Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku,

Czerniak złośliwy jest często występującym nowotworem złośliwym skóry. Niestety wyniki leczenia czerniaka w Polsce należą do najgorszych w Europie. Niezrozumiałe pozostają przyczyny późnego rozpoznawania czerniaka skóry, którego diagnostyka jest najprostszą i najtańszą w całej onkologii.

Kierujemy do Ciebie prośbę o wypełnienie anonimowej ankiety, która pozwoli na ocenę naszej wiedzy o czerniaku skóry, a w szczególności o profilaktyce i leczeniu tej choroby.
Czas jaki to zajmie - około 10-15 minut.

Czy chcesz pomóc w badaniach naukowych - odpowiedzieć na nasze pytania?

TAK, wypełniam
NIE, odmawiam

Zebrane informacje wykorzystane zostaną wyłącznie do celów naukowych
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku RSS RSS
  auto?
Dodaj do: 
Dodaj link do serwisu Facebook   Dodaj link do opisu GG  Dodaj link do serwisu Wykop   Dodaj link do serwisu Google   Dodaj link do serwisu Twitter  Dodaj link do serwisu Wyczaj.to   Dodaj link do serwisu Gwar   Dodaj link do serwisu Delicious  Dodaj link do serwisu Digg   Dodaj link do serwisu Furl   Dodaj link do serwisu Magnolia  Dodaj link do serwisu Reddit   Dodaj link do serwisu Simpy   Dodaj link do serwisu Slashdot  Dodaj link do serwisu Technorati   Dodaj link do serwisu YahooMyWeb
Warto przeczytać:
 
Narodowy Instytut Dziedzictwa skanuje warszawski kościół Św. Anny
Trójwymiarowe skany warszawskiego kościoła Św. Anny, przygotowuje w grudniu Narodowy Instytut Dziedzictwa. Umożliwią zidentyfikowanie wszystkich pęknięć murów budowli i pomogą w zaplanowaniu koniecznych prac konserwatorskich.Działania prowadzone przez Narodowy Inst...
 
Narodowy Instytut Dziedzictwa szuka wolontariuszy
Do 30 kwietnia można zgłosić swoją kandydaturę na stanowisko wolontariusza na czas październikowego spotkania koordynatorów narodowych Europejskich Dni Dziedzictwa (EDD), które odbędzie się we Wrocławiu. Na chętnych czeka około 20 miejsc.Polska jest...
 
Narodowy Instytut Dziedzictwa (NID) promuje wolontariat
NID uruchomił portal internetowy "Wolontariat na rzecz dziedzictwa". Platforma ma ułatwić kontakt organizatorom działań na rzecz zabytków, kultury, tradycji czy historii z osobami, które mają ochotę w tym pomóc, dzieląc się swoją wiedzą, czasem ...
 
Narodowy Instytut Dziedzictwa (NID) ogłosił konkurs na grafikę
Narodowy Instytut Dziedzictwa (NID) organizuje konkursie na najlepszą graficzną interpretację (projekt w wersji cyfrowej) przysłowia "Co kraj to obyczaj". Zwycięska propozycja zostanie wykorzystana w ogólnopolskiej kampanii promocyjnej Europejskich Dni...
 
155 lat temu zmarł Adam Mickiewicz
Przyczyna śmierci Adama Mickiewicza, której 155. rocznica przypada 26 listopada, nadal pozostaje zagadką. Wielu badaczy nie wierzy, że poeta zmarł na cholerę, a okoliczności zgonu mogą wskazywać na otrucie.Jesienią 1855 roku Mickiewic...

Reklama:


Wiesław Kotański

Czy wiesz że...?
Język rosyjski (русский язык, russkij jazyk; dawniej też język wielkoruski) – język należący do grupy oraz jest jednym z pięciu języków oficjalnych a jednocześnie jednym z sześciu języków konferencyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych. Posługuje się pismem zwanym grażdanką, graficzną odmianą cyrylicy powstałą na skutek jej upraszczania.

