Wojciech Dobija - Polski Serwis Naukowy

Wojciech Dobija (ur. 21 kwietnia 1859 w Łodygowicach, w pow. żywieckim, zm. 10 lutego 1933 we Lwowie) – pułkownik piechoty cesarskiej i królewskiej Armii, generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys

Był synem Szczepana, właściciela młyna, i Marii. W 1878 ukończył cesarskie i królewskie Wyższe Realne Gimnazjum w Wadowicach. W gimnazjum uczęszczał do jednej klasy z Tadeuszem Zapałowiczem, późniejszym tytularnym generałem dywizji. Następnie rozpoczął studia w Terezjańskiej Akademii Wojskowej w Wiener Neustadt. 18 sierpnia 1881 zawodowy oficer austriackiej piechoty. W latach 1882-1886 instruktor w szkole jednorocznych ochotników, potem pełnił służbę na stanowiskach liniowych. W latach 1889–1903 poza wojskiem – urzędnik pocztowy. Powrócił do służby w stopniu majora. Podpułkownik z 1911 i dowódca daonu w Dalmacji. Pułkownik z 1914 – służył w administracji wojskowej, przeważnie na terenach Polski.

Armia Austro-Węgier (albo Armia Monarchii Austro-Węgierskiej) (niem. Gemeinsame Armee, kaiserliche und königliche Armee, k.u.k. Armee czyli Cesarska i Królewska Armia; do 1867 p.n. kaiserlich/königliche Armee, k.k. Armee czyli Cesarsko-Królewska Armia) – wspólne liniowe wojska monarchii austro-węgierskiej. Wchodziły w skład wojsk lądowych (Landstreitkrräfte).

Major – stopień oficerski używany w armiach wielu krajów. W wojsku polskim jest to stopień niższy od podpułkownika, wyższy od kapitana. Major wchodzi w skład korpusu oficerów starszych, natomiast w okresie międzywojennym – w skład korpusu oficerów sztabowych. Odpowiednikiem majora w marynarce wojennej jest komandor podporucznik a w policji podinspektor Policji.

Piotr Stawecki, opierając się na aktach personalnych generała, podał, że pierwszy okres służby Wojciecha Dobija w c. i k. Armii trwał sześć lat (1881-1887); po przeniesieniu do rezerwy studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego, a następnie pracował; 1 sierpnia 1914 zmobilizowany został do c. i k. 36 Pułku Piechoty Obrony Krajowej stacjonującego w Kołomyi (niem. K.K. Landwehr-Infanterieregiment Kolomea Nr.36); walczył z Rosjanami na froncie wschodnim; był ciężko ranny; w 1915 został komendantem obozu jenieckiego w Terezinie; później przeniesiony w stan spoczynku; na początku 1918 przez dwa miesiące pozostawał w służbie administracyjnej w Radomiu; od kwietnia 1918 pracował w Starostwie w Zastawnej na Bukowinie. W kwietniu 1917 uzyskał nobilitację, wraz z dodaniem (we wrześniu 1918) predykatu "von Kamieniec" Po rozpadzie monarchii austro-węgierskiej powrócił do Lwowa.

Podpułkownik (ppłk) – stopień oficerski. W Wojsku Polskim bezpośrednio poprzedzający pułkownika, a powyżej stopnia majora. Jest zaliczany w skład korpusu oficerów starszych, natomiast w okresie międzywojennym – w skład korpusu oficerów sztabowych.

Powiat żywiecki - powiat ziemski w Polsce (województwo śląskie), utworzony w 1999 roku w ramach reformy administracyjnej. Jego siedzibą jest miasto Żywiec. W latach 1945-1975 powiat żywiecki znajdował się w województwie krakowskim.

W grudniu 1918 zgłosił się do Wojska Polskiego i otrzymał przydział do rezerwy oficerskiej we Lwowie. Pełnił służbę inspekcyjną w garnizonie Lwów. Oficjalnie przyjęty został do WP na podstawie dekretu z 21 sierpnia 1919. 11 września 1919 wyznaczony został na stanowisko komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień w Kołomyi. Z dniem 1 maja 1921 przeniesiony został w stan spoczynku, w stopniu pułkownika piechoty. 26 października 1923 zatwierdzony został przez Prezydenta RP, w stopniu generała brygady. Na emeryturze mieszkał we Lwowie. Zmarł 10 lutego 1933 we Lwowie. Pochowany w Stanisławowie. Żonaty z Kazimierą z Iwińskich. Miał dwoje dzieci.

Radom – miasto z prawami powiatu w centralno-wschodniej Polsce, w województwie mazowieckim nad rzeką Mleczną. Największy ośrodek miejski w widłach Wisły i Pilicy. Czternaste co do wielkości miasto w Polsce. Siedziba kurii diecezji radomskiej i powiatu radomskiego. Centrum administracyjne i kulturalne ziemi radomskiej.

Mobilizacja – przejście sił zbrojnych państwa z etatu pokojowego na organizację stanu wojennego, przekształcenie gospodarki pokojowej w gospodarkę wojenną oraz dostosowanie administracji państwowej dla potrzeb wojny.

Awanse

podporucznik (leutnant) – 18 sierpnia 1881

porucznik (oberleutnant) –

kapitan (hauptmann II kl.) –

kapitan (hauptmann I kl.) –

major (major) – 1903 ?

podpułkownik (oberstleutnant) – 1911

pułkownik (oberst) – 1914

generał brygady - zatwierdzony 26 października 1923 ze starszeństwem z 1 czerwca 1919

Ordery i odznaczenia

Order Franciszka Józefa

Przypisy

Piotr Stawecki, Słownik biograficzny (...), s. 101, podaje, że generał Dobija urodził się w Rybaczowicach, w powiecie bialskim.
Gustaw Studnicki, Pierwsza wśród równych ... s. 347.
Sławomir Górzyński: Nobilitacje w Galicji w latach 1772-1918. DiG 1997. ISBN 83-85490-88-4
Dziennik Rozkazów Wojskowych z 1919, Nr 88, pkt 3140.
Dekret L. 2880 z dnia 20 kwietnia 1921 w: Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 16 z 23.04.1921.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 70 z 07.11.1923.

Bibliografia

Kosk H., 1998. Generalicja polska: popularny słownik biograficzny. T.1, A-Ł. Ajaks, Pruszków.

Kryska-Karski T., Żurakowski S., 1991. Generałowie polski niepodległej. Editions Spotkania, Warszawa.

Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6

Gustaw Studnicki, Pierwsza wśród równych. Dzieje Gimnazjum i Liceum w Wadowicach, Towarzystwo Miłośników Ziemi Wadowickiej, Wadowice 1991, ISBN 0239-9571.