Suwalski Klub Sportowy Wigry Suwałki – polski piłkarski klub sportowy założony w 1947 roku w Suwałkach. Obecnie Wigry występują w grupie wschodniej II ligi. Barwy klubu to biało-niebieskie.

Dawniej w Wigrach poza piłką nożną działało osiem innych sekcji sportowych, w których klub osiągał sukcesy głównie na szczeblu regionalnym. Mimo to, niektórzy zawodnicy występowali w reprezentacji Polski w swoich dyscyplinach. Zawodnicy hokeja na trawie, którzy zdołali reprezentować kraj to: Tomasz Bacewicz, Dariusz Bolesta, Jacek Chrzanowski, Grzegorz Dziadkowski, Andrzej Kaszkiel, Artur Nowacki, Bogdan Pawłowski i Marek Sowulewski. W reprezentacji piłki ręcznej wystąpili Wojciech Baranowski, Krzysztof Szargiej oraz Stanisław Wiszowaty. Natomiast Ewa Darlukiewicz, Dorota Jańczuk-Bogusz, Beata Skibicka, Małgorzata Wołyniec-Majka oraz Ryszard Kaczyński i Krzysztof Olszewski wystąpili w siatkarskich reprezentacjach Polski.

Inne sekcje

Mimo, iż obecnie Wigry Suwałki są klubem wyłącznie piłkarskim, w swojej wieloletniej historii posiadały wiele innych sekcji sportowych, m.in: boksu, brydża sportowego, hokeja na trawie, narciarstwa, piłki ręcznej kobiet i mężczyzn, piłki siatkowej kobiet i mężczyzn, strzelectwa sportowego i tenisa stołowego.

Sekcja tenisa stołowego w strukturach Wigier istniała przez 11 lat, od 1965 roku do 1976 roku. Według byłych zawodników sekcji, rozwiązanie jej nastąpiło m.in. z braku większych sukcesów drużyny. W późniejszych latach sekcję dwukrotnie próbowano reaktywować (w 1974 i 1976 roku), próby te jednak nie zakończyły się sukcesem.

Sekcje strzelecką oraz narciarską otwarto w 1974 roku. Strzelectwo klubowi zostało przekazane przez Ligę Obrony Kraju, która przedtem kierowała tym sportem w Suwałkach. Zawodnicy sekcji strzeleckiej odnosili sukcesy na szczeblu wojewódzkim, medalistami zostali: Wiesława Letkiewicz, Alina Regucka, Mirosław Litwiniuk, Adam Tabak, Adam Wądołowski. Sekcja trwała dwa lata i została rozwiązana jesienią 1976 roku. Sekcja narciarstwa nizinnego przekazana Wigrom została przez Ludowe Zespoły Sportowe. Na wniosek ówczesnego kierownika sekcji Józefa Jasionowskiego nosiła ona nazwę "KS Wigry Sekcja Narciarska w Dowspudzie". Działalność zawieszono w 1980 roku ze względu na brak szkoleniowców.

Sekcję bokserską otwarto w 1974 roku. Pierwszym kierownikiem został Antoni Żuk, zaś naborem kandydatów zajmował się Jan Sawicki. Brak profesjonalnego trenera, warunków oraz funduszy na zgrupowania i większą ilość walk spowodowały zawieszenie działalności sekcji po kilku latach istnienia. W tym czasie w Wigrach pojawiło się kilku dobrych zawodników, m.in. Marek Galiński i Romuald Turonek, jednakże nie zdobyli oni większych sukcesów. Sekcję reaktywowano w 1988 roku i działała ona do 1994 roku. Był to okres największych sukcesów suwalskiego pięściarstwa, zawodnicy Wigier zdobywali medale i tytuły mistrzów okręgu. Najzdolniejszym pięściarzem suwalskiego klubu w tamtym czasie był Arkadiusz Kuś, który poza mistrzostwami okręgu odnotowywał także sukcesy na arenie ogólnopolskiej: brąz i srebro w juniorskich mistrzostwach Polski oraz zwycięstwa w turnieju O Puchar Mistrzów Olimpijskich.

Sekcję brydża sportowego otwarto w 1983 roku i grała w białostockiej klasie okręgowej. Kierownikiem drużyny był Ryszard Hajdak. Sekcję tą zamknięto w roku 1984.