Kojiki, czyli księga dawnych wydarzeń (?) na rozkaz cesarzowej Genmei dzieło, mające stanowić oficjalną historię Japonii. Składa się z trzech zwojów:

Instytut Wschodni w Warszawie (1926 - 1939) – polska instytucja naukowa z siedzibą w Warszawie (Pałac Teppera - ulica Miodowa 7). Jeden z pierwszych na świecie ośrodków badań sowietologicznych, kluczowy element organizacyjny struktury ruchu prometejskiego.
Grób Wiesława Kotańskiego i jego syna Marka na wojskowych Powązkach

Wiesław Roman Kotański (ur. 7 kwietnia 1915, zm. 8 sierpnia 2005) – japonista, profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Twórca i nestor polskiej japonistyki.

Jego synem był Marek Kotański, twórca Monaru.

Życiorys

Zaczął, jak sam stwierdził po wielu latach, "stawiać swe pierwsze kroki, usiłując wkraść się w tajniki mowy i kultury japońskiej" w Sekcji Japońskiej Szkoły Wschodoznawczej przy Instytucie Wschodnim subsydiowanym przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych II Rzeczypospolitej jako ośrodek studiów politycznych nad obszarami ZSRR, Azji i Afryki ( sowietologicznych i orientalistycznych). Tam po raz pierwszy zetknął się z językiem japońskim, który w trakcie trzyletnich studiów, był dla niego językiem głównym, obok ubocznych: malajskiego, angielskiego i rosyjskiego.

Dziesięć tysięcy liści: Antologia literatury japońskiej (jap. 万葉集, Man’yōshū?) – pierwsza wielka antologia poezji japońskiej (około 4,5 tysiąca wierszy), spisana ok. 780 roku przez poetę Ōtomo-no Yakamochiego. Zawiera głównie pieśni opiewające świat przyrody i bezpośrednio wyrażające uczucia. Dla późniejszych poetów stała się wzorem formy poezji zwanej tanka. Inne formy poezji występujące w antologii to m.in. chōka. Autorem pierwszego pełnego polskiego przekładu Dziesięciu tysięcy liści był Wiesław Kotański.

Orientalistyka - nauka o kulturach orientalnych - językach, literaturze, sztuce, historii, społeczeństwie, życiu codziennym i obyczajach, polityce, religii, filozofii itp. Na ogół przyjmuje się, że odnosi się do kultur (ludów, cywilizacji) Orientu, czyli Azji, Bliskiego Wschodu, Maghrebu, ale często w obręb jej zainteresowania włącza się także kultury obszaru Sahelu i tzw. Czarnej Afryki, a w interpretacjach skrajnych (np. francuska, zob. INALCO) także kultury Oceanii, a nawet Europy Środkowo-Wschodniej.

Doprowadził do powstania w 1955 r. Zakładu Japonistyki przy Katedrze Sinologii UW. Wybitny specjalista z dziedziny historii Japonii, językoznawstwa, religioznawstwa, kulturoznawstwa, autor licznych prac, tłumacz, m.in. dwóch fundamentalnych pozycji: Dziesięć tysięcy liści. Antologia literatury japońskiej oraz Kojiki, czyli Księga dawnych wydarzeń.

Monar – zintegrowany system przeciwdziałania narkomanii, bezdomności i zagrożeniom społecznym oraz niesienia szeroko rozumianej pomocy osobom pozostającym w trudnej sytuacji życiowej – samotnym, chorym na AIDS, skrzywdzonym przez los. Monar to apolityczna organizacja pozarządowa, stowarzyszenie, zarejestrowane w 1981 r. i działające na terenie całej Polski. Monar jest jedną z największych tego rodzaju organizacji na świecie[potrzebne źródło]. Udziela pomocy rocznie ponad 20 tysiącom osób w 135 placówkach różnego typu.

