Wojenno-Morskoj Fłot Rossii - Polski Serwis Naukowy

Wojenno-Morskoj Fłot Rossii (ros. Военно-Морской Флот России - WMFR), stanowiąca jeden z sześciu rodzajów Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej marynarka wojenna Rosji.

Historia

Początki marynarki wojennej

Powstanie Rosyjskiej Marynarki Wojennej jest związane z walka Słowian wschodnich (IV–VI wiek) przeciw Imperium Bizantyjskiemu. Flotylle Słowian składały się z niewielkich wiosłowo-żaglowych statków, które działały na rzekach, a oprócz tego mogły pływać z strefie przybrzeżnej mórz. W Rusi Kijowskiej IX–XII wieku istniały już flotylle liczące do kilkuset łodzi zwykłych, łodzi dulkowych, 2 - 3 masztowych i innych. Marynarze z okolic Nowgorodu pływali na Morze Bałtyckie - wyprawa w 1187, kiedy szturmem była zdobyta twierdza Sigtuna (obecny Sztokholm). Typowym statkiem marynarzy z Nowgorodu była łódź morska długości ok. 30 metrów, szerokości 5-6 m, z 2-3 masztami, uzbrojona w taran i maszyny miotające. Załoga 50 - 60 ludzi. W skład flotyll wchodziły także łodzie żaglowo-wiosłowe mniejszych rozmiarów, łodzie pirackie, tratwy, działające na rzekach i jeziorach i służące do przewozów pomocniczych. W XVI–XVII wieku Kozacy prowadzili wojny z Tatarami krymskimi i Turkami wykorzystując do walk na wodzie łodzie wiosłowo-żaglowe zwane przez Kozaków Zaporoskich czajkami lub czółnami, a przez Kozaków dońskich strugami. Na statkach rozmieszczano do 80 ludzi. Flotylla liczyła 80-100 czółen.

Język rosyjski (русский язык, russkij jazyk; dawniej też język wielkoruski) – język należący do grupy oraz jest jednym z pięciu języków oficjalnych a jednocześnie jednym z sześciu języków konferencyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych. Posługuje się pismem zwanym grażdanką, graficzną odmianą cyrylicy powstałą na skutek jej upraszczania.
Wielka Brytania (), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (ang. United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland) – unitarne państwo wyspiarskie położone w Europie Zachodniej. W skład Wielkiej Brytanii wchodzą: Anglia, Walia i Szkocja położone na wyspie Wielka Brytania, Irlandia Północna leżąca w północnej części wyspy Irlandia. Guernsey, Jersey i Wyspa Man, posiadają odrębny status dependencji Korony brytyjskiej i nie wchodzą w skład Zjednoczonego Królestwa.

W XVII wieku Rosja jako państwo rządzone centralnie rozpoczęła walki o dostęp do Morza Bałtyckiego, Czarnego, Azowskiego, w czasie których w końcu wieku zdobyto doświadczenie walk wykorzystania łodzi rzecznych razem z siłami lądowymi. W l. 1667–1669 była przeprowadzona próba budowy statków morskich w m. Dedinowe na rzece Oka, w celu obrony dróg handlowych na rzece Wołdze, zabezpieczających wyjścia na Morze Kaspijskie, Był zbudowany w 1668 okręt posiadający 26 dział o nazwie Orzeł, jacht, czółna i szalupy.

Wołga (ros. Волга, mar. Jul, tat. Idel, łac. Rha) – wielka rzeka w Rosji przeduralskiej. Długość - 3531 km, powierzchnia zlewni - 1380 tys. km², średni roczny przepływ u ujścia 8 tys. m³/s (252,5 km³ rocznie). Największa i najdłuższa rzeka Europy i Rosji przeduralskiej, największa i najdłuższa na świecie rzeka uchodząca do jeziora. Płynie wyłącznie przez Rosję, tylko skrajne wschodnie ramię delty - Kigacz wyznacza granicę z Kazachstanem. W wyniku prowadzonej w czasach radzieckich budowy licznych zbiorników retencyjnych i regulacji koryta, bieg Wołgi został skrócony o ponad 160 km.
Morze Egejskie (gr. Aigaion Pelagos, łac. Mare Aegeum) – morze we wschodniej części Morza Śródziemnego, położone między Półwyspem Bałkańskim, Azją Mniejszą a wyspami Kretą, Karpathos i Rodos. Poprzez cieśninę Dardanele łączy się z Morzem Marmara i Morzem Czarnym, a przez Kanał Koryncki z Morzem Jońskim. Linia brzegowa tego morza jest doskonale rozwinięta (liczne półwyspy i zatoki), a powierzchnię wodną urozmaicają liczne wyspy (archipelagi Cykladów, Dodekanezu, Sporadów Północnych, pojedyncze wyspy: Eubea, Chios, Lemnos, Lesbos, Samotraka, Imroz i inne). Dodatkowo wyróżniono więc trzy akweny: Morze Trackie na północy, Morze Mirtejskie i Kreteńskie na południu. Morze Egejskie podzielone jest między Grecję i Turcję.

