Werner - biskup płocki - Polski Serwis Naukowy

Werner (zm. 5 lutego 1170) – biskup kujawski ok.1148–1156, następnie biskup płocki 1156-1170.

Prawdopodobnie był Niemcem z pochodzenia. Świadkował na przywileju księżnej Salomei na rzecz opactwa w Mogilnie (ok.1143) jako kapelan (kanonik) kolegiaty św. Piotra w Kruszwicy. W nagrodę za poparcie udzielone "juniorom" w walce z Władysławem II został mianowany biskupem kujawskim. Na tym stanowisku jest udokumentowany tylko raz, w bulli Eugeniusza III z 4 kwietnia 1148 zatwierdzającej granice diecezji włocławskiej (kujawskiej) ustalone ponad 20 lat wcześniej przez legata papieskiego kardynała Idziego z Tusculum. Był bliskim współpracownikiem księcia Bolesława Kędzierzawego, który w 1156 przeniósł go do diecezji płockiej. W 1161 uczestniczył w wiecu w Łęczycy.

Płock – miasto na Pojezierzu Dobrzyńskim i w Kotlinie Płockiej, nad Wisłą, w województwie mazowieckim, powiat grodzki, siedziba powiatu płockiego; historyczna stolica Mazowsza, stolica rzymskokatolickiej diecezji płockiej (1075); siedziba władz Kościoła Starokatolickiego Mariawitów i mariawickiej diecezji warszawsko-płockiej, port rzeczny, rafineria ropy naftowej (1964), szkoły wyższe, teatry, muzea.

Bolesław IV Kędzierzawy (1120 lub 1121-1173) – książę mazowiecki od 1138, w Krakowie, na Kujawach, Gnieźnie i Kaliszu od 1146, w Sandomierzu od 1166, książę zwierzchni Polski w latach 1146-1173.

W 1165 przewodniczył poselstwu do cesarza Fryderyka I w Akwizgranie. Przywiózł z Niemiec relikwie Św. Zygmunta Burgundzkiego, późniejszego patrona miasta Płocka. Był zwolennikiem cesarskich antypapieży Wiktora IV, Paschalisa III i Kaliksta III, reprezentował polski episkopat na uroczystościach kanonizacyjnych Karola Wielkiego w 1165, którym przewodził Paschalis III.

Uwaga! Do biskupa Gedki I daty mocno problematyczne. Pierwsi biskupi (do Marka włącznie) są niehistoryczni, podano ich za Janem Długoszem, który imiona te podał za niewiarygodnym źródłem opierając się na błędnej tradycji istnienia diecezji od czasów Mieszka I. Samo biskupstwo powstało zapewne za rządów Bolesława Śmiałego około 1076.

Zygmunt I Burgundzki lub Święty, jako święty – św. Zygmunt Król (zm. 1 maja 524) – święty katolicki, władca Burgundii od 516 do 524 roku, syn Gundobada, króla Burgundii. Jeszcze za życia ojca rządził częścią państwa. Był arianinem, pod wpływem nauk św. Awita, biskupa Vienne, przeszedł na katolicyzm po 501 r.

Zginął śmiercią męczeńską, zamordowany na rozkaz możnowładcy Bolesty, który przegrał z nim spór sądowy o wieś Karso (Szarsko?). Był czczony przez wiernych po śmierci i umieszczany w ówczesnych wykazach świętych i błogosławionych, jednak z uwagi na jego poparcie dla antypapieży jego kult nie zyskał uznania Kościoła po zakończeniu schizmy.

Salomea z Bergu (niem. Salome von Berg) (ur. 1093/1101, zapewne ok. 1099, zm. 27 lipca 1144 w Łęczycy) – hrabianka niemiecka i księżna polska. Była córką Henryka, hrabiego Bergu, hrabstwa położonego w Szwabii. Jej siostry wyszły za czeskich książąt: Rycheza była żoną Władysława I, a Zofia Ottona II Czarnego.

Eugeniusz III, wcześniej Bernardo da Pisa (ur. najpóźniej w 1085 w Pizie, zm. 8 lipca 1153 w Tivoli) – papież w okresie od 15 lutego 1145 do 8 lipca 1153, błogosławiony Kościoła katolickiego.

W starszej literaturze jego męczeństwo jest czasami błędnie datowane na rok 1172.

Bibliografia

N. Wójtowicz, Cnotliwe życie nie zawsze stanowi gwarant wywyższenia, Szewska Pasja, R.2 (1997), nr 2–3 (10–11), s. 10–15.

Magdalena Biniaś-Szkopek: Bolesław IV Kędzierzawy - książę Mazowsza i princeps, Poznań 2009, s. 77-83

*ks. dr Jan Fijałek Ustalenie chronologii biskupów włocławskich, Kraków 1894, s. 11

Biskupi kujawscy – biskupi diecezji kujawskiej (kujawsko-pomorskiej, włocławskiej) (1133-1818), diecezji kujawsko-kaliskiej (1818-1925) oraz diecezji włocławskiej (od 1925).

Idzi (Gilles) z Tuskulum, także Idzi z Tusculum oraz Gilles z Paryża (ur. ok. 1080, zm. ok. 1140) – kardynał-biskup Tusculum najpóźniej od marca 1123 roku. Pochodził z Toucy i został najpierw diakonem w Paryżu (stąd przydomek de Paris), a następnie benedyktynem w Cluny (w 1119).