące sprzed 1890 obliczono przyjmując współczesny podział, w którym Dystrykt Kolumbii jest jedną jednostką terytorialną. Oryginalne dane o liczbie ludności dla każdego z terenów sprzed 1890 dostępne są tutaj: Campbell Gibson: Population of the 100 Largest Cities and Other Urban Places in the United States: 1790 to 1990. United States Census Bureau, June 1998. [dostęp 2008-07-29].

Przypisy