Sekcję hokeja na trawie otwarto w 1986 roku. Drużyny które grały pod szyldem Wigier były to zespoły młodzieżowe i juniorskie. Jednym z największych sukcesów suwalskiej sekcji było zdobycie tytułu mistrza Polski w halowej odmianie hokeja na trawie w 1989 roku. Dobra postawa młodej suwalskiej drużyny zaowocowała epizodami niektórych zawodników w reprezentacji Polski. Sekcję rozwiązano w 1992 roku ze względu na problemy finansowe klubu. Jednak po krótkiej przerwie w rozgrywkach, trener tamtej drużyny – Roman Twerdyk, założył nowy zespół kontynujący tradycje tamtej drużyny pod nazwą "UKS Orły". Klub ten rozgrywa swoje mecze do tej pory i nazywa się Orły Suwałki.

Historia

Wiek XX

Lata '40 i '50

W 1946 roku przy 57. Pułku Piechoty powstał klub "WKS Suwałki" (Wojskowy Klub Sportowy Suwałki). Drużyna ta, zajęła trzecie miejsce w finale rozgrywek białostockiej A Klasy. Rok później, zespół przyjął nazwę "WKS Wigry Suwałki" – tą datę przyjmuje się za oficjalne utworzenie klubu. Drużyna pod nowym szyldem wywalczyła drugie miejsce w A Klasie, rok później – czwarte, w 1949 – piąte, w 1950 – trzecie. W roku 1951 Wigry zajęły siódme-ósme miejsce w lidze, dokładne skorygowanie wyniku nie jest możliwe z powodu iż w latach 1951-1952 system rozgrywek zmieniono na grupowy. W roku 1952 drużyna uzyskała słabe, 20-22 miejsce na 24 możliwe. Po tym, nieco kompromitującym rezultacie "WKS Wigry" zostały rozwiązane.

Miejsce po zlikwidowanym klubie próbowały zastąpić inne suwalskie drużyny: "Spójnia", "Zryw", "Związkowiec" i "Budowlani". Spójnia odnosiła podobne sukcesy co jej poprzednik "WKS Wigry" – w sezonie 1953 zajęła czwarte miejsce w A Klasie, w 1954 – drugie. W roku 1955 "Spójnia" przeszła fuzję z "Budowlanymi" i w drugiej rundzie sezonu (jesiennej, gdyż w tamtych czasach grano systemem wiosna – jesień) występowała pod nazwą "Sparta". Drużyna ta, jako pierwszy suwalski klub, wywalczyła awans do III ligi.

Przed pierwszym sezonem w III lidze w 1956 r., działacze postanowili że koniecznie potrzebne są wzmocnienia i uznali że najlepszym wyjściem z tej sytuacji będzie kolejna fuzja suwalskich klubów. I tak na przełomie roku 1955 i 1956 z połączenia wszystkich miastowych zespołów powstał jeden "Suwalski Klub Sportowy Wigry" ("SKS Wigry"). Ustalono też, iż nowo powstały klub będzie kontynuatorem tradycji "WKS Wigry", "Spójni", "Budowlanych", "Związkowca", "Zrywu" i innych pomniejszych klubów rozwiązanych po powstaniu "SKS Wigry".

Debiut Wigier w III lidze nadszedł 8 kwietnia 1956 r. w Warszawie. Przeciwnikiem suwalczan okazała się Stal Okęcie. Biało-Niebiescy wygrali to spotkanie 2:0, a pierwszą bramkę dla Wigier w III lidze zdobył Józef Jacynowicz. Jak się później okazało było to pierwsze i jedyne zwycięstwo suwalskiego zespołu w tym roku. "SKS Wigry" na koniec sezonu ostatecznie zajęły dwunaste miejsce. Bilans drużyny to jedno zwycięstwo, trzy remisy i osiemnaście porażek oraz 83 stracone gole.

W roku 1957 Wigry zajęły trzecie miejsce w klasie okręgowej, w 1958 – czwarte, w 1959 – trzecie, ale zostały karnie zdegradowane do A Klasy, za brak drużyny juniorów.

Wigry w początkowej fazie swojego istnienia były klubem ubogim. Klub prowadził tylko jedną sekcję – piłkę nożną. Większość piłkarzy była amatorami, a transportem na mecze wyjazdowe – ciężarówka towarowa.