Rocznik Orientalistyczny (dawn. Oryentalistyczny lub Orjentalistyczny) – pismo naukowe wydawane od 1915 roku. Dwie części pierwszego tomu ukazały się w Krakowie w latach 1915 i 1918 staraniem prof. Andrzeja Gawrońskiego. Tomy 2-24 były wydawane Lwowie przez Instytut Orjentalistyczny w latach 1925-1939. Rocznik został wznowiony po wojnie w 1949 roku i do 1952 r. ukazywał się w Krakowie (tomy 15-17). W 1954 r. został przeniesiony do Warszawy, gdzie wychodzi do dziś. Jego obecnym wydawcą jest Komitet Nauk Orientalistycznych PAN.

W 1977 r. został odznaczony Orderem Świętego Skarbu za osiągnięcia w badaniach kultury Japonii.

Publikacje

Publikacje książkowe

  • Dziesięć tysięcy liści. Antologia literatury japońskiej, PIW, Warszawa 1961
  • Zarys dziejów religii w Japonii, Książka i Wiedza, Warszawa 1963, stron 214.
  • Teksty do nauki pisma japońskiego dla I roku, Wyd. UW, Warszawa 1973, stron 306.
  • Sztuka Japonii, WAiF, Warszawa 1974.
  • Drugi stopień nauki pisma japońskiego, Wyd. UW, Warszawa 1976, stron 344.
  • Japońskie opowieści o bogach, Iskry, Warszawa 1983, ISBN 83-207-0196-1
  • Kojiki, czyli Księga dawnych wydarzeń, PIW, Warszawa 1986.
  • Opowieści o pierwszych władcach japońskich, Iskry, Warszawa 1990, ISBN 83-207-0940-7
  • Wiśnie rozkwitłe pośród zimy, Wydawnictwo Kokusai Bunka Shuppansha, Tokio 1992; współautor.
  • Dziedzictwo japońskich bogów, Ossolineum, Wrocław 1995, ISBN 83-04-04198-7
  • W kręgu shintoizmu, t. 1, Przeszłość i jej tajemnice, Dialog, Warszawa 1995, stron 265.
  • W kręgu shintoizmu, t. 2, Doktryna, kult, organizacja, Dialog, Warszawa 1995, stron 283.
  • Artykuły

