Willy De Clercq - Polski Serwis Naukowy

Willy Clarisse Elvire Hector Viscount De Clercq (ur. 8 lipca 1927 w Gandawie, zm. 28 października 2011) – belgijski i flamandzki polityk, prawnik, wykładowca akademicki. Parlamentarzysta krajowy, wielokrotny minister i wicepremier, członek Komisji Europejskiej, poseł do Parlamentu Europejskiego.

Partia Europejskich Liberałów, Demokratów i Reformatorów (fr. Parti Européen des Libéraux, Démocrates et Réformateurs, ang. Party of European Liberals, Democrats and Reformers, ELDR) – europejska partia polityczna, w skład której wchodzą partie liberalne krajów Unii Europejskiej. ELDR powstała 26 marca 1976. Do 1986 występowała pod nazwą Partia Europejskich Liberałów i Demokratów (ELD).

Język Québec oraz Ontario, Nouveau-Brunswick, – ok. 8 mln osób. Ok. 201 milionów używa francuskiego na całym świecie jako języka głównego (oszacowanie z r. 2009 wg Organisation mondiale de la Francophonie) a 72 miliony jako drugiego języka codziennego (w tym krajach Maghrebu). Wiele z tych osób mieszka w krajach, gdzie francuski jest jednym z języków urzędowych bądź powszechnie używanych (54 kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku, i Tunezji, gdzie nie ma statusu języka urzędowego jest bardziej rozpowszechniony niż w wielu krajach Czarnej Afryki, gdzie jest jedynym językiem urzędowym i używa go 96 milionów ludzi.

Życiorys

Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Gandawie, kształcił się następnie w Stanach Zjednoczonych na Syracuse University. Rozpoczął praktykę adwokacką w rodzinnym mieście, a jednocześnie podjął pracę naukową. Został docentem na Uniwersytecie w Gandawie i na Wolnym Uniwersytecie Brukseli.
Izba Reprezentantów (nid. Kamer van Volksvertegenwoordigers, fr. la Chambre des Représentants, niem. Abgeordnetenkammer) – izba niższa parlamentu federalnego Belgii. Składa się ze 150 członków wybieranych na czteroletnią kadencję.

Język niderlandzki, język holenderski (Nederlands, Nederlandse taal) - język indoeuropejski z grupy języków germańskich zaliczany do języków dolnoniemieckich. Językiem niderlandzkim posługuje się ok. 27 milionów ludzi. Dla 23 milionów jest językiem ojczystym (pierwszym) i/lub językiem kultury i literatury, a dla kolejnych 4 milionów drugim językiem. Większość użytkowników tego języka mieszka na zachodzie Europy. Niderlandzki jest oficjalnym językiem urzędowym w Holandii i Belgii (Flandria), a poza Europą w Surinamie, na Antylach Holenderskich i Arubie. Niderlandzki jest blisko spokrewniony z językiem niemieckim i wykazuje podobieństwo do angielskiego. Języki o mniejszym zasięgu, które są blisko spokrewnione z niderlandzkim to afrikaans (język kreolski do 1925 uważany za lokalną odmianę niderlandzkiego) i fryzyjski (w mniejszym stopniu, gdyż nie należy do języków dolnofrankijskich).

Po raz pierwszy funkcję publiczną objął w 1952, kiedy to został radnym Gandawy. Pomiędzy 1958 i 1985 sprawował mandat posła do Izby Reprezentantów, będąc wybieranym w każdych kolejnych wyborach krajowych. Działał przez wiele lat w Partii na rzecz Wolności i Postępu (stał na jej czele w latach 1972–1973), na bazie której w 1992 powołano ugrupowanie Flamandzkich Liberałów i Demokratów.

Region Flamandzki (nid. Vlaams Gewest) – jeden z trzech regionów federalnych Belgii, położony w północnej części kraju i zamieszkany głównie przez ludność niderlandzkojęzyczną. Siedzibą parlamentu i rządu Regionu Flamandzkiego jest Bruksela (leżąca poza obszarem regionu – w osobnym stołecznym regionie federalnym). Na określenie regionu flamandzkiego używa się też wieloznacznego terminu Flandria.

Komisja Europejska (fr. Commission européenne, ang. European Commission), to organ wykonawczy Unii Europejskiej. Jest instytucją odpowiedzialną za bieżącą politykę Unii, nadzorującą prace wszystkich jej agencji i zarządzającą jej funduszami. Komisja posiada wyłączną inicjatywę legislacyjną w zakresie prawa unijnego oraz jest uprawniona do wydawania rozporządzeń wykonawczych (ang. Comission Regulation). Jej główną siedzibą jest Bruksela.

Wielokrotnie obejmował stanowiska w rządzie federalnym. Był wiceministrem ds. budżetu (1960–1961), wicepremierem i ministrem budżetu (1966–1968), wicepremierem i ministrem finansów (1973–1974), ministrem finansów (1974–1977), wicepremierem, ministrem finansów i ministrem handlu zagranicznego (1981–1985). W 1985 powołany w skład Komisji Europejskiej kierowanej przez Jacques'a Delors, przez cztery lata był komisarzem europejskim ds. stosunków zewnętrznych i europejskiej polityki sąsiedztwa.
Jacques Delors (ur. 20 lipca 1925) – francuski ekonomista i polityk, który przez trzy kadencje był przewodniczącym Komisji Europejskiej (styczeń 1985 - grudzień 1994).

Flamandzcy Liberałowie i Demokraci (niderl. Open Vlaamse Liberalen en Democraten, Open VLD) – belgijska i flamandzka partia polityczna o profilu liberalnym, działająca od 1992. Należy do Partii Europejskich Liberałów, Demokratów i Reformatorów.

W 1979, w pierwszych powszechnych wyborach, został wybrany do Parlamentu Europejskiego, zrezygnował po dwóch latach w związku z ponownym wejściem w skład rządu. Do europarlamentu powrócił w 1989, w 1994 i 1999 uzyskiwał reelekcję, zasiadając w PE przez trzy pełne kadencje (do 2004). Był członkiem grupy liberalnej (i jej wiceprzewodniczącym w okresie 1989–1992), przez dziesięć lat kierował komisjami Parlamentu Europejskiego.
Poseł do Parlamentu Europejskiego - członek Parlamentu Europejskiego, wybierany na pięcioletnią kadencję. W Polsce w stosunku do członków PE używa się potocznie określenia "europarlamentarzysta", "eurodeputowany" lub "europoseł".

Parlament Europejski – instytucja Unii Europejskiej, będąca odpowiednikiem jednoizbowego parlamentu reprezentująca obywateli państw należących do UE, której członkowie są wybierani na 5-letnią kadencję. Oficjalną siedzibą Parlamentu jest Strasburg, ale też Bruksela, w której odbywa się większość obrad oraz mieszczą się biura poselskie, komisje parlamentarne i władze klubów. Sekretariat, biblioteka i część zaplecza technicznego ma zaś swoją siedzibę w Luksemburgu.

W 2003 znalazł się wśród założycieli pozarządowej organizacji Medbridge, zajmującej się upowszechnianiem dialogu między Europą i Bliskim Wschodem.
Przypisy

Qui sommes-nous? (fr.). medbridge.org. [dostęp 31 października 2010].

Źródła

Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 31 października 2010].

Curriculum vitae na stronie europa-nu.nl (niderl.). [dostęp 31 października 2010].