Wielkie Oblężenie Malty – jedno z najważniejszych wydarzeń związanych z rozwojem terytorialnym Imperium osmańskiego. Oblężenie trwające od 19 maja do 8 września 1565 jest przez wielu uznawane za przełomowy moment w historii Imperium jako wydarzenie, które zahamowało rozwój terytorialny tego państwa. Według wielu historyków ustępuje jednak pod tym względem morskiej bitwie pod Lepanto.

Cel wyprawy

Oblężenie miało miejsce pod koniec panowania sułtana Sulejmana Wspaniałego, który postanowił raz na zawsze rozwiązać kwestię zakonu joannitów, przeszkadzającego mu w wyraźny sposób w opanowaniu przez jego kraj środkowej części Morza Środziemnego, co umożliwiłoby poprowadzenie dalszej ekspansji (m.in. na Sycylię). Głównym celem wyprawy na siedzibę joannitów było całkowite zniszczenie zakonu.

Armie

Głównodowodzącym osmańską armią inwazyjną był Mustafa Lala Pasza, który dowodził liczącą ponad 28 tysięcy żołnierzy armią lądową (liczba nie zawiera marynarzy znajdujących się na statkach floty inwazyjnej). Wkrótce do wojsk dotarły jeszcze liczące ok. 20 tysięcy ludzi posiłki. Obrońców wyspy było ok. 9 tysięcy rozsadzonych jako garnizony w kilku twierdzach, jak np. najsilniej umocnione Fort św. Elma i Fort św. Anioła