|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Pierwsze, kompletne mapy naszego układu słonecznego pochodzące z satelity kosmicznego IBEX pokazały jasną, podobną do wstęgi, strukturę złożoną z gęsto upakowanych atomów, która biegnie wokół krańców układu. Międzynarodowy zespół naukowców skonsternowała ... Model Układu Słonecznego o promieniu 4,5 km będzie można oglądać 18 września w Izerskim Parku Ciemnego Nieba. W programie teleskopowe obserwacje Słońca i nocnego nieba oraz wykłady polskich i czeskich astronomów. Naukowcy opowiedzą o ciemności gór Ize... Dzięki nowej rakiecie zaprezentowanej przez NASA oraz przyjętej przez Agencję strategii Flexible Path istnieje szansa, że ludzkość po raz pierwszy od czterech dekad wybierze się poza najbliższe otoczenie Ziemi - uważa dr inż. Krzysztof Kanawka, ekspert serwisu Kosmonauta.net. ... Naukowcy z Centrum Badań Kosmicznych PAN, w artykule opublikowanym w najnowszym numerze prestiżowego czasopisma Astrophysical Journal Letters, starają się wyjaśnić naturę Wstęgi - rozcinającej niebo struktury w kształcie pierścienia, którą satelita IBEX odkrył w zeszłym roku. Autorzy publikac... Proste zjawiska chemiczne i fizyczne odpowiadają za powstawanie w zarodkach periodycznych struktur, z których później wykształcają się m.in. kręgi kręgosłupa. Badania naukowców z Instytutu Chemii Fizycznej PAN i Centre National de la Reche...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Wielkie BombardowanieCzy wiesz że...? Merkury – najmniejsza i najbliższa Słońcu planeta Układu Słonecznego. Jako planeta wewnętrzna znajduje się dla ziemskiego obserwatora zawsze bardzo blisko Słońca, dlatego jest trudna do obserwacji. Mimo to należy do planet widocznych gołym okiem i była znana już w starożytności. Merkurego dojrzeć można jedynie tuż przed wschodem lub tuż po zachodzie Słońca. Księżyc (, nieco więcej niż 1/4 średnicy Ziemi. Oznacza to, że objętość Księżyca wynosi około 1/50 objętości kuli ziemskiej. Przyspieszenie grawitacyjne na jego powierzchni jest blisko 6 razy słabsze, niż na Ziemi. Księżyc wykonuje pełny obieg wokół Ziemi w ciągu 27,3 dnia (tzw. miesiąc syderyczny), a okresowe zmiany w geometrii układu Ziemia-Księżyc-Słońce powodują występowanie powtarzających się w cyklu 29,5-dniowym (tzw. miesiąc synodyczny) faz Księżyca. 
 Wielkie Bombardowanie – okres w początkowej historii Układu Słonecznego, tuż po uformowaniu się planet, około 3800 do 4100 milionów lat temu, podczas którego powstała większość kraterów uderzeniowych na Księżycu. Z tego okersu pochodzi około 1700 kraterów księżycowych o średniach powyżej 20 km. Uważa się, że proces ten musiał też zajść dla wszystkich ciał wewnętrznej części Układu Słonecznego. Pas Kuipera, zwany też pasem Edgewortha-Kuipera — obszar . Jest podobny do . Podobnie jak pas planetoid, zawiera wiele małych obiektów, będących pozostałościami po procesie formowania się Układu Słonecznego. Krążą w nim co najmniej trzy planety karłowate: Pluton, Haumea i Makemake. O ile pas planetoid składa się głównie z obiektów skalnych i metalowych, większość obiektów Pasa Kuipera jest zbudowanych z zestalonych prostych związków, takich jak metan, amoniak i woda.
Układ Słoneczny – , pięć planet karłowatych i miliardy małych ciał Układu Słonecznego, do których zalicza się planetoidy, obiekty pasa Kuipera, komety, meteoroidy i pył okołoplanetarny. Dowody na to wydarzenie pochodzą głównie z datowania próbek księżycowego gruntu, które wskazują, że większość skał wypełniających kratery krystalizowała się w bardzo wąskim odstępie czasu. Przyczyna wystąpienia Wielkiego Bomabardowania nie jest znana. Być może w tym czasie doszło do potężnego zderzenia planet lub też zaszło nieznane zjawisko w odległych rejonach Układu Słonecznego. Skutkiem tego zjawiska był sporej wielkości deszcz planetoid bądź obiektów pasa Kuipera kierujących się w stronę Słońca. Szczególnie silnie z tego powodu bomardowany był Merkury. Okres ten trwał ponad 200 milionów lat. Krater uderzeniowy – owalne zagłębienie (lub zniekształcenie) na powierzchni Ziemi lub innego ciała niebieskiego spowodowane upadkiem meteorytu. Na Ziemi do tej pory odkryto około 160 dużych kraterów. Najstarszy z nich to Vredefort w Afryce południowej o średnicy 180 km, a liczący sobie około 2,5 miliarda lat. Największy (prawdopodobny) znaleziony na Ziemi krater leży pod lądolodem Antarktydy, na Ziemi Wilkesa, mierzy ponad 500 km średnicy i ma 250 milionów lat. Planetoida, która wybiła ten krater miała przypuszczalnie 40 km średnicy i spowodowała zarówno "wielkie wymieranie" z przełomu permu i triasu, jak i przyczyniła się do rozpadu superkontynentu Gondwany. Innym przypuszczalnym kraterem o podobnej średnicy jest krater Śiwa u zachodnich wybrzeży Indii, związany z wymieraniem kredowym.
Bibliografia
Linki zewnętrznePowyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