  • Irracjonalizm i nauka, w: Życie Nauki II (11-12), Warszawa 1949, s. 354-364.
  • Japońskie wyrazy w języku polskim, w: Język Polski, XVII, Warszawa 1948, s. 191-196.
  • O nowe ujęcie nauk filologicznych - rozważania orientalisty, w: Życie Warszawy, II (17-18), Warszawa 1948, s. 315-325.
  • Composita w języku japońskim, Sprawozdanie z posiedzenia Komisji Jezykoznawczej Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, Wydz. I Językoznawstwa i Historii Literatury II, Warszawa 1949, s. 50-66.
  • Pierwotny kult shintō w Japonii, w: Przegląd Orientalistyczny, nr 2, Warszawa 1949, s. 51-61.
  • Katana, w: Słownik historyczny nauk plastycznych, Zeszyt dyskusyjny, PWN, Warszawa 1951, s. 48-50.
  • Z czego się śmieje Japończyk?, w: Przegląd Orientalistyczny, 4(8), Warszawa 1952, s. 119-128.
  • Ewolucja języka japońskiego, w: Przegląd Orientalistyczny, 2(6), Warszawa 1953, s. 97-107.
  • O badaniach nad znajomością Japonii w Polsce, w: Przegląd Orientalistyczny, 4(8), Warszawa 1953, s. 249-254.
  • Struktura zdania japońskiego, w: Rocznik Orientalistyczny, XIX, Warszawa 1954, s. 179-188.
  • Pōrando-ni okeru minzoku-no bunka, w: Nihon bungaku, IV, 4, Tokio 1955, s. 285-289.
  • Tokunaga Sunao jako nowelista, w: Przegląd Orientalistyczny, 4(16), s. 429-438.
  • Malarz japoński Tojo Oda (Sessiu), Wyd. Ministerstwa Kultury i Sztuki, Warszawa 1956, s. 85-94.
  • Mistrz sprzed 450 lat, w: Przegląd Orientalistyczny, 2(18), Warszawa 1956, s. 117-130.
  • Warushawa-de-no Nippon-kodai-bungaku-no yakai, w: Nihon bungaku, V, 5, Tokio 1956, s. 369-370.
  • Pōrando-dayori, w: Izumi, 21, Warszawa 1957, s. 14-15.
  • Japonista w Japonii, w: Przegląd Orientalistyczny, 2(30), Warszawa 1958, s. 161-172.
  • Wystawa drzeworytu japońskiego XVII-XX wieku w Muzeum Narodowym w Krakowie, w: Przegląd Orientalistyczny, 1(33), s. 87-89.
  • Kilka uwag o środkach zdobniczych w starożytnej poezji japońskiej, w: Przegląd Orientalistyczny, 2(38), Warszawa 1961, s. 129-140.
  • Kulty i wierzenia pierwotne w Japonii, w: Euhemer, 2(21), Warszawa 1961, s. 18-34.
  • Spotkanie z orientalistami, w: Euhemer, 5(24), Warszawa 1961, s. 71-74.
  • Stosunki kulturalne między Polską a Japonią (zarys), w: Przegląd Orientalistyczny, 2(38), Warszawa 1961, s. 141-158; współautor
  • Ryōchū Stanisław Umeda - szkic biograficzny, w: Przegląd Orientalistyczny, 3(43), Warszawa 1962, s. 275-288.
  • Chiny a Japonia, w: Chiny, 4, s. 14-15; oraz w: Chiny, 5, Warszawa 1963, s. 16-21.
  • Klucz do "Wrót Piekieł", w: Kontynenty, 5, Warszawa 1963, s. 8-11.
  • Religie współczesnego Nipponu, w: Argumenty, 51-52, Warszawa 1963, s. 1-2.
  • The Stucture of the Japanese Conjugation, w: Trudy XXV Mieżdunarodnowo kongressa wostokowiedow, Moskwa 9-11 awgusta 1960 g., vol. 1, Moskwa 1963, s. 358-362.
  • Religie Japonii, w: Zarys dziejów religii. Praca zbiorowa, Warszawa 1964 (wyd. II - 1968, s. 148-184; wyd. III - 1976, s. 170-206)
  • Japonica u Skargi, w: Prace Filologiczne, XVIII, 4, Warszawa 1965, s. 239-251.
  • Binarnyje swiazi w japonskom tiekstie, w: Issledowania po japonskomu jazyku, Nauka, Moskwa 1967, s. 54-71.
  • Pod znakiem lotosu, w: Kontynenty, 2, Warszawa 1967, s. 16-19.
  • Kaigai-ni okeru nihongo-no kenkyū to nihongo-kyōiku: Pōrando, w: Kokugo-nenkan Shōwa 45-nempan, Shūei-shuppan, Tokio 1970, 40-43.
  • Notatki z podróży do Japonii, w: Przegląd Orientalistyczny, 2(74), Warszawa 1970, s. 139-140.
  • Japoński shintoizm, czyli od magii do metafizyki, w: kontynenty, 3, Warszawa 1972, s. 6-8.
  • Semiotyczne podstawy interpretacji symbolu religijnego (na materiale japońskim), w: Studia Semiotyczne, III, Wrocław 1972, s. 169-175.
  • Czy będziemy czytać polskie przekłady japońskich klasyków?, w: Literatura na świecie, 12(32), Warszawa 1973, s. 258-275.
  • Japoński siedemnastozgłoskowiec haiku, w: Poezja, 1(10), Warszawa 1975, s. 3-21.
  • Kosmogonia japońska, w: Euhemer, 3(97), Warszawa 1975, s. 15-32.
  • Pōrando-bunka to Nihon-bunka, w: Pōrando-no bunka to shakai, Tameidō, Tokio 1975, s. 21-38.
  • Tradycje przeszłości w nowej sztuce Japonii, w: Przegląd Orientalistyczny, 2(940, Warszawa 1975, s. 135-146.