Marynarka Wojenna Imperium Rosyjskiego

Predestynacja (1700)

Siedziba rosyjskiej admiralicji

Osobny artykuł: Marynarka Wojenna Imperium Rosyjskiego.

Utworzenie floty przypada na lata opanowania Piotra Wielkiego. W czasie drugiej wyprawy azowskiej 1696 przeciw Turcji po raz pierwszy wzięły udział 2 okręty liniowe, 4 okręty strażnicze, 23 galery i 1300 strugi zbudowane na rzece Woroneż. Po zajęciu twierdzy Azow, zgodnie z zaleceniem Piotra I o budowie Floty Azowskiej, Duma Bojarska 20 października 1696 postanowiła "budować okręty morskie". Dzień ten przyjęto za dzień narodzenia Rosyjskiej Marynarki Wojennej.

Morze Kaspijskie (per. دریای خزر, ros. Каспийское море, azerb. Xəzər dənizi, kaz. Каспий теңізі, turkm. Hazar deňzi) – bezodpływowe słone jezioro reliktowe w Azji i w niewielkiej części w Europie. Jest największym jeziorem świata z powierzchnią wynoszącą ok. 370 tys. km2 (zmieniającą się wskutek opadania poziomu wody, w 1930 roku wynosiła ona aż 442 tys. km²). Maksymalna głębokość to 1025 m. Zasolenie od 10-12‰ do bardzo dużego, sięgającego nawet 300‰ w zamkniętych zatokach. Czas wymiany wód wynosi 250 lat. W Starożytności nosiło różne nazwy: Ocean Hyrkański, Morze Azarskie i Morze Kwalijskie.
III wojna północna (wielka wojna północna) toczyła się w latach 1700-1721 pomiędzy Danią, Rosją, Saksonią, Prusami i Hanowerem (od 1715) z jednej strony a Szwecją z drugiej. Rzeczpospolita formalnie pozostawała neutralna aż do 1704 roku, ale faktycznie znaczna część walk toczyła się na jej terytorium i jej kosztem już od 1700 roku. Zakończyła się podpisaniem pokoju w Nystad, w wyniku którego wzrosło znaczenie Rosji, a Szwecja utraciła status europejskiego mocarstwa.

W czasie III wojny północnej 1700–1721 car Piotra Wielkiego w Lodejnoje Pole (ujście rzeki Siaś do jeziora Ładoga) i na rzece Świr w latach 1702-1703 tworzył Flotyllę Bałtycką. W październiku 1702 flotylla wiosłowa brała udział w opanowaniu Noteburga (później Szlisselburg, obecnie Pietropawłowskaja Krepost'). W l. 1702–1704 w stoczniach Siaśkiej, Odoleckiej, Łużkiej prowadzono budowę wiosłowej floty. Dla obrony granic morskich i wybrzeża oraz ochrony komunikacji morskich zorganizowano flotę żaglową z okrętów wybudowanych w Rosji i zakupionych za granicą. Od1703–1723 bazą główna Floty Bałtyckiej był Petersburg, a potemKronsztad, bazami pomocniczymi: Wyborg, Helsingforse (Helsinki, Rewel (Tallinn). W 1704 rozpoczęto budowę Admiralskiej Stoczni w Petersburgu. Pierwszymi budowniczymi okrętów byli majstrowie: F. M. Sklajew, G. Mienszikow, I. Ramberg. Przygotowanie kadr oficerskich dla Floty rozpoczęto w 1701 w Moskwie w Szkole Nawigacyjnej (przeniesiona w 1715 do Petersburga i nazwana Akademią Gwardii Morskiej, a od 1752 Morskim Korpusem Kadetów). Oficerowie floty byli rekrutowani z rodzin szlacheckich, marynarze z rekruta. Służba we flocie była dożywotnia. Oficerowie uczyli się matematyki, nawigacji. Praktykowane było wysyłanie kandydatów na oficerów za granice i wynajmowanie oficerów cudzoziemców. Od 1703 Flota stacjonowała w nowo wybudowanej bazie w Kronszłog (późniejKronsztad). W 1718 zostało utworzone Kolegium Admiralskie - wyższy organ dowódczy floty.

