Wiedeńskie kobietki (niem. Wiener Frauen) – operetka Franza Lehára w trzech aktach z 1902 roku. Prapremiera miała miejsce w Wiedniu w Theater an der Vien . Libretto zostało napisane przez Emila Noriniego i Ottokara Tann-Berglera.

Historia powstania utworu

1 lipca 1901 roku Franz Lehár objął posadę kapelmistrza w Theater an der Wien. Jego nowy dyrektor Wilhelm Karczag, który właśnie kupił podupadający, choć sławny teatr poszukiwał repertuaru na sezon 1902/1903. Po dokonaniu niezbędnych prac remontowych, miał to być pierwszy pełny sezon teatraln i w dodatku miał Teatrowi nad Wiednią pozwolić odzyskać jego publiczność. Lehár postanowił skorzystać z nadarzającej się okazji i już w lutym 1902 roku zaczął rozglądać się za librettem. Nauczony przykrym doświadczeniem swoich wcześniejszych prób scenicznych szukał uznanych fachowców. Zwrócił się więc najpierw do Victora Léona, autora librett dwóch największych ostatnio wydarzeń na scenie operetkowej: Zemsty nietoperza Johanna Straussa i Balu w operze Heubergera. Przesłał mu wyciąg ze swojej opery Kukułka proponując współpracę. Léon nie odpowiedział jednak na propozycję nieznanego szerzej kapelmistrza Theater an der Wien.

Z kłopotu wybawił Lehára przyjaciel ze stowarzyszenia "Schlaraffia", kupiec, później wydawca Friedrich Schmiedell. Brat Schmiedella, znany aktor Emil Norini, przyjaźnił się z dziennikarzem Ottokarem Tann-Berglerem, który z kolei znał dobrze śpiewaka Aleksandra Girardiego. Girardi był gwiazdą operetki wiedeńskiej i ulubieńcem wiedeńskiej publiczności. Karczag pozyskał go dla swego teatru, a Girardi zaakceptował tekst, który przedstawili mu Norini z Tann-Berglerem. Napisanie muzyki autorzy libretta powierzyli Lehárowi.

Tekst stanowił przeróbkę francuskiej sztuki George'a Ohneta Le mâitre des forges, wystawionej niedawno w Burgertheater jako Hüttenbesitzer (Właściciel huty). Adaptacja zmieniła wymowę sztuki z dramatycznej na komediową, a dla spotęgowania dowcipu dodawała zabawną postać stroiciela fortepianów. Utwór nazwany początkowo Stroiciel, ostatecznie otrzymał tytuł Wiedeńskie kobietki.

Przystępując do pisania muzyki Lehár stanął przed poważnym problemem. Miał napisać utwór z główną rolą dla Girardiego, a nigdy nie widział go na scenie, nie wiedział nawet jak śpiewa. Nie chciał jednak przyznać się do tego z oawy, by mu nie odebrano libretta. Toteż pisał pełen obaw. Gdy wreszcie spotkał Girardiego na próbie, przegrał mu kilka taktów i ten zaakceptował je bez zastrzeżeń, Lehár wyzbył się lęku i praca nabrała tempa. Na dodatek po dłuższym milczeniu odezwał się również Victor Léon i ostatecznie wiosną i latem 1902 roku Lehárowi przyszło pracować nad dwoma partyturami operetek, które jesienią miały zostać wystawione na scenach wiedeńskich.

czytaj dalej: [2], [3]