Lata '60

Wigry po rozegraniu jednej rundy w A Klasie w 1960 r., powróciły do "okręgówki". Było to spowodowane tym, iż w połowie roku 1960 r. zmieniono w Polsce system rozgrywek z wiosna-jesień na obowiązujący do dziś jesień-wiosna. Do końca dekady suwalczanie nie zdołali awansować do wyższej klasy rozgrywkowej. Miejsca w lidze, które Wigry zajmowały w kolejnych sezonach to: trzecie, piąte, dziewiąte, trzecie, ósme, czwarte, trzecie, czwarte, trzecie i w sezonie 1969-1970 drugie.

Lata sześćdziesiąte XX w. to dla Wigier, także okres pojawienia się w klubie pierwszego talentu. Niepodważalnie największym był Zbigniew Kwaśniewski – jeden z symboli Wigier. Wychowanek Suwalskiego klubu słynął głównie z nienagannej techniki. Kwaśniewski po czterech sezonach spędzonych w Wigrach, przeniósł się do Włókniarza Białystok, Gwardii Warszawa, a następnie Odry Opole, gdzie był podopiecznym Antoniego Piechniczka. Selekcjoner wypowiadał się o nim w samych superlatywach, mówiąc że gdyby urodził się w większym mieście niż Suwałki – Kwaśniewski zrobiłby bardziej owocną karierę. Piłkarz również występował w reprezentacji Polski.

W roku 1965, swój epizod w barwach Wigier zaliczył Henryk Apostel. Znany piłkarz, który zdobył m.in. mistrzostwo polski z Polonią Bytom w 1962 i Puchar Polski z Legią Warszawa w 1964, zagrał w barwach Wigier kilka meczów.

W 1969 r. i 1970 r. Wigry wygrały Puchar Polski na szczeblu okręgowym.

Lata '70

Lata siedemdziesiąte XXw, uchodzą za najbardziej sprzyjające Wigrom. Klub wtedy prężnie się rozwijał, a na polskich boiskach został zapamiętany z ambitnych meczów w Pucharze Polski. Do Suwałk przyjeżdżały wtedy pierwszoligowe kluby Legia Warszawa i Gwardia Warszawa, czy drugoligowe: Zawisza Bydgoszcz, Motor Lublin, Ursus Warszawa i Górnik Wałbrzych. Dzięki tym meczom Wigry nie raz, gościły na łamach Przeglądu Sportowego.

W latach siedemdziesiątych, w Wigrach został zatrudniony pierwszy profesjonalny trener – Tadeusz Sieja sprowadzony z Gorzowa Wielkopolskiego.

Jednym z pierwszych szlagierów rozegranych przez Biało-Niebieskich był mecz w Pucharze Polski przeciw Gwardii Warszawa, rozegrany 1 listopada 1970 r. Mecz obejrzało na żywo ponad 7 tys widzów. Mimo ambitnej walki przez cały mecz, Wigry przegrały go 0:1, ale pomimo tego, przeszedł do pamięci sympatyków suwalskiego klubu. W tamtym sezonie Wigry awansowały również do III ligi.

Wigry po sezonie występów w III lidze nie zdołały się utrzymać i spadły do niższej klasy rozgrywkowej. Grały tam przez cztery kolejne lata.

Po zakończeniu sezonu 1975/1976, cztery zespoły automatycznie awansowały do III ligi, Wigry jako mistrz otrzymały szansę na grę w II lidze, lecz w decydujących meczach z Olimpią Elbląg prowadzoną przez Wojciecha Łazarka, doznały porażek. Warto odnotować, że na suwalskim stadionie było 6 tys. widzów.

30 września 1979 r. Wigry Suwałki znów spotkały się w Pucharze Polski z kolejną wielką marką – Legią Warszawa. W barwach stołecznego klubu grał między innymi, późniejszy selekcjoner reprezentacji Polski – Paweł Janas. Widowisko stojące na wysokim poziomie, oglądało na suwalskim stadionie 5,5 tys. widzów. Wigry przegrały ten mecz po bramce straconej w 120min. Mimo tej porażki, wielu fachowców uważa iż był to najlepszy mecz Wigier w całej ich historii.

W latach 1979 i 1980 Wigry ponownie sięgnęły po Puchar Polski na szczeblu okręgowym.

