Witold Rychter - Polski Serwis Naukowy

Witold Rychter (ur. 2 lutego 1902 w Warszawie, zm. 17 marca 1984) – major broni pancernych Wojska Polskiego, inżynier mechanik, pionier polskiego sportu samochodowego, lotnictwa, dwukrotny zwycięzca Rajdu Polski (1938 i 1947), sędzia w zawodach akrobacji lotniczej.

Życiorys

W 1920, jako ochotnik, walczył z bolszewikami, a w 1921 wziął udział w III powstaniu śląskim. W 1934, w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 99. lokatą w korpusie oficerów rezerwy samochodowych, posiadał przydział mobilizacyjny do Kadry 4 Dywizjonu Samochodowego w Łodzi.

Obszar Warszawski AK - struktura terenowa Armii Krajowej. Obszar nosił kryptonim "Morskie Oko", "Cegielnia", "Folwark", "Wodnik", "Woda", "Ojców", "Wisła", "Rzeka";

Łódź – miasto wojewódzkie w środkowej Polsce, położone na Wzniesieniach Łódzkich, na dziale wodnym I rzędu Wisły i Odry. Przejściowa siedziba władz państwowych w 1945 roku. Siedziba władz województwa łódzkiego oraz powiatu łódzkiego wschodniego.

W 1928 wyszkolił się na pilota sportowego w Aeroklubie Warszawskim na samolocie Hanriot H.28. W 1936 ukończył kurs akrobacji lotniczej na samolocie PWS-16bis. Był jednym z pierwszych właścicieli prywatnego samolotu sportowego JD-2bis. Chętnie latał też na akrobacyjnym RWD-10.

W kampanii wrześniowej był zastępcą dowódcy Samodzielnej Kompanii Czołgów R-35. W czasie okupacji niemieckiej był szefem motoryzacji w Komendzie Obszaru Warszawskiego AK. Walczył w powstaniu warszawskim.

Powstanie warszawskie () – wystąpienie zbrojne przeciwko okupującym Warszawę wojskom niemieckim, zorganizowane przez Armię Krajową w ramach akcji "Burza", połączone z ujawnieniem się i oficjalną działalnością najwyższych struktur Polskiego Państwa Podziemnego.

Major – stopień oficerski używany w armiach wielu krajów. W wojsku polskim jest to stopień niższy od podpułkownika, wyższy od kapitana. Major wchodzi w skład korpusu oficerów starszych, natomiast w okresie międzywojennym – w skład korpusu oficerów sztabowych. Odpowiednikiem majora w marynarce wojennej jest komandor podporucznik a w policji podinspektor Policji.

Po wojnie wrócił do pracy w motoryzacji, będąc rzeczoznawcą i biegłym sądowym w sprawach wypadków motoryzacyjnych. W latach 1949–1956 szykanowany, odsunięty od lotnictwa. Powrócił do lotnictwa po 1956, sędziując w krajowych zawodach sportowych akrobacji samolotowej, w 1960 jako przewodniczący sędziowskiego jury.

Podporucznik (ppor.) – najniższy stopień oficerski w Wojsku Polskim, z korpusu oficerów młodszych. Polski oficer w stopniu podporucznika na naramiennikach nosi dwie gwiazdki.

Order Odrodzenia Polski, Polonia Restituta - drugie najwyższe polskie państwowe odznaczenie cywilne, nadawane za wybitne osiągnięcia na polu oświaty, nauki, sportu, kultury, sztuki, gospodarki, obronności kraju, działalności społecznej, służby państwowej oraz rozwijania dobrych stosunków z innymi krajami. Ustanowione ustawą z 4 lutego 1921.

Autor wielu książek o tematyce motoryzacji i lotnictwa m.in:

Skrzydlate wspomnienia (1980)

Dzieje samochodu (1962)

Doświadczony kierowca radzi (1971)

Moje dwa i cztery kółka (1985)

Współautor polskiego kodeksu drogowego (1960).

Odznaczenia

Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (pośmiertnie w 1984)

Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1961)

Złoty Krzyż Zasługi (1945)

Srebrny Krzyż Zasługi – dwukrotnie (1927 i 1934)

Śląski Krzyż Powstańczy

Warszawski Krzyż Powstańczy

Medal Za udział w wojnie obronnej 1939

Bibliografia

Jerzy Ryszard Konieczny, Tadeusz Malinowski, Mała encyklopedia lotników polskich, tomik II, Biblioteczka Skrzydlatej Polski, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 1988, wyd. I, ISBN 83-206-0734-5, ISSN 0239-5983.

Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 183, 705.