Okręty podwodne projektu 949 (seria: Granit, kod NATO: Oscar) – radzieckie atomowe okręty podwodne zaprojektowane do zwalczania amerykańskich lotniskowcowych grup uderzeniowych.
Morze Barentsa (nor. Barentshavet), do 1853 Morze Murmańskie – marginalne morze w Oceanie Arktycznym, między Europą Północną, archipelagami Svalbard i Ziemią Franciszka Józefa oraz Wyspą Niedźwiedzią i Nową Ziemią. Na zachodzie łączy się z Morzem Norweskim. Powierzchnia morza 1424 tys. km², średnia głębokość 229 m, głębokość maksymalna 600 m. Objętość 316 tys. km³. Morze znajduje się na szelfie kontynentalnym. Południowo-zachodnia część morza nie zamarza w zimie ze względu na wpływ ciepłego prądu Północnoatlantyckiego. Południowo-wschodnia część morza znana jest jako Morze Peczorskie. Morze Barentsa ma duże znaczenie dla transportu i rybołówstwa – istnieją tutaj ważne porty – Murmańsk (Rosja) i Vardø (Norwegia). Przed II wojną światową, dostęp do Morza Barentsa miała również Finlandia: Petsamo było jedynym wolnym od lodu portem. Poważnym problemem jest radioaktywne zanieczyszczenie morza ze względu na działalność rosyjskiej floty jądrowej i norweskiego zakładu do przetwarzania odpadów radioaktywnych. Ostatnio część morskiego szelfu Morza Barentsa w kierunku Spitsbergenu stała się przedmiotem sporów terytorialnych Rosji i Norwegii (jak również innych państw), głównie z powodu występujących tu znacznych zasobów gazu ziemnego.

W 1722 cesarska flota liczyła już 130 żaglowych jednostek liniowych, w tym 36 okrętów liniowych, 9 fregat, 3 dwumasztowe okręty zwiadowcze i łącznikowe, 5 okrętów bombardujących i 77 okrętów i statków pomocniczych. flota wiosłowa liczyła 396 okrętów wiosłowych, w tym 253 galery ciężkie i lekkie oraz 143 szkunerów. okręty były budowane w 24 stoczniach, największe z nich to: Woroneska, Kazańska, Piresławska, Petersburska, Astrachańska.

Morski Sztab Generalny (dalej MSG) wyższy strategiczno-operacyjny organ dowodzenia Marynarki Wojennej(Morskich Sił Zbrojnych) w szeregu państwach: Rosja, Niemcy - Morski Sztab Generalny (1899), Francja - Morski Sztab Generalny (19020, Japonia - Morski Departament Dowodzenia (1883), Włochy - Główny Sztab Floty (1907), USA - Główny Zarząd Operacyjny Floty (1909), Anglia - Morski Sztab Wojny (1912)..
Potiomkin, właściwie: Kniaź Potiomkin-Tawriczeskij (ros. Князь Потёмкин-Таврический) – rosyjski pancernik, jeden z symboli rewolucji 1905 roku w Rosji.

Zasady działania floty zostały unormowane wydanym w 1720 Regulaminem Morskim. Twórcą sztuki operacyjnej floty był Piotr I i jego współpracownicy: F. M. Apraksin, Akim, Naumu Sieniawin, M. M.Galicyn. Główne zasady prowadzenia wojen morskich, w okresie późniejszym były opracowane przez: G. A Spirydowa, F. F. Uszakowa, D. N. Siniawina.

