|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Bp Bruno Platter, Wielki Mistrz Zakonu Krzyżackiego przyjedzie 15 lipca na Pola Grunwaldzkie, na uroczystości 600-lecia jubileuszu wielkiej bitwy. Wówczas na polach pod Stębarkiem odbędą się uroczystości organizowane przez Kancelarię Prezydenta RP. Bp Bruno Platter... Wystawa "Potęga i upadek. Zamki Państwa Krzyżackiego" zostanie otwarta w piątek w Muzeum im. ks. Władysława Łęgi w Grudziądzu (woj. kujawsko-pomorskie). Na ekspozycję złożą się fotografie oraz obrazy przedstawiające warownie. Ideą wy... 1350 woluminów, w tym kilka starodruków pochodzących m.in. z XVIII w., 70 tytułów czasopism muzycznych z wielu krajów, blisko 300 płyt - tak wygląda kolekcja Holendra, prof. Alberta Dunninga, podarowana Uniwersytetow... Ogromna galaktyka eliptyczna ESO 306-17 tkwi samotnie w przestrzeni kosmicznej, bo pochłonęła wszystkich swoich sąsiadów - wynika z analizy zdjęcia, wykonanego przez Teleskop Kosmiczny Hubble'a (HST).
Galaktyki rzadko wyst... Teraz na wydłużającą się listę gatunków, których genomy zostały odczytane, obok zwierząt futerkowych i pierzastych oraz ssaków (człowiek, kurczaki, szczury i myszy) można wciągnąć żaby. Pierwsza sekwencja genomu płaza - afryka...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Wielki mistrz zakonu krzyżackiegoCzy wiesz że...? Malbork (łac. Mariaeburgum, Mariae castrum, Marianopolis, niem. Marienburg) – miasto w północnej Polsce, w województwie pomorskim nad Nogatem. Stolica powiatu malborskiego. Państwo zakonu krzyżackiego [w Prusach] (niem. Deutschordensland in Preußen albo Deutschordensstaat in Preußen) – suwerenne państwo niemieckiego zakonu krzyżackiego założone około 1226 roku. Państwo zakonne było państwem, które przez setki lat obejmowało nie tylko ziemie Prusów, ale także Łotwę i Estonię. Na mocy postanowień II pokoju toruńskiego z 1466 roku zakon oddał Polsce Pomorze Gdańskie, ziemię chełmińską i michałowską, a także Warmię i stolicę Malbork, które nazwano Prusami Królewskimi, a pozostałe pod władzą krzyżacką ziemie określano odtąd jako Prusy Zakonne. 
 Wielki mistrz zakonu krzyżackiego (niem. der Hochmeister) – oficjalny tytuł zwierzchnika zakonu krzyżackiego w latach 1198-1929. Wielki mistrz był obierany dożywotnio przez kapitułę generalną złożoną z mistrzów krajowych, dostojników zakonu oraz członków konwentu stołecznego. Wielki mistrz był kierownikiem zakonu i władcą państwa zakonu krzyżackiego, nadto naczelnym wodzem wojsk krzyżackich. Władza jego nie była nieograniczona. Musiał się liczyć z opinią kapituły generalnej, zbierającej się co roku 14 września, oraz z głosem konwentu stołecznego, którego sam był komturem. Towarzyszył mu stale kontroler tzw. kompan. Wielki skarbnik zakonu krzyżackiego (niem. der Obersttressler) – prowadził rachunkowość i zarządzał skarbem państwa. Stan skarbu był u Krzyżaków tajemnicą państwową, lecz do zarządu skarbu miał wgląd wielki komtur, a nadto malborski komtur domowy rozporządzał pieniędzmi na potrzeby bieżące dworu wielkiego mistrza (służbę, pocztę, budownictwo, itd.). Do skarbca zakonnego były trzy klucze: jeden z nich piastował skarbnik, a dwa pozostałe - wielki mistrz i wielki komtur.