Lata '80

Okres sprzyjający suwalskiemu klubowi. Wigry w tamtejszym czasie były silnym klubem w III lidze i ocierały się o awans do wyższej klasy rozgrywkowej.

Suwalczanie zwyciężali w latach osiemdziesiątych Puchar Polski na szczeblu okręgowym czterokrotnie – w latach: 1982, 1985, 1988 i 1989.

W roku 1980 Wigry znowu zagrały w centralnej edycji Pucharu Polski. W pierwszym meczu Biało-Niebiescy zwyciężyli z ówczesnym drugoligowcem Górnikiem Wałbrzych 4-2. W kolejnym meczu Suwalczanom przyszło zagrać, również z drugoligowym zespołem – Ursusem Warszawa. Mecz ten Wigry przegrały 3-1 i odpadły z pucharu.

Najbardziej znanymi piłkarzami tego okresu, którzy wystąpili w barwach Wigier zostali: Krzysztof Kropiwnicki, który w sezonie 87/88 grał w pierwszoligowym Bałtyku Gdynia; bramkarz Edward Ambrosiewicz który również biegał po boisku pierwszoligowych Szombierek Bytom i napastnik Romuald Wiszniewski, zawodnik między innymi Pogoni Szczecin czy Bałtyku Gdynia.

Lata '90

Lata dziewięćdziesiąte to czas wysypu talentów i hegemonii Wigier w III lidze. W roku 1992 został zatrudniony pierwszy w historii, zagraniczny trener – Anatolij Kozłow.

Wigry zanotowały wpadkę i spadły do IV ligi, ale już w kolejnym sezonie pod wodzą Grzegorza Szerszenowicza zdołały awansować ponownie do III ligi. Mimo tej wpadki, suwałczanie sześciokrotnie zdobywali Puchar Polski na szczeblu regionalnym – w latach 1991, 1992, 1993, 1995, 1996 i 1999.

26 maja 1998 roku rozegrano mecz z okazji 50-lecia klubu. Spotkanie z Legią Warszawa zakończyło się rezultatem 0-0.

Uznanymi za talenty Wigier w latach dziewięćdziesiątych między innymi zostali: Karol Kościuch, Marek Krzywicki i Paweł Galiński.

Świetnym zawodnikiem wychowanym w Wigrach był również Andrzej Szyszko. Bramkarz, który większość kariery spędził w suwalskim klubie, a mimo to grał w reprezentacji Polski U-21 z takimi piłkarzami jak Ebi Smolarek czy Mariusz Lewandowski.

Wychowankami Wigier byli również napastnik Tomasz Giedrojć i obrońca Marcin Warakomski którzy zaliczyli występy w pierwszoligowej Jagiellonii Białystok.

Bezapelacyjnie największym talentem był Wojciech Kowalewski. Bramkarz, który odnosił sukcesy między innymi w Legii Warszawa, Szachtarze Donieck czy Spartaku Moskwa. Reprezentant Polski, powołany na Euro 2008 w miejsce kontuzjowanego Tomasza Kuszczaka.

Wiek XXI

Sezon 2001/2002

W sezonie 2001/2002 występujące w starej III lidze Wigry Suwałki były typowane do zajęcia miejsca w środkowej strefie tabeli. Bolączką suwalczan w tamtym sezonie były mecze wyjazdowe, w których doznali to dziewięciu porażek. Łącznie Biało-Niebiescy, poza swoim stadionem w siedemnastu meczach zdobyli zaledwie czternaście punktów. Zgodnie z przedsezonowymi przewidywaniami, Wigry uzbierały 49 pkt i ostatecznie zajęły ósme miejsce w tabeli, wyprzedzając Hutnik Warszawa rezultatem w meczach bezpośrednich.

Wigry swoje występy w Pucharze Polski w sezonie 2001/2002 zakończyły na ćwierćfinale szczebla wojewódzkiego. Pierwszy mecz Suwalczanie zwyciężyli 3-1 z Kolejarzem Czeremcha. W ćwierćfinale zagrali z ŁKS'em Łomża i przegrali po rywalizacji w rzutach karnych 4-3. Tym samym, odpadli z krajowego pucharu.