Marynarka wojenna to część sił zbrojnych państwa zajmująca się obroną granic morskich i wybrzeża, a także prowadzeniem innych działań wojskowych na morzach i oceanach.
Flota Północna – największy i najsilniejszy morski związek operacyjny Marynarki Wojennej Federacji Rosyjskiej. W jej trzon stanowią okręty podwodne o napędzie atomowym przenoszące pociski balistyczne klasy SLBM oraz wielozadaniowe okręty podwodne o takim samym napędzie. Flota Północna wywodzi się z flot o podobnych bądź takich samych nazwach Imperium Rosyjskiego, oraz ZSRR.

W drugiej połowie XVII wieku w związku z walkami Rosji z Turcją o panowanie na Morzu Czarnym rozpoczęto wzmacniać flotę rosyjską.W 1763 przeorganizowano dowództwo floty, co zostało zatwierdzone w 1965 w wydanym "Regulaminie kierowania przez sztab Admiralicji i sztaby Flot". Za dowodzenie flotami i eskadrami byli odpowiedzialni dowódcy - fłagmani (admirałowie) , a nie kolegia. Kolegia sprawowały nadzór nad fłagmanami. Przy fłagmanach były tworzone kancelarie, początki sztabów. Rozpoczęto szkolenie większej ilości oficerów, zmieniono także programy nauczania. Z Floty Bałtyckiej po raz pierwszy były wyodrębnione eskadry i skierowane na inne Morskie Teatry Działań Wojennych. Eskadra admirała Spirydowa po rozbiciu floty tureckiej w 1770 zdobyła panowanie na M. Egejskim. W 1771 armia rosyjska opanowała Cieśniny Kerczeński, z twierdzami Kercz i Jenikale. Po wejściu armii rosyjskiej w deltę Dunaju w 1771 była sformowana Dunajska Flotylla. W 1773 oddział flotylli azowskiej wyszedł na Morze Czarne. Wojna rosyjsko-turecka 1768-74 zakończyła się zwycięstwem Rosji z opanowaniem brzegów M. Azowskiego i brzegu M. Czarnego między rzekami Bohem i Dniestrem. Krym został ogłoszony niepodległym, pod protektoratem Rosji, a w 1783 przyłączony do Rosji. W 1778 u ujścia Dniestru założono nowy port - Hersoń, który stał się później baza Floty czarnomorskiej.

Marynarka Wojenna Imperium Rosyjskiego (Военно-Морской Флот Российской империи, Wojenno-Morskoj Fłot Rossijskoj impierii) – jeden z rodzajów sił zbrojnych (marynarka wojenna) Imperium Rosyjskiego, istniejący od XVII wieku do wojny domowej w Rosji.
Wojna rosyjsko-japońska - wojna pomiędzy Imperium Rosyjskim a Imperium Japonii toczona w okresie od 8 lutego 1904 do 5 września 1905 na Dalekim Wschodzie zakończona Traktatem z Portsmouth i zwycięstwem Japonii, która dzięki temu awansowała do grona światowych potęg. Japońska armia o stosunkowo małym doświadczeniu bojowym uzyskała druzgocące zwycięstwo nad siłami Rosji, co było dużym zaskoczeniem dla wielu obserwatorów konfliktu. Poniżający szereg klęsk armii rosyjskiej w ogromnym stopniu przyczynił się do niezadowolenia społecznego w Rosji i był główną przyczyną Rewolucji w 1905. Wojna była jednym z lokalnych konfliktów wybuchających przed I wojną światową.

