Wilhelm z Rubruk - Polski Serwis Naukowy

Trasa podróży Wilhelma

Wilhelm z Rubruk, Ruysbroeck (ur. ok. 1220 w Rubrouck, północna Francja, zm. ok. 1293) – flamandzki franciszkanin, misjonarz i podróżnik. W latach 1253-1255 posłował z ramienia króla Francji Ludwika IX Świętego na dwór wielkiego chana mongolskiego Mongke. Celem tej wyprawy było wybadanie czy chan mongolski byłby skłonny przyjąć wiarę chrześcijańską i stać się sojusznikiem w walce z Turkami. Jechał przez Konstantynopol, Krym, Ural, stepy, pustynię Gobi do stolicy chana, Karakorum. Jego zdaniem chan mongolski miał się wyrazić, iż najpotężniejszym władcą Zachodu jest król Francji.

Pismo chińskie (jap. kanji, kor.: hancha, wietn.: hán tự) – sylabowe pismo logograficzne (ideograficzno-fonetyczne) stworzone najwcześniej 8 tys. lat temu, a najpóźniej 4,5 tys. lat temu w Chinach, zaadaptowane do zapisu innych języków Azji Wschodniej, obecnie przede wszystkim japońskiego, a w mniejszym stopniu także koreańskiego.

Ludwik IX Święty (ur. 25 kwietnia 1214 w Poissy, zm. 25 sierpnia 1270 w Tunisie) - król Francji od 1226 r., syn Ludwika VIII z dynastii Kapetyngów. Był organizatorem i uczestnikiem VI i VII wyprawy krzyżowej.

Sporządził wartościowy opis ze swej podróży (Itinerarium), który stał się jednym z najważniejszych dla średniowiecznej Europy zbiorem wiadomości o Azji. Zawarł w nim m.in. opis praktyk szamanów mongolskich, nestorian azjatyckich, mnichów buddyjskich i wiele elementów życia codziennego samych Mongołów (ubiór, warunki mieszkaniowe, pożywienie itp.). Jako pierwszy Europejczyk podał informacje na temat pisma chińskiego, pierwszy także wykazał że wzmiankowana w antycznych źródłach Seres oraz Kataj to jeden i ten sam kraj. Jego opis geograficzny brzegów Morza Kaspijskiego przyczynił się do obalenia rozpowszechnionego wówczas w Europie poglądu (podpartego autorytetem Izydora z Sewilli), wedle którego stanowiło ono jedynie zatokę Oceanu Północnego.

Zakon Braci Mniejszych (łac. Ordo Fratrum Minorum, pot. franciszkanie) – katolicka wspólnota zakonna z grupy zakonów żebrzących. Założona w 1209 przez św. Franciszka z Asyżu. Zakon ten w 1517 r. na mocy bulli Ite et vos ad vineam meam został podzielony na Zakon Braci Mniejszych zwanych Obserwantami, oraz Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych. W 1619 r. pełną niezależność uzyskała trzecia gałąź: Zakon Braci Mniejszych Kapucynów. Wszystkie trzy zakony są oparte na tej samej regule, napisanej przez św. Franciszka i zatwierdzonej przez papieża Honoriusza III 29 listopada 1223 r. Posiadają wspólne dziedzictwo historyczne i duchowe. Różne konstytucje oraz przełożeni stanowią jednakże o ich odrębności prawnej.

Mongke (Mengu, ur. 1208 - zm. 1259) – czwarty wielki chan mongolski, wnuk Czyngis-chana, syn Tołuja i Sorkaktani-beki, brat Kubilaja, Hulagu i Aryka Böge. Rządził od 1251 do 1259.

Przypisy

Wilfrid Blunt: The Golden Road to Samarkand. London: Viking Press, 1973, s. 111. ISBN 0241022983.
Stuart B. Schwartz: Implicit Understandings: Observing, Reporting, and Reflecting on the Encounters Between Europeans and Other Peoples in the Early Modern Era. Cambridge: Cambridge University Press, 1994, s. 40. ISBN 9780521458801.
Evelyn Edson: The World Map, 1300-1492: The Persistence of Tradition and Transformation. Baltimore, Maryland: The John Hopkins University Press, 2007, s. 94. ISBN 9780801885891.

Bibliografia

Jerzy Rajman, Encyklopedia średniowiecza, Wydawnictwo Zielona Sowa, Kraków 2006, ISBN 83-7435-263-9, ISBN 978-83-7435-263-5

Wilhelm z Rubruk, Opis podróży, przeł. Mikołaj Olszewski, z serii: „Biblioteka Klasyków Antropologii”, Wydawnictwo Marek Derewiecki, Kęty 2007, ISBN 978-83-89637-45-1