Wielki marszałek Zakonu Krzyżackiego, niem. der Ordensmarschal lub Oberstmarschall – zastępca wielkiego mistrza w dowodzeniu wojskami, a na wypadek nieobecności wielkiego mistrza - wodzem sił zbrojnych Zakonu. W obecności w. mistrza dowodził taborami. Podczas pokoju dbał o wyszkolenie wojskowe wojsk krzyżackich, w wyprawie wojennej pilnował porządku marszów, obozowania, wysyłał straże. Bez pozwolenia jednak obecnego w. mistrza nie miał prawa zaczynać bitwy. W Prusach był jednocześnie komturem królewieckim i na nim spoczywał obowiązek obrony Zakonu od strony Litwy. Po przyjeździe wielkich mistrzów do Malborka utworzyła się u boku wielkiego mistrza, nie przewidziana w statucie, rada dostojników zakonnych, składająca się z 5 dygnitarzy: wielkiego komtura, wielkiego marszałka, wielkiego szpitalnika, wielkiego szatnego, wielkiego skarbnika oraz jednego z komturów. Tych sześciu tworzyła radę ścisłą, która czasami ulegała rozszerzeniu przez włączenie szafarzy zakonnych (malborskiego i królewieckiego) i niektórych komturów. Rady te ograniczały coraz bardziej władzę wielkich mistrzów, począwszy od końca XIV wieku. Mimo tych ograniczeń wielki mistrz miał jeszcze znaczną powagę mogąc mianować i odwoływać wszystkich dostojników i urzędników oraz stojąc na czele armii. Komtur, inaczej komandor - zwierzchnik domu zakonnego w niektórych zakonach rycerskich (np. krzyżacy, joannici, templariusze). Później w państwach tych zakonów — zarządca okręgu, prowincji (komturii), złożonej z 1 lub kilku zamków i przyległego terytorium. W krajach języka niemieckiego komtur jest także oznaczeniem II i III klasy orderowej.
Wielki szpitalnik zakonu krzyżackiego, (niem. der Oberstspittler) – zarządzał szpitalami, których było w państwie zakonnym - mniejszych i większych - kilkaset, a jednocześnie był komturem elbląskim. Zobacz teżBibliografia
Czy wiesz że...? beta Wielki komtur, arcykomtur (niem. Großkomtur) – zastępca wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego w zarządzaniu państwem (można powiedzieć, że był odpowiednikiem dzisiejszego premiera i ministra spraw wewnętrznych). Na wypadek niebezpieczeństwa, pod nieobecność wielkiego mistrza miał prawo dysponowania siłami zbrojnymi zakonu. Podczas pokoju zarządzał arsenałami, produkcją amunicji, magazynami zbożowymi, a w czasie wojny pełnił rolę oboźnego i głównego intendenta armii. Podlegał mu transport lądowy i wodny. Był też jednym z dwóch urzędników, którzy obok wielkiego mistrza piastowali klucze do skrzyni, w której była zamknieta pieczęć zakonu. Pomocnikiem wielkiego komtura był wicekomtur, inaczej mały komtur.
Szafarz zakonu krzyżackiego (niem. der Obersttressler) – zajmował się całym handlem zakonu. Szafarzy było kilku. Najważniejszych, wielkich było dwóch: malborski i królewiecki. Szafarz malborski eksportował za granicę przede wszystkim zboże, królewiecki – bursztyn, len i wyroby z drzewa.
Wielki szatny zakonu krzyżackiego (niem. der Obersttrappier) – zarządzał składami odzieży, zbrojownią z pancerzami. W Prusach pełnił jednocześnie funkcję komtura dzierzgońskiego (kiszporskiego).
Język niemiecki – język z grupy zachodniej rodziny języków germańskich. W rzeczywistości stanowi on grupę kilku języków zachodniogermańskich, które często są określane jako języki niemieckie; standardowy język niemiecki (Standard Hochdeutsch) oparty jest na Biblii Marcina Lutra, która z kolei opiera się na języku mówionym w Górnej Saksonii i Turyngii. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