  • The belief in Kotodama and some misinterpretations of Kojiki, w: European Studies on Japan, Paul Norbury Publications, Tenterden 1979, s. 237-242.
  • Imiona bogów w "Kojiki", najstarszej kronice japońskiej, w: Euhemer, 3(117), Warszawa 1980, s. 3-13.
  • Religiozni običaji, obredi i simboli u Japanu, w: Religiozni obredi, običaji i simboli, Radnička Stampa, Beograd, s. 115-121.
  • Semiogramy i sylabogramy, czyli o pismie japońskim, w: Kontynety, 5, Warszawa 1980, s. 26-29.
  • Äußerungsformen der Kategorie des Komischen im Kojiki, w: Literaturen Asien und Afrikas. Theoretische Probleme, Akademie Verlag, Berlin 1981, s. 243-247.
  • Das altjapanische Jenseitsbild, w: Bochumer Jahrbuch zur Ostasienforschung, Bochum 1981, s. 178-195.
  • Poeta japoński w epoce przedpiśmiennej, w: Przegląd Orientalistyczny, 1(11), Warszawa 1981, s. 17-22.
  • Pōrando-ni okeru nihon bungaku-no juryō, w: Bungaku, vol. 50, nr 12, Tokio 1982, s. 162-171.
  • Japanese Studies in Poland, w: Oriental Studies in the Sixty Years of Independent Poland, PWN, Warszawa 1983, s. 53-58.
  • An Attempt at Systematizing Syntagmatic Relations in Japanese Utterance, w: Man and Society in Japan Today, ed. by Mikołaj Melanowicz, Warsaw Univ. Press, Warsaw, pp. 21-36.
  • Ukryta warstwa znaczeniowa w japońskiej kronice "Kojiki", w: Przegląd Orientalistyczny, 1-4, Warszawa 1984, s. 3-12.
  • Generic denotations accompanying names of gods and men in the "Kojiki", w: Rocznik Orientalistyczny, XLIV, 2, Warszawa 1985, s. 5-21.
  • A New Approach to the Problem of Ancient Japanese Funeral Ceremonies as Depicted in the Kojiki, w: Rocznik Orientalistyczny, XLV, 1, Warszawa 1986, s. 35-40.
  • Computer Analysis of Japanese Mythological Names, w: Cahiers d'Etudes et de Documents sur les Religions du Japon, VII, Paris 1986, s. 9-28.
  • Generic Denotations Accompaying Names of Gods and Men in the "Kojiki", II, w: Rocznik Orientalistyczny, XLV, 1, Warszawa 1986, s. 41-58.
  • Haiku i inne tendencje literatury japońskiej - tezy, w: Literackie warsztaty: zen w sztuce - haiku, Wojewódzki Dom Kultury im. Henryka Karlińskiego, Legnica 1986, s. 25-29.
  • Japońskie Quod erat in principio, w: Euhemer, 1(1390, Warszawa 1986, s. 3-20.
  • Shintō jako tło kultury japońskiej - tezy, w: Literackie warsztaty: zen w sztuce - haiku, Wojewódzki Dom Kultury im. Henryka Karlińskiego, Legnica 1986, s. 71-81.
  • Shintō - religia Japonii, w: Euhemer, 3-4(141-142), Warszawa 1986, s. 71-81.
  • Shintō - skansen manaizmu, w: Euhemer, 2(140), Warszawa 1986, s. 71-81.
  • Some Suppositions on Moral Attitudes of the Heroes of Kojiki, w: Cahiers d'Etudes et de Documents sur les Religions du Japon, VII, Paris 1986, s. 29-46.
  • From Ecology to Midufology, w: Orientalia Varsoviensia, nr 1, Warszawa 1987, s. 127-140.
  • Na tropie japońskiego systemu wartości, w: Co badania filologiczne mówią o wartości?, t. 1, Warszawa 1987, s. 9-48.
  • A New Approach to the Problem of Antecedence in the Shintō Pantheon, w: Cahiers d'Etudes et de Documents sur les Religions du Japon, VIII Paris 1988 s. 34-43
  • Tradycja we współczesnej kulturze Japonii, w: Rocznik Towarzystwa NAukowego Warszawskiego, XLIV, Warszawa 1990.
  • Kodai bunka denrai genpon no kaishaku no shomondai (Problematyka interpretacji oryginalnych tekstów powstałych w archaicznej kulturze), w: Bunka bengogaku - Culture and Linguistics, Tokio 1992.
  • Wpływ religii shintō na kształtowanie się osobowości Japończyka, w: Japonica, nr 1, Warszawa 1993, s. 13-24.
  • Najnowsze studia nad tekstem Kojiki w Japonii, w: Japonica, nr 2, Warszawa 1994, s. 145-157.
  • Od ekologii do mizuhologii, w: Japonica, nr 2, Warszawa 1993, s. 13-28.
  • Poezja japońskich bogów, czyli na tropie zaczątków satyry (I), w: Japonica, nr 3, Warszawa 1994 s. 23-50.
  • Poezja japońskich bogów, czyli na tropie zaczątków satyry (II), w: Japonica, nr 4 Warszawa 1995 s. 17-52.
  • Intonacja jako narzędzie badań nad tekstem starojapońskim, w: Japonica, nr 5, Warszawa 1995, s. 23-36.
  • Pamięci Profesora Yoshigami Shōzō, w: Japonica, nr 6, s. 13-16.
  • Wspomnienia z początków japonistyki w Polsce i inne refleksje, w: Japonica, nr 12, Warszawa 2000, s. 33-40.
  • Przekłady