Rosyjska Marynarka Wojenna na przełomie XVIII/XIX wieku była trzecią Marynarką na świecie, po Wielkiej Brytanii i Francji. W 1787 Flota Czarnomorska liczyła: 5 okrętów liniowych i 19 fregat. Flota Bałtycka: 23 okręty liniowe i 130 fregat. Na początku XIX wieku Marynarka Wojenna Rosji składała się z Flot: Bałtyckiej i Czarnomorskiej, Flotyll: Kaspijskiej, Białomorskiej i Ochockiej. W Marynarce służyło ok. 91 tys. marynarzy. Okręty były wyposażone w artylerię ciężką. W 1802 było utworzone Ministerstwo Sił Wojenno-Morskich (przemianowane w 1815 w Morskie Ministerstwo). W1804 we Flotach były stałe związki operacyjne - dywizje, którym były podporządkowane brygady. Każdy ze związków miał stałe bazy. W 1826 był zbudowany w Rosji pierwszy uzbrojony statek parowy "Iżora" o mocy 100 KM i uzbrojeniu 8 armat. Od 1827dowodzenie operacyjno-strategiczne Marynarki Wojennej było oddane Sztabowi Morskiemu, który w 1831 był nazwany Głównym Sztabem Morskim (w 1836 rozformowany i w1855 sformowany od nowa). W 1827 w Wojennym Ministerstwie była utworzona Rada Admiralicji i Komitet Naukowy. W 1836 w fabryce Iżorskiej zbudowano pierwszą parową fregatę z napędem kołowym Bohater (Богатырь) o wyporności 1340 m, mocy 240 KM, uzbrojony w 28 dział. W l. 1803-1855 rosyjscy marynarze wykonali 40 opłynięć Ziemi. Słaby rozwój techniczno-ekonomiczny Rosji w pierwszej połowie XIX wieku nie dał możliwości budowy floty parowej, co w tym czasie czyniły państwa Zachodniej Europy. W latach sześćdziesiątych XIX wieku flota żaglowa była zamieniana na flotę parową. Po wojnie krymskiej Rosja rozpoczęła budowę parowych okrętów opancerzonych. Budowano opancerzone okręty obrony wybrzeża, monitory i pływające baterie. Okręty miły silną artylerię i mocne opancerzenie, ale mały zasięg oraz małą szybkość. W 1861 był zbudowany pierwsza w pełni stalowo opancerzona kanonierka Opyt, a w 1869 rozpoczęto budowę pancernika Piotr Wielki (na uzbrojenie wszedł w 1877. W 1870 rozpoczęto budowę pierwszych krążowników pancernych (weszły na uzbrojenie w l. 1875-77). W l. 1870-90 rosyjscy inżynierowie zbudowali okręty minowania i łodzie podwodne. W 1881 był wprowadzony Program budowy okrętów na okres 20 lat, który przewidywał budowę 24 pancerników, 15 krążowników i ponad 140 okrętów innych klas. program miał zapewnić Rosji przewagę nad wszystkimi flotami świata. Rosja w tym czasie posiadała: 2 pancerniki, 5 krążowników pancernych, 12 krążowników z opancerzonymi pokładami, 9 kanonierek. jednocześnie dla taki olbrzymiej floty zamierzano wybudować dogodna bazę (Kronsztad był za mały i leżał w strefie długotrwałego zalodzenia i był zbyt daleko od centralnego Bałtyku. W latach osiemdziesiątych tworzono sztaby związków operacyjnych i taktycznych złożone z różnych specjalistów takich jak nawigatorzy, artylerzyści, minerzy, mechanicy i inni. Główna jednostka była eskadra. Dywizje i brygady zostały zlikwidowane. Eskadra składała się z okrętów różnych klas, zorganizowanych w oddziały (zastępy). Ważne znaczenie miało wprowadzenie do Marynarki radia, pozwalającego kierować okrętami na dużych odległościach. Program był realizowany opornie wskutek trudności finansowych, do 1895 program wykonano tylko w 50%. Spór o lokalizację bazy trwał do 1890. Budowę bazy w końcu rozpoczęto realizować w Lipawie. Przyjęto, że miała ona służyć do obrony w związku ze zmianą założeń operacyjnych Floty Bałtyckiej.

Oczakow (Очаков), następnie Kaguł i Generał Korniłow - rosyjski krążownik pancernopokładowy z początku XX wieku i I wojny światowej, służący we Flocie Czarnomorskiej.
Wojna krymska (1853-1856) – wojna między Imperium Rosyjskim a imperium osmańskim i jego sprzymierzeńcami (Wielką Brytanią, Francją i Sardynią). Była pierwszym w historii konfliktem zbrojnym, którego przebieg relacjonowano na bieżąco i który uwieczniono na fotografiach.

