Wincenty Głębocki - Polski Serwis Naukowy

Wincenty Głębocki (ur. 5 kwietnia 1858 w Psarskich k. Pniew - zm. 22 lutego 1903 w Ostrowie) - polski ksiądz, pedagog - prefekt.

Urodzony w rodzinie szlacheckiej. Ukończył Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu (1879). Uczył się na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego (1879-1883). We Wrocławiu był aktywnym członkiem Towarzystwa Literacko-Słowiańskiego. W latach 1885-1887 studiował teologię na uniwersytecie w Würzburgu. W 1887 roku rozpoczął roczny kurs w seminarium praktycznym w Gnieźnie. W 1888 roku przyjął święcenia kapłańskie. Od tego samego roku wikariusz w parafii św. Stanisława w Ostrowie. Od 1902 roku katolicki kapelan garnizonu ostrowskiego.

Poznań (, niem. Posen, jidysz פּױזן Pojzn, ros. - Познань) – jedno z najstarszych i największych polskich miast, położone nad rzekami Wartą i Cybiną, na Pojezierzu Wielkopolskim. Stolica Wielkopolski i województwa wielkopolskiego. W obrębie miasta znajduje się duży węzeł drogowy i kolejowy oraz międzynarodowy port lotniczy Ławica. Piąte pod względem liczby ludności miasto w Polsce i szóste pod względem powierzchni.

II Liceum Ogólnokształcące im. Władysława Stanisława Reymonta w Ostrowie Wielkopolskim – jedna z najstarszych szkół średnich w dawnym Księstwie Poznańskim, druga w Ostrowie, swoją historią sięgająca połowy XIX w.

Od 1889 roku nauczyciel religii w Królewskim Gimnazjum w Ostrowie, a także w ostrowskiej Państwowej Wyższej Szkole Żeńskiej. W 1895 roku złożył we Wrocławiu państwowy egzamin nauczycielski (uprawnienia do nauczania religii oraz języków polskiego i hebrajskiego), a podczas pracy w Gimnazjum Męskim uzyskał tytuł Oberlehrer (Starszy Nauczyciel).

Konkatedra św. Stanisława Biskupa Męczennika - zwana farą, druga (po katedrze w Sosnowcu) pośród katedr i konkatedr polskich, wybudowana w stylu neoromańskim. Położona w Śródmieściu, przy pl. Stefana Rowińskiego, otoczona kompleksem zabytkowych budynków parafii.

Gniezno (łac. Gnesna, niem. Gnesen, czes. Hnězdno) – miasto w województwie wielkopolskim, siedziba władz powiatu gnieźnieńskiego. Leży na Pojezierzu Gnieźnieńskim wśród jezior Jelonek, Świętokrzyskie i Winiary, na terenie dawnego jeziora plioceńskiego[2]. Pierwsza stolica Polski [3][4][1], siedziba arcybiskupów gnieźnieńskich, siedziba pierwszej metropolii kościelnej, ośrodek akademicki; od 19 grudnia 2009 siedziba kurii prymasowskiej[5]. Miasto wznosi się na siedmiu pagórkach: Lechowym, św. Piotra, św. Wawrzyńca, św. Michała, Panieńskim, Krzyżackim i Żnińskim[6].

Uwielbiany przez młodzież, należał do najwybitniejszych i najbardziej szanowanych nauczycieli Królewskiego Gimnazjum w Ostrowie. Pracę pedagoga kontynuował pomimo ciężkiej choroby (kamica nerkowa i choroba żołądka). Uchodził za wymagającego, ale sprawiedliwego. Reprezentował poglądy umiarkowane, ale zawsze podkreślał swoją polskość i znany był w Ostrowie jak "protektor uczniów Polaków". Tak długo jak to było możliwe wykładał religię po polsku, ponieważ uważał, że prawdy wiary można zrozumieć dobrze tylko w ojczystym języku. Pod koniec XIX i na początku XX wieku był też jedynym prefektem polskiej narodowości uczącym w Królewskim Gimnazjum. Bliski przyjaciel jednego z najwybitniejszych dyrektorów szkoły, Niemca Huberta Beckhausa. Położył też znaczne zasługi w rozwoju ostrowskiego Gimnazjum Żeńskiego.

I Liceum Ogólnokształcące im. ks. Jana Kompałły i Wojciecha Lipskiego w Ostrowie Wielkopolskim – najstarsza szkoła średnia w Ostrowie Wielkopolskim i trzecia polska na terenach zaboru pruskiego. Jej historia sięga roku 1845.

Ostrów Wielkopolski (do 1920 Ostrów, łac. Ostrovia, niem. Ostrowo) – miasto w Kaliskiem, na Wysoczyźnie Kaliskiej, nad Ołobokiem, w województwie wielkopolskim, siedziba powiatu ostrowskiego i gminy Ostrów Wielkopolski; muzeum (1988); 72 360 mieszk. (2008).

Po śmierci został pochowany na ostrowskim Starym Cmentarzu, obok księdza Augustyna Szamarzewskiego. Jego pogrzeb 26 lutego 1903 roku zakończył się manifestacją z udziałem mieszkańców i młodzieży-wychowanków.

Bibliografia

Jarosław Biernaczyk, Wincenty Głębocki, w: Alma Mater Ostroviensis - Księga Pamięci - Non Omnis Moriar, tom X, Ostrów Wielkopolski 2003