Wedanta ( dewanagari वेदान्त , trl. vedānta, zwieńczenie wiedzy ) – jeden z nurtów klasycznej filozofii indyjskiej, zaliczany do tzw. sześciu ortodoksyjnych systemów (sad-darśana), opierający się na interpretacji myśli Upaniszad oraz Bhagawadgity w świetle Wedantasutry autorstwa Badarajany.

Wedanta nie jest całkowicie spójnym systemem filozoficznym, ale nurtem obejmującym wiele systemów, spośród których jedne były monistyczne (jak różne kierunki adwajty), inne pluralistyczne monizujące (jak wiśisztadwajta Ramanudźi), inne skrajnie pluralistyczne (jak dwajta Madhwy). Niekiedy (niesłusznie) utożsamia się wedantę z jednym z jej kierunków, adwajtą.

Niektórzy współcześni myśliciele - indyjscy i zachodni (np. Paul Deussen, Rabindranath Tagore, Max Müller, Śri Aurobindo, Paul Carus, część przedstawicieli nurtu New Age) - utożsamiają wedantę, a zwłaszcza adwajtę, z filozofią wieczystą (philosophia perennis).

Etymologia

Słowo wedanta jest zbitkiem słów weda i anta (koniec). I oznacza dosłownie "zakończenie (lub zwieńczenie) Wed". Termin ten odnosi się także do końcowych części Wed, składających się z filozoficznych spekulacji - Upaniszad.