Bandera Marynarki Wojennej ZSRR

Proporzec Marynarki Wojennej ZSRR

W 1898 rosyjska Marynarka Wojenna składała się z Flot: Bałtyckiej i Czarnomorskiej, Flotyll: Kaspijskiej i Syberyjskiej. Miała: 15 pancerników, 23 pancerniki obrony wybrzeża, 6 ciężkich krążowników, 17 krążowników, 9 krążowników minowych, 77 niszczycieli, 96 okrętów minowania, 27 kanonierek. W końcu XIX wieku Marynarka Rosji kończyła przejście na nowe wyposażenie w okręty opancerzone, gwintowana artylerię, broń torpedowo-minową. To powodowało konieczność zmiany systemu kompletowania załóg. W Morskim Korpusie Kadetów, przyszłym oficerom rozpoczęto wykładać więcej przedmiotów technicznych, otwarto specjalizowane oficerski szkoły morskie szkolące saperów morskich, artylerzystów, nawigatorów i innych. Morski Korpus Kadetów w 1877 był przeorganizowany w Akademię Morską. Do 1902 nadrobiono zaległości Programu, ale Flotę Bałtycką osłabiono przekazując część sił na Ocean Spokojny. W 1903 przyjęto nowy program rozbudowy floty, przewidziany na 20 lat. Przewidywał on budowę 35 pancerników, 18 krążowników pancernych, 36 krążowników dużych i małych, 290 niszczycieli, 219 torpedowców, 104 okrętów podwodnych 4 okrętów minowania. W 1904 program zweryfikowano, ze względu na sytuację na Dalekim Wschodzie i brak środków. przyjęto program 10-letni i przewidywał on budowę dla Floty Bałtyckiej: 10 pancerników, 2 krążowników pancernych, 18 niszczycieli, 10 okrętów podwodnych 1 okrętu minowania. Wojna 1904 z Japonią przerwała Program.

I wojna światowa – pomiędzy od czasu wojen napoleońskich na kontynencie europejskim zakończony klęską Państw Centralnych, likwidacją mocarstw Świętego Przymierza i powstaniem w Europie Środkowej i południowej licznych państw narodowych. Mimo ogromu strat i wstrząsu nimi wywołanego wojna ta nie rozwiązała większości konfliktów, co doprowadziło do wybuchu II wojny światowej 21 lat po jej zakończeniu.
Flota Czarnomorska – związek operacyjno-strategiczny Imperium Rosyjskiego, Związku Radzieckiego i Marynarki Wojennej (WMF) Federacji Rosyjskiej, działający na Morzu Azowskim, Czarnym i Śródziemnym.

Mimo rozbudowy Marynarki, i jej unowocześnienia wojna rosyjsko-japońska 1904-1905 pokazała zacofanie techniczne Rosji i klęskę rosyjskiej floty. Większość sił morskich Rosji została zatopiona. Klęska wojny z Japoniąspowodowała wybuch pierwszej rewolucji rosyjskiej 1905-1907. We flocie wybuchały powstania - pancerniki Potiomkin, Oczakow, we Flocie Czarnomorskiej w 1905, w Kronsztadzie w 1905 i 1906, wSewastopolu w 1906.

Flota Oceanu Spokojnego - związek operacyjno-strategiczny Marynarki Wojennej Federacji Rosyjskiej, z obszarem operacyjnym na terenie Oceanu Spokojnego i oceanu Indyjskiego. Obok Floty Północnej, jest najsilniejszym związkiem operacyjnym Wojenno-Morskowo Fłota (WMF) Rosji. Dowództwo Floty ma siedzibę we Władywostoku, pozostałymi zaś głównymi bazami są Pietropawłowsk-Kamczacki, Magadan oraz Sowieckaja Gawań. Zabezpiecza ochronę interesów Federacji Rosyjskiej na Dalekim Wschodzie, na oceanach Spokojnym i Indyjskim.
Dunaj (łac. Danubius, ang. Danube, niem. Donau, słow. Dunaj, węg. Duna, chorw. Dunav, serb. i buł. Дунав, rum. Dunărea, ukr. Дунай gr. Ίστρος Istros) – po Wołdze druga co do długości rzeka w Europie.

