Wipo - Polski Serwis Naukowy

Ten artykuł dotyczy kronikarza niemieckiego. Zapoznaj się również z: Światowa Organizacja Własności Intelektualnej (WIPO).

Wipo (forma zdrobniała imienia, możliwe formy rozwinięte: Wipertus, Wikpert, Wilpold, Witpert, Witpoto, Wikpold itp., zm. po 1046) – pisarz, kronikarz, prezbiter cesarskiej kapeli dworskiej za czasów dynastii salickiej.

Wieleci, Wilcy, Lucice, Lutycy to grupa plemienna Słowian połabskich, zamieszkujących od VI wieku tereny między dolną Odrą a Łabą, wywodząca się z Pomorza Przedodrzańskiego. W źródłach pisanych za czasów Karola Wielkiego nazywani również: Wiltzi, Vultzi, Welatabowie. Wieleci obok Obodrzyców i Serbów należeli do Słowian zachodnich. Geograf Bawarski podaje, że na ziemiach Wieletów znajdowało się 95 grodów.

Henryk III (niem. Heinrich III., ur. 28 października 1017, zm. 5 października 1056) - książę Bawarii w latach 1026–1041 (jako Henryk VI), książę Szwabii w latach 1038-1045, król Niemiec, Burgundii i Włoch od 1039 (w Niemczech i Burgundii koronowany wcześniej, za życia ojca), cesarz rzymsko-niemiecki od 1046. Władca z dynastii salickiej, syn i następca cesarza Konrada II i Gizeli.

Życiorys

Urodził się zapewne pod koniec X wieku. Jego rodzinnymi stronami była albo Szwabia, albo, co bardziej prawdopodobne, obszar obecnej zachodniej Szwajcarii (Burgundia). Prezbiterem w kapeli dworskiej cesarza Konrada II został zapewne ok. 1024, choć w kancelarii cesarskiej mógł pracować już wcześniej. Brał udział w dwóch kampaniach wojennych Konrada II: burgundzkiej (1033) i przeciwko Wieletom (1035). Pod koniec lat 30. powrócił do Burgundii, gdzie dowiedział się o śmierci Konrada. Być może utrzymał swoje stanowisko na dworze także następcy cesarza, jego syna - Henryka III, będąc jego spowiednikiem. Z Henrykiem, którego był być może wychowawcą i nauczycielem, spotkał się w lutym 1040 w Konstancji i w Boże Narodzenie roku następnego w Strasburgu. W obu przypadkach miało to związek z wręczeniem władcy pozycji ze swojej twórczości (w Konstancji był to wiersz poświęcony śmierci Konrada II, w 1041 było to dziełko Tetralogus). Pod koniec życia osiadł gdzieś w pobliżu czeskiej granicy, gdzie zapewne stworzył swoje opus magnum — Gesta Chuonradi II Imperatoris (pol. Chwalebne czyny cesarza Konrada II). Możliwe jest, że uczestniczył jeszcze w zjeździe w Merseburgu w lecie 1046, w tym wypadku byłaby to jego ostatnia znana aktywność.

Prezbiter (gr. presbytérion – grupa, urząd prezbiterów od presbýteros starszy) – w wielu Kościołach chrześcijańskich duchowny mający prawo prowadzenia nabożeństw i sprawowania sakramentów - w niektórych Kościołach tylko części.

Światowa Organizacja Własności Intelektualnej (ang. World Intellectual Property Organization, skrót WIPO) jest jedną z 16 organizacji wyspecjalizowanych ONZ z siedzibą w Genewie. Zajmuje się koordynacją i tworzeniem regulacji dotyczących systemu ochrony własności intelektualnej, a także świadczeniem pomocy prawnej i technologicznej.

Dzieła

Zachowane

Victimae paschali (sekwencja wielkanocna)

Proverbia centum

Versus pro obitu Chuonradi imperatoris (1040)

Tetralogus (1041)

Versus ad mensam regis

Rithmus ad Henricum

Gesta Chuonradi II Imperatoris (1046 lub 1047)

Niezachowane

Gallinarius (wiersz poświęcony walkom o Burgundię)

Breviarium (wiersz poświęcony wyprawie Konrada II na Burgundię w lutym 1033 oraz na Wieletów w 1035)

hymn poświęcony przekazaniu Burgundii we władanie Henrykowi III

Niepewne autorstwo

Cantilena in Chuonradum II. factum imperatorem

Cantilena in Henricum III. Anno MXXVIII regem coronatum

Bibliografia

Sochacki J., Wstęp [w:] Wipon, Chwalebne czyny cesarza Konrada II, tłum. E. Milkamanowicz, Kraków 2005, ISBN 83-242-0498-9.

Victimae Paschali laudes, Niech w święto radosne Paschalnej Ofiary, Sekwencja Wielkanocna – łacińska sekwencja będąca częścią rzymskokatolickiej mszy, przypisana na niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego, dozwolona w czasie oktawy. Poprzedza w liturgii śpiew Alleluja.

Spowiednik - w Kościele katolickim kapłan (biskup lub prezbiter), który ma prawo spowiadania, a więc udzielania sakramentu pokuty. Musi więc posiadać ważnie przyjęte święcenia (nie wystarczą święcenia diakonatu), a nadto być upoważnionym do sprawowania tego sakramentu. W pewnych sytuacjach może być tego prawa pozbawiony przez kompetentną władzę kościelną, a wtedy nie może w sposób ważny spowiadać.