Wiktoryja Azaranka (biał. Вікто́рыя Фёдараўна Аза́ранка, ros. Викто́рия Аза́ренко, Wiktorija Azarienko; ur. 31 lipca 1989 w Mińsku) – białoruska tenisistka o statusie profesjonalnym; mistrzyni wielkoszlemowego Australian Open w grze pojedynczej oraz US Open w grze mieszanej; była liderka klasyfikacji juniorskiej; liderka rankingu singlowego WTA; mistrzyni wielkoszlemowych turniejów juniorskich w grze pojedynczej i podwójnej, zwyciężczyni dwunastu turniejów WTA w grze pojedynczej i sześciu w grze podwójnej. Reprezentantka kraju w Pucharze Federacji. Tenisistka praworęczna z oburęcznym bakhandem.

Kariera zawodowa

Jest zawodniczką praworęczną. Do tenisa zachęciła ją matka, gdy Wiktoryja miała siedem lat. Matka pracowała wówczas jako instruktorka w klubie w stolicy. Gdy została najlepszą juniorką w kraju, jako 14-latka, wyjechała do Arizony, gdzie rosyjski hokeista NHL Nikołaj Chabibulin zaoferował jej stypendium. Jako 17-latka została najlepszą juniorką świata.

W roku 2005 tenisistka z Mińska zdominowała rozgrywki juniorskie. Indywidualnie zdobyła dwa wielkoszlemowe tytuły (Australian Open i US Open); w deblu zaś zwyciężyła trzy z czterech imprez w jednym sezonie (poza US Open). 31 stycznia została liderką światowej klasyfikacji mieszanej juniorek.

Wygrała jeden turniej singlowy kobiecego turnieju ITF – w 2005 w Pétange. Ma na koncie dwa tytuły deblowe, ostatni z 2005 roku z Tucson.

W 2005 roku po przegranych kwalifikacjach w Pradze i New Haven, zadebiutowała na turnieju seniorek w Kalkucie. Przegrała tam już w pierwszej rundzie z Galiną Woskobojewą. Wystartowała w Kantonie, gdzie zwyciężyła rozstawione zawodniczki – [8] Martinę Suchą i [2] Peng Shuai, przegrywając dopiero z Yan Zi. Wygrała turnieje z cyklu ITF. Była jedną z liderek rozgrywek juniorskich – wygrała wszystkie turnieje wielkoszlemowe, ale w różnych konkurencjach.

2006 – w styczniu na kortach twardych w Auckland dotarła do drugiej rundy. Zakwalifikowała się do Australian Open, gdzie już w pierwszej rundzie trafiła na Sanię Mirzę. Jako 138 zawodniczka świata wyeliminowała w Memphis w Nicole Vaidišovą. W tym samym turnieju razem z Caroline Wozniacki dotarła do finału gry podwójnej, przegrywając z najwyżej rozstawionymi zawodniczkami Lisą Raymond i Rennae Stubbs. W Miami uporała się z Jeleną Janković, ale nie stawiała już oporu w trzeciej rundzie Anastazji Myskinie. Odpadła w pierwszej rundzie trzech kolejnych turniejów: w Estoril, Pradze i Rzymie. Zadebiutowała na zawodowym turnieju Roland Garros, w pierwszej rundzie trafiając na Anabel Medinę. W trzecim secie przegrała 7:9. Zadebiutowała również w Wimbledonie, gdzie przegrała w pierwszej rundzie z Agnieszką Radwańską. Sklasyfikowana na 99. miejscu w klasyfikacji, po raz pierwszy w czołowej setce. Po turnieju US Open (zwycięstwo nad Anastazją Myskiną), powróciła do pierwszej setki rankingu, po siedmiotygodniowej nieobecności. Wygrała (poprzez walkower rywalek) deblowy turniej tenisowy w Taszkencie. To jej pierwsze zwycięstwo w zawodowej karierze. Sezon zakończyła na turnieju Bell Challenge w Québec, odpadając w pierwszej rundzie singla z Sybille Bammer oraz dochodząc do półfinału debla w parze z Nicole Pratt. Na zakończenie 2006 roku uzyskała najwyższe pozycje w rankingach światowych w dotychczasowej karierze – 92 w singlu i 110 w deblu.

Już na początku roku 2007 osiągnęła wielki sukces, dochodząc razem z Maksem Mirnym do finału wielkoszlemowego Australian Open w grze mieszanej. W grze pojedynczej odpadła w trzeciej rundzie z Jeleną Janković, ale wcześniej wyeliminowała Francuzkę Marion Bartoli. Po przejściu kwalifikacji doszła do trzeciej rundy Indian Wells oraz Miami Masters (do listy pokonanych z czołówki światowej dodała Anabel Medinę Garrigues). W pierwszej rundzie w Amelia Island przegrała z Rominą Oprandi. W maju doszła do pierwszego zawodowego finału w grze pojedynczej w Estoril. W drodze do niego pokonała Virginie Razzano, Francescę Schiavone, Giselę Dulko, Lucie Šafářovą; w finale przegrała z niemiecką kwalifikantką Grétą Arn. Była też w półfinale w Pradze, ale odpadła już w pierwszej rundzie French Open. Doszła do trzeciej rundy Wimbledonu. Po nieudanym sezonie US Open Series, gdzie jej najlepszym wynikiem był ćwierćfinał w Los Angeles, doszła do czwartej rundy US Open, eliminując po drodze Martinę Hingis. Podczas tego turnieju po raz pierwszy w karierze została mistrzynią wielkoszlemową w kategorii seniorskiej. W parze z Maksem Mirnym wygrała turniej gry mieszanej i została pierwszą Białorusinką, która zwyciężyła w mikście na Flushing Meadows.

