Wincenty Okoń - Polski Serwis Naukowy

Wincenty Okoń (ur. 22 stycznia 1914 w Chojeńcu, zm. 18 października 2011 w Warszawie) – polski pedagog, specjalista w zakresie dydaktyki i pedeutologii, profesor, członek rzeczywisty PAN, podporucznik AK.

Wincenty Okoń potrafił czytać w wieku 5 lat, a będąc w trzeciej klasie szkoły podstawowej przeczytał już wszystko książki szkolnej biblioteki. Po ukończeniu szóstej klasy zrezygnował z edukacji w szkole i rozpoczął edukację samodzielną.

1 września 1929 roku rozpoczął edukację w Seminarium Nauczycielskim w Chełmie, gdzie jednym z jego nauczycieli był wybitny pedagog Kazimierz Andrzej Jaworski. W wieku 21 lat odbył obowiązkową służbę wojskową. W styczniu 1937 podjął pracę jako nauczyciel we wsi pod Garwolinem oraz równolegle rozpoczął studia pedagogiczne w warszawskiej Wolnej Wszechnicy Polskiej.

II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci).

Doctor honoris causa (z łac. [doktor] dla zaszczytu) – honorowy tytuł naukowy nadawany przez uczelnie osobom szczególnie zasłużonym dla nauki i kultury. Nie wymaga posiadania formalnego wykształcenia, ale nadawany jest zazwyczaj[potrzebne źródło] osobom o wysokim statusie społecznym lub naukowym.

Podczas II wojny światowej należał do AK, uczestniczył w obronie Dęblina oraz Zamościa. Zorganizował również tajne Gimnazjum Ogólnokształcące, Kurs Ogólnokształcący oraz małe liceum. W 1944 roku po przeniesieniu do rezerwy Wincenty Okoń został przydzielony do Samodzielnego Batalionu Morskiego w Gdańsku-Nowym Porcie. Oprócz szkolenia marynarzy zajmował się tam organizacją ich życia kulturalnego. We wrześniu 1946 po obronie pracy magisterskiej pt. Niemiecka Hauptschule odszedł ze służby wojskowej.

Sergiusz Hessen (ur.1887- zm.1950) - rosyjski pedagog i filozof. Sergiusz Hessen urodził się 16 sierpnia 1887 r. w miasteczku Ust-Sysolsk noszącym obecnie nazwę Syktywkaru. Dzieciństwo spędził przeważnie na wsi i w Odessie, a do gimnazjum uczęszczał w Petersburgu, dokąd przyjechał mając dziewięć lat. Wychował się w rodzinie bardzo się kochającej, wspólnie z trzema przyrodnimi braćmi, gdyż ojciec jego ożenił się powtórnie. Po zdaniu egzaminu dojrzałości w 1905 r. wyjechał na dalsze studia do Heidelbergu. Po otrzymaniu doktoratu „summa cum laude” w marcu 1909 r. zamieszkał w Petersburgu. W roku 1914 podejmuję pracę na Uniwersytecie Petersburskim. Od 1935 r. przebywał w Polsce. Profesor między innymi Wolnej Wszechnicy Polskiej i Uniwersytetu Łódzkiego. Wykładał filozofię na Uniwersytecie w Piotrogrodzie i Tomsku. Był reprezentantem kierunku pedagogiki kultury. W latach 1945-1950 był profesorem historii pedagogiki Uniwersytetu Łódzkiego. Stworzył własny system pedagogiki kultury.

Podporucznik (ppor.) – najniższy stopień oficerski w Wojsku Polskim, z korpusu oficerów młodszych. Polski oficer w stopniu podporucznika na naramiennikach nosi dwie gwiazdki.