Sezon 2002/2003

Sezon 2002/2003 Wigry rozpoczęły słabą serią – w pierwszych pięciu meczach zdobyły zaledwie dwa punkty. Po pierwszych dziesięciu kolejkach, Biało-Niebiescy stali się głównym faworytem do spadku. W kolejnych meczach, nie odwrócili swojego losu i po pełnym sezonie, suwalczanie uzyskali 14 miejsce ze zdobyczą zaledwie trzydziestu punktów. Wigry nie popisały się również bilansem bramek. Zdobywając ich trzydzieści jeden w trzydziestu meczach i tracąc czterdzieści trzy, wyniósł on -12 bramek.

W Pucharze Polski Wigry Suwałki odpadły już w po pierwszym meczu w 1/4 szczebla okręgu Podlaskiego ZPN'u z MKS Mielnik wynikiem 2-1.

Sezon 2003/2004

W sezonie 2003/2004 kierownictwo Wigier miało nadzieję na włączenie się do walki o powrót do III ligi. Jednakże już po rundzie jesiennej Suwalczanie musieli zweryfikować swoje plany na sezon, gdyż główny rywal do walki o zwycięstwo w lidze – ŁKS Łomża po pierwszej rundzie zdobył komplet punktów i szansa na awans stała się jedynie teoretyczna. Ostatecznie, Wigry zajęły drugie miejsce w tabeli z dorobkiem 50 punktów i stratą 17 do lidera. Suwalczanie zremisowali aż osiem spotkań co było drugim wynikiem pod tym względem w lidze. Najlepszym strzelcem w drużynie został Marcin Trzaskalski, który zdobył osiem bramek.

Wigry swoje występy w Pucharze Polski zakończyły na porażce po serii rzutów karnych w ćwierćfinale szczebla wojewódzkiego z Ruchem Wysokie Mazowieckie.

Sezon 2004/2005

Przed rozpoczęciem sezonu 2004/2005 oficjalnie ustalono cele dla suwalskiego zespołu – awans do wyższej klasy rozgrywkowej. Spełnienie tych zamiarów miało zapewnić sprowadzenie do Suwałk znanego trenera – Mariana Geszke, który podczas obejmowania tego stanowiska zapewniał przebudowę drużyny i zmianę jej stylu gry. Stawiane cele udało się zrealizować – Wigry zwyciężyły ligę zdobywając 74 pkt. Strzeliły najwięcej bramek (74) i straciły najmniej (19). Najlepszym strzelcem w drużynie został Kamil Szarnecki z 15 bramkami na koncie.

Wigry swoje występy w Pucharze Polski zakończyły na porażce w półfinale szczebla wojewódzkiego z ostatecznym zwycięzcą tych rozgrywek – Supraślanką Supraśl.

Sezon 2005/2006

W trakcie przygotowań do sezonu 2005/2006 za cel stawiano utrzymanie się w lidze. Zespół podołał stawianym wymaganiom, przez cały sezon utrzymywał się ponad kreską wyznaczającą zespoły zagrożone spadkiem do niższej klasy rozgrywkowej. Ostatecznie, Wigry zajęły 9 miejsce w ligowej tabeli ze zdobyczą 33pkt, wyprzedzając Unię Skierniewice lepszym bilansem meczów bezpośrednich. Najlepszym strzelcem został Daniel Ołowniuk, który strzelił siedem bramek.

Wigry odpadły w 1/8 finału wojewódzkiego Pucharu Polski po porażce z Wissą Szczuczyn.

Sezon 2006/2007

Sezon 2007/2008

W sezonie 2007/2008 Biało-Niebiescy mieli walczyć o miejsce premiowane awansem do zreorganizowanej II ligi. Nowy trener, Zbigniew Kaczmarek miał do dyspozycji jedną z najmłodszych kadr w lidze. Mimo tego, drużyna spisywała się nadspodziewanie dobrze: nie przegrała żadnego meczu wyjazdowego w rundzie jesiennej, straciła zaledwie sześć bramek i wciąż miała szansę na awans do nowej I ligi. Ostatecznie suwalczanie z dorobkiem 56 pkt. zajęli trzecią pozycję w lidze, która dała awans do nowej II ligi. Po zakończeniu sezonu media opisywały Wigry jako rewelację sezonu. Najlepszym strzelcem zespołu został Daniel Ołowniuk z 8 bramkami na koncie.