Rok 2008 rozpoczęła od osiągnięcia trzeciej rundy singla i finału debla w wielkoszlemowym Australian Open. Jej partnerką w grze deblowej była Shahar Peer. W French Open doszła do IV rundy pokonując w I rundzie Edinę Gallovits 6:1, 6:3. w II rundzie wygrała z Soraną Cîrsteą 6:0, 6:0. W III rundzie wygrała z Francescą Schiavone 6:1, 6:1 a w IV rundzie przegrała ze Swietłaną Kuzniecową 6:3, 6:3.W tym samym turnieju w parze z Bob Bryan wygrali turniej w grze mieszanej pokonując w finale parę Katarina Srebotnik – Nenad Zimonjić 6:2, 7:6. Na Wimbledonie doszła do III rundy wygrywając w I rundzie z Cwetaną Pironkową 6:1, 6:1. w II rundzie spotkała się z Soraną Cîrsteą wygrywając 6:1, 6:3, ale w III rundzie przegrała z Nadią Pietrową 6:7, 6:7. Na US Open 2008 doszła do III rundy gdzie przegrała z Caroline Wozniacki 4:6, 4:6. Sezon 2008 zakończyła na 15. miejscu w rankingu WTA.

W 2009 wygrała 3 turnieje singlowe w Brisbane pokonując w finale Marion Bartoli 6:3, 6:1, w Memphis wygrywając z Caroline Wozniacki 6:1, 6:3 i w Miami gdzie wygrała z Sereną Williams 6:3, 6:1, oraz dwóch turniejów deblowych w Memphis w parze z Caroline Wozniacki wygrywając 6:1, 7:6 z parą Juliana Fedak – Michaëlla Krajicek i w turnieju w Indian Wells w parze z Wierą Zwonariową wygrywając w finale 6:4, 3:6, 10:5 z parą Gisela Dulko – Szahar Peer. W 2009 osiągnęła dwa ćwierćfinały w turniejach wielkoszlemowych we French Open i na Wimbledonie oraz doszła do IV rundy US Open. Sezon 2009 zakończyła na 7 pozycji w rankingu WTA.

Sezon 2010 zaczęła od turnieju w Sydney gdzie doszła do półfinału przegrywając z Jeleną Diemientjewą 3:6, 1:6. W Australian Open 2010 doszła do ćwierćfinału gdzie przegrała z Sereną Williams 6:4, 6:7, 2:6, a w lutym w turnieju w Dubaju uległa w finale jej siostrze Venus 3:6, 5:7, w półfinale pokonując Agnieszkę Radwańską.

W sezonie 2011 wygrała Sony Ericsson Open w Miami oraz dotarła do półfinału wielkoszlemowego turnieju Wimbledon 2011, gdzie przegrała z Petrą Kvitovą w trzech setach, oba turnieje w singlu. Dotarła również do finału WTA Tour Championships, w którym przegrała z Czeszką Petrą Kvitovą.

W sezonie 2012 wygrała turniej Apia International Sydney w Sydney, po zwycięstwie w finale nad Li Na. Dwa tygodnie później Azarenka odniosła największy sukces w karierze, wygrywając wielkoszlemowy Australian Open. W drodze do finału pokonała m.in. Agnieszkę Radwańską i Kim Clijsters, a w finale 6:3, 6:0 Marię Szarapową. Seria zwycięstw Azarenki powiększyła się o kolejne pięć, dzięki zwycięstwu w turnieju Qatar Ladies Open rozgrywanym na twardych kortach w Dausze. W finale imprezy Białorusinka wygrała z Samanthą Stosur 6:1, 6:2, a cały turniej zakończyła bez straty seta. W Indian Wells Białorusinka odniosła kolejny triumf, który był jej czwartym w sezonie. Turniej zakończyła ze stratą tylko jednego seta, którego ugrała Mona Barthel w spotkaniu drugiej rundy. W finałowym pojedynku z Marią Szarapową Azaranka zwyciężyła 6:2, 6:3. Był to jej dwudziesty trzeci kolejny wygrany mecz w sezonie.

W kwietniu 2012 roku do jej sztabu szkoleniowego dołączyła Amélie Mauresmo.

Życie prywatne

Trenerem zawodniczki jest Samuel Sumyk. Ulubione uderzenie to backhand, lubi twarde korty. Rodzice noszą imiona Ała i Chwiedar, ma brata Maksa. Mówi po angielsku i rosyjsku. Lubi słuchać muzyki. Za tenisowy wzór uważa Rogera Federera.