Jako magister został zaproszony przez Sergiusza Hessena do podjęcia pracy naukowej w Katedrze Pedagogiki Ogólnej Uniwersytetu Łódzkiego. W czerwcu 1948 roku obronił pracę doktorską pt. Zabawa a rzeczywistość recenzowaną przez Sergiusza Hessena, Marię Librachową oraz Bogdana Suchodolskiego. W następnym roku po zaproszeniu Bogdana Suchodolskiego przeniósł się do Katedry Pedagogiki Ogólnej Uniwersytetu Warszawskiego. W 1955 roku otrzymał tam tytuł profesora nadzwyczajnego, w latach 1958-1960 pełnił funkcję dziekana Wydziału Pedagogicznego UW, w latach 1961-1974 był kierownikiem Instytutu Pedagogiki. W roku 1962 należał do współzałożycieli International Society for Group Activity in Education, w której od 1984 roku pełnił funkcję honorowego przewodniczącego. W roku 1966 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego UW.

Szkoła Główna Handlowa w Warszawie (SGH, w latach 1949–1991 Szkoła Główna Planowania i Statystyki, SGPiS) to najstarsza uczelnia ekonomiczna w Polsce.

Profesor (z łac. professor) – tytuł naukowy nadawany samodzielnym pracownikom naukowym lub tytuł zwyczajowy honorowy nadawany nauczycielom szkolnictwa podstawowego, gimnazjalnego oraz ponadgimnazjalnego, a także stanowisko nauczycieli akademickich.

W roku 1973 został członkiem rzeczywistym PAN, w latach 1974-1984 był przewodniczącym Polskiego Komitetu Nauk Pedagogicznych.

Większość pracy badawczej związał z Uniwersytetem Warszawskim i Uniwersytetem Śląskim w Katowicach. Zajmował się procesem dydaktycznym oraz jego uwarunkowaniami, kształceniem wielostronnym, historią myśli pedagogicznej XIX i XX wieku, zagadnieniami związanymi z pedeutologią, problematyką organizacji badań pedagogicznych. Był współpracownikiem UNESCO, członkiem Polskiej Akademii Nauk, honorowym członkiem Polskiego Towarzystwa Badania Gier, honorowym przewodniczącym Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego. Posiadał tytuły doktora honoris causa Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie oraz Uniwersytetu Technicznego w Brunszwiku.

Bogdan Suchodolski (urodzony 27 grudnia 1903 w Sosnowcu, zmarł 2 października 1992 w Konstancinie-Jeziornie) – polski filozof, historyk nauki i kultury oraz pedagog, poseł na Sejm PRL IX kadencji.

Uniwersytet Techniczny w Brunszwiku, Technische Universität Braunschweig - niemiecki uniwersytet techniczny w Brunszwiku, założony w 1745 pod nazwą Collegium Carolinum. Należy do związku niemieckich uniwersytetów technicznych TU9.

Wincenty Okoń był autorem teorii kształcenia wielostronnego, w myśl której w nauczaniu należy uwzględniać stronę teoretyczną, praktyczną i emocjonalną nauczania, a nie jedynie teoretyczną.

Prace pedagogiczne

Proces nauczania – 1954

U podstaw problemowego uczenia się – 1964

Zarys dydaktyki ogólnej – 1968

Kształcenie nauczycieli w Polsce – stan i kierunki przebudowy

Słownik pedagogiczny – 1974

Nauczanie problemowe we współczesnej szkole – 1987

Wprowadzenie do dydaktyki ogólnej – 1983

Zabawa a rzeczywistość – 1987

Wizerunki sławnych pedagogów – 1993

Przypisy

Nekrolog. [dostęp 20 października 2011].
↑ Anna i Maciej Górscy. Wspomnienie o profesorze Wincentym Okoniu. „Gazeta SGH”, s. 14-15. Szkoła Główna Handlowa w Warszawie. ISSN 1644-2237.
Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Śląskiego. [dostęp 21 lutego 2011].

Linki zewnętrzne

Wincenty Okoń w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI)

Stanisław Juszczyk, Augustyn Surdyk, Życie i twórczość naukowa profesora Wincentego Okonia. Iubilaei causa laudatio, Homo Ludens 1/2009,