W 1906 rozpoczęto odbudowę floty rosyjskiej. Flota Bałtycka liczyła: 3 pancerniki, 2 krążowniki pancerne, 4 duże krążowniki, 20 przestarzałych krążowników minowych, 2 kanonierki i 63 stare niszczyciele. Na początku 1907 postawiono przed Flotą Bałtycką nowe skromne zadanie; nie zezwolić na wysadzenie desantu na wybrzeżu Zatoki Fińskiej. Był utworzony Morski Sztab Generalny, który przejął funkcje operacyjno-strategiczne (głównym przeciwnikiem Rosji na Bałtyku będą Niemcy, sprzymierzone ewentualnie ze Szwedami. Aby skutecznie działać na morzu, niezbędne było posiadanie 2 eskadr w składzie: po 8 okrętów liniowych, po 4 krążowniki liniowe, po 9 krążowników i po 36 niszczycieli. uznano też za konieczne wbudowanie 180 torpedowców i 120 okrętów podwodnych. Główną bazę postanowiono wybudować w Rewlu. Kronsztad miał być bazą tyłową. Funkcje administracyjno-gospodarcze realizował Główny Sztab Morski, jako organ Morskiego Ministra. W l. 1910 - 1912 uznano za konieczne posiadanie na Bałtyku 3 eskadr w składzie: 24 okrętów liniowych, 12 krążowników liniowych, 27 krążowników, 108 niszczycieli (program do 1920 r.). W 1910 i 1912 Morski Sztab Generalny przedstawiał nowe koncepcje wojny na Bałtyku. Działania miały charakter obronny i obrona składać się miała z dwóch pozycji. Główną bazą miał być Rewel (przebudowany do 1917), Kronsztad miał być bazą tyłową. Bazy miały być dodatkowo dozbrojone w artylerię (Rewel - 7 baterii artylerii ciężkiej nabrzeżnej, w tym działa 356 mm, 8 dział 305 mm, 16 haubic 280 mm. W sumie 98 dział kalibru od 120 mm - 356 mm.90.

Morze Bałtyckie, Bałtyk – płytkie morze śródlądowe na szelfie kontynentalnym w Europie północnej. Połączone z Morzem Północnym przez Cieśniny Duńskie (Sund, Mały i Wielki Bełt) oraz Kattegat i Skagerrak. Za zachodnią granicę Bałtyku właściwego przyjmuje się cieśninę Sund i próg podwodny ciągnący się na głębokości 18–20 m od przylądka Gedser (wyspa Falster) do przylądka Darßer Ort (Darß); na zachód od tej linii znajduje się akwen Bałtyku Zachodniego o powierzchni ok. 8000 km² nazywany przez Niemców także Beltsee; akwen ten obejmuje m.in. część wód cieśnin duńskich (oprócz Małego i Wielkiego Bełtu) a także mniejsze: Alsenbelt, Fehmarnbelt, Langelandsbælt.
Rosja, Federacja Rosyjska (. Rosja jest największym państwem na świecie według powierzchni, jej terytorium jest większe od kontynentu: Europy, Australii i Antarktydy. Pod względem liczby ludności zajmuje 9. miejsce (po Chinach, Indiach, USA, Indonezji, Brazylii, Pakistanie, Bangladeszu i Nigerii).

Przed I wojną światową Marynarka Wojenna Rosji składała się z trzech flot: Bałtyckiej, Czarnomorskiej i Oceanu Spokojnego. Miała 7 okrętów liniowych, 14 krążowników, 71 niszczycieli, 23 łodzie podwodne. Był budowany pierwszy podwodny stawiacz min "Krab". Rosyjscy konstruktorzy zbudowali okręty typu "Sewastopol", mające na uzbrojeniu 12 szt. 203 mm armat na 4 wieżach. Był zbudowany nowy typ niszczyciela "Nowik" i pierwsze na świecie trałowce, nowe wzory i typy min i trałów morskich.

Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego ( w wyniku podpisania 4 kwietnia 1949 Traktatu Północnoatlantyckiego przez 10 krajów europejskich: państw-członków Unii Zachodniej (Belgia, Francja, Holandia, Luksemburg, Wielka Brytania) wraz z pięcioma dodatkowymi krajami (Dania, Islandia, Norwegia, Portugalia, Włochy) oraz USA i Kanadę. Początkowym celem istnienia organizacji, na mocy traktatu waszyngtońskiego, była obrona militarna przed atakiem ZSRR.
Ładoga (ros. Ладожское озеро, fiń. Laatokka), dawniej Newo to największe jezioro Europy położone w Rosji (do 1940 część jeziora należała do Finlandii), na północny wschód od Petersburga. Jezioro to ma pochodzenie lodowcowo-tektoniczne, znajduje się na wysokości 5 m n.p.m. Na Ładodze jest ponad 600 wysp o łącznej powierzchni ok. 500 km², spośród których największą jest Walaam.