Sezon 2008/2009

Sezon 2008/2009 Wigry rozpoczęły z zamiarem utrzymania się w zreorganizowanej II lidze. W tym celu, przed rozpoczęciem rozgrywek sprowadzono również nowych zawodników. W rundzie jesiennej suwalczanie zaprezentowali się nadspodziewanie dobrze – trzykrotnie obejmowali pozycję wicelidera. W drugiej połowie rozgrywek drużyna zaprezentowała słabszą formę (przegrywając m.in. 6 meczów) i ostatecznie zajęła 9 miejsce z dorobkiem 53 pkt. Najlepszym strzelcem drużyny został Daniel Ołowniuk (9 bramek).

Sezon 2009/2010

Przed rozpoczęciem sezonu 2009/2010 kierownictwo klubu nie wypowiadało się w mediach o celach na sezon, co było spowodowane dużymi przetasowaniami kadrowymi. Po zakończeniu rozgrywek na jesień, Wigry uplasowały się na 9 pozycji ze stratą 9 punktów do lidera. Po zimowych wzmocnieniach, media sugerowały iż wiosną suwalczanie mogą włączyć się w walkę o awans. Ostatecznie klub zajął 8 miejsce z dorobkiem 56pkt, a najlepszym strzelcem został Gražvydas Mikulėnas.

Barwy, herb i przydomki

Najpopularniejszym przydomkiem Wigier jest "biało-niebiescy", pochodzący od barw noszonych przez suwalskich piłkarzy.

Wigry posiadają barwy biało-niebieskie. Najprawdopodobniej pochodzą one od kolorystyki krajobrazu regionu z którego pochodzi klub – biel i odcienie błękitu nawiązują do licznych rzek i jezior (przede wszystkim największego – Wigry) znajdujących się na Suwalszczyźnie.

Herb Wigier ma kształt niebieskiego koła z białą, szeroką obwódką. Na niej znajduje się napis Suwalski Klub Sportowy "Wigry", oraz rok założenia klubu – 1947. Na tle niebieskiego koła znajdują się trzy ciemnoniebieskie falujące pasy, oznaczające rzeki oraz dwa białe żagle. Trzy rzeki są nawiązaniem do trzech suwalskich rzek z herbu powiatu suwalskiego, żagle zaś do jeziora Wigry, tytularnego symbolu regionu z którego pochodzi klub. Na tle powyższych elementów, znajduje się wyrazista, granatowa litera "W" – inicjał nazwy klubu.

Najnowsza wersja herbu została zmieniona o napisy znajdujące się wokół głównego motywu. Dotychczasowy "Suwalski Klub Sportowy Wigry" zastąpiono "KS Wigry • Suwałki". Data odnosząca się do roku założenia klubu, pozostała bez zmian.

Kibice i rywale

Wigry są klubem który posiada kibiców jedynie w regionie. Największa ich liczba znajduje się w samych Suwałkach oraz pobliskich miejscowościach, między innymi: Stary Folwark, Nowa Wieś, Krzywe, Sobolewo, Mała Huta, Poddubówek, Tartak. Zorganizowane grupy kibicowskie to "Vis Maior '99" i "Lucyfers '04".

Najzagorzalsi fani Wigier Suwałki zasiadają na Sektorze IV głównej trybuny. Kibice zasiadający w tym sektorze, przygotowują oprawy meczowe i dopingują Biało-Niebieskich przez pełne 90 minut spotkania. Zdecydowana większość fanów z tego sektora to ludzie młodzi, uczęszczający jeszcze do szkół gimnazjalnych, średnich bądź wyższych. Sympatycy klubu, często organizują zbiórki pieniędzy na meczach, w celach dofinansowania wyjazdów na mecze wyjazdowe albo pomocy rodzinom byłych piłkarzy. Dodatkowo fani Wigier założyli Klub Kibica w którym można pozyskać pamiątki związane z klubem, tj. szaliki, koszulki, bluzy, co też jest źródłem finansowania opraw meczowych.

Kibice suwalskich Wigier przyjaźnią się z kibicami Granicy Kętrzyn.

Główni rywale Wigier nie zmieniali się na przestrzeni lat, są to kluby z regionu m.in: Jagiellonia Białystok, ŁKS 1926 Łomża, Sparta Augustów i Mazur Ełk.

czytaj dalej: [2], [3]