  • Ryūnosuke Akutagawa, Pajęcza nić (Kumo no ito), w: Przegląd Orientalistyczny, 1(5), Warszawa 1952, s. 44-47.
  • Adam Mickiewicz, Wakage e no kō (Oda do młodości), w: Senretsu, 1, Sapporo, s. 35-37; oraz w: Warera no uta, 12, Hiroshima 1955, s. 4-6.
  • Yamabe no Akahito, Wiersz (Man'yōshū, ks. VI, wiersz 36), w: Przegląd Orientalistyczny, 2(14), Warszawa 1955, s. 194.
  • Yamabe no Omi Okura, Dialog o nędzy, w: Przegląd Orientalistyczny, 1(13), Warszawa 1955, s. 66-72.
  • Ze średniowiecznej poezji japońskiej, w: Przegląd Orienatlistyczny, 2(22), Warszawa 1957, s. 169-173.
  • Miyazawa Kataharu, Dwudziesty października (Jūgatsu hatsuka), w: Przegląd Orientalistyczny, 2(26), Warszawa 1958, s. 177-178.
  • Opowieści radcy Tsutsumi; Czarna szminka, w: Przegląd Orientalistyczny, 4(32), Warszawa 1958, s. 383-391.
  • Otomo no Yakimochi, Siedem strof do dziewczyny, w: Zwierciadło, 8, Warszawa 1963, s. 6.
  • Kawabata Yasunari, Kraina śniegu, PIW, Warszawa 1964, stron 194 (wyd. II, PIW, 1969, stron 156)
  • Ueda Akinari, Opowieść przy deszczu i księżycu, w: Kontynenty, 12, s. 9-11.
  • Ueda Akinari, Po deszczu przy księżycu, Ossolineum, Wrocław 1968, stron 286.
  • Bibliografia

