Wilhelm I Długi Miecz - Polski Serwis Naukowy

Wilhelm I Długi Miecz, fr. Guillaume Longue Épée (ur. ok. 905, zm. 17 grudnia 942) – książę Normandii w latach 927-942, syn Rolfa, pierwszego normańskiego władcy tej ziemi, i jego żony, chrześcijanki Poppy, córki hrabiego Berengara II z Neustrii.

Niewiele wiadomo o jego dzieciństwie i latach przed objęciem władzy w Normandii. Jego ojciec był poganinem, ale syna chciał wychować na chrześcijanina. W tym celu oddał go na wychowanie do rycerza Bothy, żarliwego chrześcijanina. Władzę w Normandii objął po abdykacji swojego ojca w 927 lub 928 roku.

Półwysep Contentin (także Costentin, Półwysep Normandzki; fr. Péninsule du Contentin) – półwysep w północno-zachodniej Francji, nad kanałem La Manche. Ze wschodu oblewają go wody zatoki de Saie (Sekwany), a z zachodu – zatoki Saint-Malo. Jest to część obszaru historycznej Normandii. Obecnie zajmuje północną część departamentu Manche.

Chrześcijaństwo, chrystianizm ( ludzi (1/3 ludności świata), biorąc pod uwagę wszystkie odłamy wchodzące w jej skład. Zgodnie z Dziejami Apostolskimi (11,26) "W Antiochii po raz pierwszy nazwano uczniów chrześcijanami" (gr. Χριστιανός).

O jego rządach niewiele wiadomo. Prawdopodobnie musiał zaraz po objęciu tronu stawić czoła buntowi swoich normańskich poddanych, uważających, że ich władca zbytnio upodobnił się do Franków. Następne lata są niejasne (wiadomo, że wmieszał się ok. 930 r. w wewnętrzne rozgrywki w Bretanii i przyłączył do swojego władztwa półwysep Cotentin, co zostało potwierdzone przez króla Rudolfa Burgundzkiego w 933 r.) i dopiero w 939 r. wiemy, że Wilhelm popadł w konflikt z hrabią Flandrii Arnulfem, który został następnie powiązany z innymi, licznymi konfliktami targającymi królestwem zachodniofrankijskim za czasów Ludwika Zamorskiego. Kontynuując politykę swego ojca, Wilhelm był sojusznikiem króla Ludwika i dynastii Karolingów.

Tytuł hrabiów Flandrii został ustanowiony w roku 862 przez króla Karola II Łysego, pierwszym hrabią flandryjskim został Baldwin I Żelazne Ramię, jest on tym samym założycielem dynastii flandryjskiej.

Język Québec oraz Ontario, Nouveau-Brunswick, – ok. 8 mln osób. Ok. 201 milionów używa francuskiego na całym świecie jako języka głównego (oszacowanie z r. 2009 wg Organisation mondiale de la Francophonie) a 72 miliony jako drugiego języka codziennego (w tym krajach Maghrebu). Wiele z tych osób mieszka w krajach, gdzie francuski jest jednym z języków urzędowych bądź powszechnie używanych (54 kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku, i Tunezji, gdzie nie ma statusu języka urzędowego jest bardziej rozpowszechniony niż w wielu krajach Czarnej Afryki, gdzie jest jedynym językiem urzędowym i używa go 96 milionów ludzi.

Wilhelm zginął w 942 r. zabity przez ludzi hrabiego Arnulfa, kiedy przybył na spotkanie z hrabią, by zaprowadzić między nimi pokój. Spotkanie miało się odbyć prawdopodobnie w Picquigny. Mordercą był członek świty Wilhelma, Baldwin, młodszy syn hrabiego Cambrai. Został pochowany w katedrze w Rouen.

Ludwik IV Zamorski (ur. 920, zm. 10 września 954 w Reims) – król zachodniofrankijski w latach 936-954, syn Karola III Prostaka, z dynastii Karolingów francuskich.

Arnulf I Wielki (ok. 890 - 28 marca 964), trzeci hrabia Flandrii, najstarszy syn Baldwina II Łysego i Aelfthryth, córki Alfreda Wielkiego, króla Anglii. Został nazwany na cześć swojego przodka, świętego Arnulfa z Metzu, w celu podkreślenia związków swojej rodziny z dynastią Karolingów.

W polityce wewnętrznej kontynuował twarde rządy ojca, utrzymując porządek w swoich włościach. Jego panowanie to również okres silnej asymilacji językowej i kulturowej normańskich osadników z miejscową ludnością.

Grób Wilhelma w Rouen

Ok. 930 r. pojął za żonę wg "prawa duńskiego" Sprotę z Bretanii i miał z nią syna Ryszarda, swojego następcę. Jego drugą żoną była Luitgarda z Vermandois (ok. 925 - 14 listopada po 977), córka hrabiego Herberta II i Adeli, córki Roberta I, króla zachodniofrankijskiego. Miał z nią córkę, Hildegardę. Wilhelm miał również kochankę, niejaką Eperlenc, córkę hrabiego Raoula d'Ivry.
Frankowie(łac. gens Francorumlub Franci) - to nazwa zbiorcza określająca zachodniogermańską federację plemion, u swoich, uchwytnych źródłowo, początków, tj. w III w. n.e., zamieszkującą tereny na północ i wschód od dolnego Renu. Między trzecim, a piątym wiekiem część Franków najeżdżała terytorium Rzymu, gdy inna część weszła w skład rzymskich wojsk w Galii. Tylko Frankowie saliccy utworzyli królestwo na terenach rzymskich. Pod wodzą rodzimej dynastii Merowingów podbili niemal cała Galię. Pod władzą Karolingów państwo to stałą się wiodącą siłą chrześcijańskiego Zachodu. Jego rozpad dał początek dwóm wiodącym siłom średniowiecza: królestwu Francji i państwu niemieckiemu.

Rolf, Rollo (nord. Hrólfr Rögnvaldsson i Göngu-Hrólfr, ur. zapewne ok. 860, zm. ok. 932), wódz Normanów, pierwszy książę Normandii w latach 911–927.