Wilhelm Pluta (ur. 9 stycznia 1910 w Kochłowicach, zm. 22 stycznia 1986 pod Krosnem Odrzańskim) – polski biskup rzymskokatolicki, administrator apostolski w Gorzowie Wielkopolskim w latach 1958–1972, biskup diecezjalny gorzowski w latach 1972–1986, Sługa Boży Kościoła katolickiego.

Młodość

Wychowywał się pośród ośmiorga rodzeństwa w pobożnej i pracowitej rodzinie górniczej. Jego lata młodości zbiegły się z I wojną światową. Po ukończeniu Gimnazjum Klasycznego w Katowicach wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Śląskiej w Krakowie i jako alumn tegoż seminarium studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po ukończeniu teologii przyjął 24 czerwca 1934 święcenia kapłańskie z rąk biskupa pomocniczego w Katowicach Teofila Bromboszcza.

Kapłaństwo

W latach 1934–1939 pełnił obowiązki w charakterze kontraktowego nauczyciela w państwowym gimnazjum polskim oraz w szkole powszechnej w Bielsku. Po wkroczeniu wojsk niemieckich do Bielska i zamknięciu gimnazjum na podstawie dekretu 8 września 1939 został skierowany do pracy duszpasterskiej w parafii św. Antoniego w Chorzowie. W lipcu 1942 został skierowany do parafii Leszczyny i pracował na stanowisku administratora. Po trzyletniej pracy duszpasterskiej w 1945 został przeniesiony do parafii w Nowej Wsi-Wirku.

19 października 1946 został przeniesiony do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Koszęcinie jako jej administrator.

W czasie pracy w Koszęcinie otrzymał tytuł doktora na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.

Dekretem biskupa katowickiego z 6 października 1948 został przeniesiony do parafii Św. Mikołaja w Lublińcu, a od 10 września 1951 został skierowany na posadę administratora do parafii Św. Józef w Katowicach-Załężu.

Biskupstwo

4 lipca 1958 został mianowany przez papieża Piusa XII administratorem apostolskim i wikariuszem kapitulnym ordynariatu gorzowskiego oraz biskupem tytularnym Leptis Magna. 7 września 1958 otrzymał święcenia biskupie z rąk prymasa Polski Stefana Wyszyńskiego. Współkonsekratorami byli biskupi Herbert Bednorz i Bolesław Kominek.

Był uczestnikiem soboru watykańskiego II (1962–1965).

W 1972 w następstwie uznania zachodniej granicy Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej przez Republikę Federalną Niemiec w układzie PRL-RFN (1970) papież Paweł VI utworzył stałą administrację kościelną dla tzw. Ziem Odzyskanych. Wilhelm Pluta został biskupem diecezjalnym nowo ustanowionej diecezji gorzowskiej.

Przez 30 lat posługi biskupiej troszczył się o kapłanów i rodziny. Jako pierwszy w Polsce stworzył duszpasterstwo rodzin. Dążył do uświęcenia wiernych swojej diecezji. Opublikował 18 książek. Odegrał wielką rolę w budowaniu Kościoła w północno-zachodniej Polsce. Zginął tragicznie w wypadku samochodowym, jadąc do Gubina na spotkanie z tamtejszymi księżmi.

Jego grób znajduje się w katedrze gorzowskiej. Przed tą katedrą znajduje się również jego pomnik. Obecnie toczy się jego proces beatyfikacyjny.

Przypisy

Linki zewnętrzne

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Wilhelma Pluty