  • Profesor Wiesław Kotański - wybitny uczony, japonista, wychowawca pokoleń Kwartalnik Uniwersytetu Warszawskiego Nr 1/2006
  • Moja Japonia Tygodnik Powszechny
  • Adam Bernard Mickiewicz , zm. , a nawet za jednego z największych na skalę . Określany też przez innych, jako poeta przeobrażeń oraz bard słowiański. Członek , zarówno w ojczyźnie jak i w Europie zachodniej porównywany do . W okresie pobytu w Paryżu był wykładowcą literatury słowiańskiej w Collège de France. Znany przede wszystkim jako autor ballad, powieści poetyckich, dramatu Dziady oraz epopei narodowej Pan Tadeusz uznawanej za ostatni wielki epos kultury szlacheckiej w Rzeczpospolitej Obojga Narodów.

    Marek Kotański, (ur. 11 marca 1942 w Warszawie, zm. 19 sierpnia 2002 w Warszawie) – polski psycholog, terapeuta, organizator wielu przedsięwzięć dążących do zwalczania zjawisk patologii społecznej i udzielania pomocy osobom uzależnionym od alkoholu, narkotyków, zakażonych wirusem HIV, byłych więźniów czy osób bezdomnych. Twórca m.in. Monaru i Markotu. Zainteresował się ludźmi cierpiącymi na chorobę Alzheimera. Dla nich powstało hospicjum w Wandzinie.





    Czy wiesz że...? beta

    Japonica to pierwsze naukowe czasopismo japonistyczne, które w zamierzeniu redakcji miało być "źródłem informacji i interpretacji faktów oraz zjawisk z zakresu cywilizacji japońskiej dla wszystkich, którzy interesują się Japonią i pragną zrozumieć dokonania narodu zamieszkującego Archipelag Japoński" (Od redakcji, Japonica, nr 1/1993).
    Religioznawstwo – zespół nauk o religii, których podejście – w odróżnieniu od teologii i do filozofii religii – charakteryzuje się antropologicznym, empirycznym, a więc porównawczym stosunkiem do przedmiotu badań.
    Euhemer z Messeny lub Akragas (gr. Εὐήμερος Euemeros, IV/III p.n.e.) - filozof i podróżnik grecki. Autor zachowanego we fragmentach opisu podróży Ἱερὰ ἀναγραφή Hiera anagraphe (Święte Pismo), w którym mówi o swoich podróżach po Oceanie Indyjskim na fikcyjną wyspę Panchai, gdzie istniało idealne państwo Panchajów (zob. utopia).
    Zakład Narodowy im. Ossolińskich – zasłużony dla polskiej nauki i kultury Instytut (do 1939 r. – łączył w sobie Bibliotekę, Wydawnictwo i Muzeum im. Lubomirskich), ufundowany dla Narodu Polskiego w 1817 roku przez Józefa Maksymiliana Ossolińskiego, otwarty w 1827 roku we Lwowie.
    Język japoński (日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.
    Japonistyka, inaczej japonologia – w szerokim rozumieniu, dziedzina naukowa zajmująca się wszystkim, co dotyczy Japonii: językiem japońskim, kulturą, historią, systemami religijnymi i filozoficznymi, literaturą, a także gospodarką itd. W wąskim znaczeniu japonistyka jest synonimem filologii japońskiej.
    Przegląd Orientalistyczny – kwartalnik wydawany przez Polskie Towarzystwo Orientalistyczne w Warszawie od 1948 roku. Zawiera: artykuły, recenzje, dzieła literackie, kronikę. Czasopismo wydawane w języku polskim. Założone zostało w 1922 roku we Lwowie przez profesorów Uniwersytetu Jana Kazimierza. Przegląd Orientalistyczny ukazuje się od 1949 roku w Warszawie: w dwóch podwójnych zeszytach rocznie. Do 2004 roku wyszło 210 zeszytów. Publikowane są w nim prace najwybitniejszych polskich orientalistów.
    Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania

    Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne.
    Nie mogą być traktowane jako porady.