Emblemat Marynarki Wojennej Federacji Rosyjskiej

W czasie I wojny światowej flota rosyjska została dozbrojona 7 okrętami liniowymi, 29 niszczycielami, 35 łodziami podwodnymi. Po raz pierwszy pojawiło się lotnictwo morskie. Była utworzona Flotylla Oceanu Północnego. Okręty Flot Bałtyckiej i Czarnomorskiej w czasie działań wojennych atakowali przeciwnika na komunikacjach morskich, bronili swoich komunikacji, bronili wybrzeże, wspomagali walczące armie z morza na kierunkach nadmorskich. Dużym sukcesem było postawienie przez Flotę Bałtycką morskich pól minowych w 1914-1915, obrona Zalewu Ryżkiego. Przez Flotę Czarnomorską współdziałanie z Armią Kaukaską w 1916 i przeprowadzenie blokady cieśniny Bosfor. Po raz pierwszy we flocie rosyjskiej były utworzone związki operacyjne - eskadry, składające się z jednorodnych związków taktycznych i posiadające lotnictwo tzw. awiatransporty. Taktyka morska została wzbogacona o doświadczenia związane z wykorzystaniem okrętów minowania i łodzi podwodnych.

Krym (ukr. Крим, ros. Крым, Półwysep Krymski) – półwysep na południu Ukrainy, zwany czasem półwyspem Taurydzkim, a w starożytności Chersonezem Taurydzkim bądź Taurydą, połączony jest z lądem tylko wąskim Przesmykiem Perekopskim, pomiędzy Morzem Czarnym i Azowskim, a od Rosji oddzielony Cieśniną Kerczeńską. Długość linii brzegowej 1000 km, powierzchnia 25 700 km².
Kod NATO (ang. NATO reporting names) – system oznaczeń uzbrojenia i sprzętu wojskowego produkcji ZSRR i niektórych innych krajów socjalistycznych i komunistycznych, nadawanych w celach identyfikacyjnych przez Sojusz Północnoatlantycki (NATO) od lat 50. do 80. XX wieku.

W czasie I wojny pod wpływem działalności bolszewików rosło niezadowolenie w Marynarce. W lutym 1917 marynarze przeszli na stronę rewolucji. W czasie rewolucji październikowej marynarze Floty Bałtyckiej stali się awangardą rewolucji.

Radziecka Marynarka Wojenna

Osobny artykuł: Radziecka Marynarka Wojenna.

Marynarka Wojenna ZSRR funkcjonowała w latach 1922-1992.

Massachusetts Institute of Technology – jedna z najbardziej prestiżowych uczelni technicznych świata. MIT powstała w 1861 roku z inicjatywy kilkudziesięciu przedsiębiorców z okolic Nowego Jorku i Bostonu. Jej celem jest jednoczesne kształcenie studentów i prowadzenie badań podstawowych – jednak silnie zorientowanych na praktyczne potrzeby społeczne. MIT jest uczelnią całkowicie prywatną. Z punktu widzenia prawa jest spółką akcyjną, której akcje posiada obecnie kilkaset osób – głównie członków rodzin założycieli MIT oraz jej absolwentów, którym udało się osiągnąć bardzo duży sukces finansowy.
Siły Zbrojne Federacji Rosyjskiej (ros. Вооружённые Си́лы Росси́йской Федера́ции) – siły zbrojne Federacji Rosyjskiej. Zostały utworzone po rozpadzie Związku Radzieckiego. W dniu 7 maja 1992 na mocy ustawy Prezydenta Federacji Borysa Jelcyna utworzone zostało rosyjskie Ministerstwo Obrony dla wszystkich oddziałów armii wchodzących w skład RFSRR. Federacja Rosyjska należy do mocarstw nuklearnych.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)