Jakub Zygmunt Rybiński herbu Radwan (zm. 1725) – generał artylerii koronnej 1714-1725, generał kawalerii narodowej od 1710, wojewoda chełmiński 1714-1725, łowczy wielki koronny 1710-1714, marszałek Trybunału Koronnego w 1715 i 1725 roku, dowódca dywizji saskiej operującej w Prusach w 1705 roku, starosta wiślicki, kowalewski, lipieński i śniatyński, podkomorzy chełmiński.

Michał Działyński herbu Ogończyk (zm.1687). Syn Mikołaja zm.1638 / 1648), brat Jana Dominika i Stanisława. Miecznik ziem pruskich od 1669, kasztelan gdański 1675 - 1677, chełmiński od 1677, wojewoda chełmiński od 1681. Był także starostą kiszewskim oraz dziedzicem Tyczyna. W latach 1608-1618 starosta gniewski.

Leliwa (Leliwczyk, Leliwita) – polski herb szlachecki, noszący zawołanie Leliwa. Według najczęściej cytowanej w dawnych publikacjach opinii Jana Długosza herb ten wywodzi się z Niemiec. Opinii tej nie podziela jednak współczesny historyk Włodzimierz Dworzaczek. Jego zdaniem zarówno ród Leliwitów jak i sam herb ma polską proweniencję. Herb Leliwa występował głównie w ziemi krakowskiej, sandomierskiej oraz na terenie województwa poznańskiego[1]. Spośród ponad 800 rodów[2] używających podstawowej wersji herbu Leliwa do największego znaczenia politycznego oraz statusu majątkowego doszli Tarnowscy, Sieniawscy, Morsztynowie, Hlebowiczowie i Czapscy. Wpływowymi Leliwitami byli też Tyszkiewiczowie, ale im przysługiwała odmiana, Leliwa II. Potwierdzeniem statusu większości tych rodów było otrzymanie tytułów hrabiowskich i stosownych odmian w herbie (patrz sekcja odmiany, wersje arystokratyczne oraz alternatywne przedstawienia herbu). Leliwą pieczętował się także Juliusz Słowacki[3].

Jan Działyński herbu Ogończyk (ur. 1590, zm. 11 marca 1648 w Pokrzywnie), wojewoda chełmiński od 1647, starosta pokrzywnicki, pucki i kowalewski. Jeden z czołowych polityków Prus Królewskich pierwszej połowy XVII w., poseł na sejm, rzecznik ograniczenia politycznego uprawnień miast pruskich, obrońcą odrębności Prus Królewskich.